سلام. امیدوارم که این روزها براتون زودتر تموم بشه و باز به آرامش برسید.
خب علاوه بر نکات خوبی که جناب مدیر فرمودن، من اول میخواستم باهانون همدردی کنم و بگم که با تمام وجودم درک میکنم حالتون رو. اون درد عمیق که قلب و جسمتون رو آزار میده میفهمم.
منم یه روزی داشتم چنین روزهایی رو. و تا دم مرگ هم رفتم. ولی همونجوری که میبینید الان هنوز زنده ام و دارم زندگی میکنم با تمام کم و کاستیهاش و بالا و پایینهاش. خیلی های دیگه هم مثل من و شما چنین تجربیاتی داشتن، و بعد از مدتی به حالت نرمال برگشته اند. بنابراین شما هم اصلا ناامید نباشید. این روزها سخت هست، ولی خواهد گذشت.
تا حالا شده که مثلا وقتی آنفولانزا میگیرید، و بی حالید و باید استراحت کنید، همش خودتون رو سرزنش کنید که چرا من خوابیده ام؟ چرا حال ندارم؟! احتمالا نه. به جاش اتفاقا خوب استراحت میکنید، غذای مغذی میخورید، ویتامین مصرف میکنید، به پزشک مراجعه میکنید، درد آمپول رو تحمل میکنید، دارو میخورید و....
خب وقتی هم ما روح و قلبمون آسیب میبینه هم باید با خودمون مدارا کنیم، مواظب خودمون باشیم، در پی درمان حالمون باشیم، خودمون رو سرزنش نکنیم، مثل یک هدف برای زندگیمون، درمان و بهبود حالمون رو در اولویت قرار بدیم و درمان ها رو انجام بدیم حتی اگر مثلا مثل یک آمپول یا عمل جراحی یا شیمی درمانی و.... (دور از جونتون) دردناک باشه.
اول خوبه که بدونیم این درد و احوال بعد از شکستهای عاطفی تا حدی طبیعیه. البته بستگی به استحکام شخصیتی شخص، و سایر عوامل محیطی هم داره. ولی مهمترینش خود فرده.
در مرحله دوم خوبه که مراحل روحی روانی بعد از جدایی عاطفی رو بشناسیم. مثلا اینکه اولش احساس غم میاد و از دست دادن، بعدش احساس خشم از خود، بعد احساس خشم از اون شخص، بعد کم کم پذیرش و بعدش اروم آروم دیدن منطقی تر و جامع تر اون داستان و گرفتن یک نتیجه ازش به نام تجربه، و بعد ادامه ی زندگی با شخصیتی پخته تر و قوی تر.
من چون این حال شما رو تجربه کرده ام، اول توصیه میکنم یک دوست هم جنس خودتون که باهاش صمیمی هستید و میتونید باهاش درددل کنید، داشته باشید و اگر اون شخص، خودش آدم حساسی نیست، براش درددل کنید. هر وقت حس کردید نیاز به درددل کردن دارید.
دوم اینکه برای فراموش کردن زور نزنید. یعنی نشینید دست رو دست بذارید و بگید من باید فراموشش کنم تا بتونم زندگی کنم. به جاش بیاید و اصلا زور نزنید فراموشش کنید. انرژیتون رو به جای تمرکز روی فراموش کردن او، بذارید روی فعالیت های دیگه. وقتی این کار رو کنید، خود به خود تمرکز ذهنتون روی اون شخص کم میشه و موضوع براتون کمرنگ تر میشه و به مرور فراموش میشه.
سوم اینکه سعی کنید کاری رو انجام بدید که ذهنتون خود به خود روش تمرکز بگیره. خیلی ها کوهنوردی و شنا و یوگا رو توصیه میکنن! ولی به نظر من این 3 تا ورزش اتفاقا فرصت فکر و نشخوار ذهنی رو بیشتر فراهم میکنه. من پیشنهادم اینه که کلاس اروبیک دسته جمعی یا کلاس رقص شرکت کنید. حرکات اروبیک رو وقتی بخواید انجام بدید و دست و پاهاتون رو هماهنگ کنید و بتونید با جمع هماهنگ بشید، مغزتون مجبوره روی همین تمرکز کنه و فکرهای تکراری نمیاد توی ذهنتون.
شاید حوصله ورزش نداشته باشید. ولی باور کنید این همون آمپوله که سریعتر از هر دارویی میتونه در درمان حالتون موثر باشه.
پنجم اینکه یک لیست 10 تایی از چیزهایی که دلتون میخواست توی زندگی بهش دست پیدا کنید یا داشته باشید بنویسید. ببینید برای هر کدوم چه کاری از دست خودتون برمیاد برای انجامش و جلوی اون مورد، اون کارها رو. بنویسید و هر کدام که تعداد کارهایی که از دست خود شخصِ شما بیشتر برمیاد ازش رو انتخاب کنید و برای شروع اون رو انتخاب کنید و اجرایی کنید.
. مثلا یکی از موارد از این لیست 10 تایی شما، میتونه ازدواج باشه و یکیش مثلا داشتن فلان هنر.
برای ازدواج عملا چه کاری میتونید انجام بدید؟ کاری که از دستِ خودتون بربیاد؟ جلوش بنویسید.
برای یاد گرفتن اون هنر، چه کارهایی از دستِ خودتون برمیاد؟ جلوش بنویسید.
و همینطور تا دهمین مورد.
از این ده مورد هر کدام رو که دیدید عملی تره، شروع به انجامش کنید و تمرکزتون رو بذارید روش و سعی کنید توش موفق بشید.
ششم اینکه آهنگ غمگین ممنوع. فیلم عاشقانه ممنوع. فعلا فیلمهای طنز چرت و پرت ببینید!
هفتم اینکه خودتون رو از محبتهای حلال محروم نکنید! مثلا اگر پدر و مادرتون در قید حیات هستن، برید به مامانتون بگید مامان میشه بغلم کنی؟ یا برید پیش پدرتون دستشو بگیرید سرتونو روی شونش. یا اگه خواهر دارید براش گاهی درددل کنید و یا اگه برادر دارید همینطور. اگه بچه ای در خانواده و نزدیکان دارید بهش محبت کنید. البته فقط در حدی که برای خودتون لذت بخشه. نه زورکی و تحت فکر " باید این کار رو کنم".
هشتم اینکه هر موقع نکته مثبتی در مورد خودتون اومد تو ذهنتون، اونو بت افتخار و صدای بلند برای خودتون تکرار کنید. مثلا
یهو میبینید چقدر دست خطتون خوبه. اینو بلند به خودتون بگید. مثلا بگید آفرین زهرا، چه دستخطی. بارک الله...
با توجه به اینکه میگید زندگیتون کاملا مختل شده، بد نیست مراجعه به روانشناس بالینی و سپس روانپزشک داشته باشید. احتمال میدم ممکنه نیاز به دارویی ساده، صرفا برای کنترل بهتر روی زندگیتون، داشته باشبد. من خودم دفعه اول که به روانپزشک مراجعه کردم و داروهای تجویزی رو مصرف کردم، به وضوح تاثیر مثبتش رو بر احوالم دیدم.
ضمنا ممکنه کمبود آهن، ویتامین دی و بی داشته باشید. اگر امکانش هست تهیه کنید و مصرف کنید.
در مورد اون قضیه ی آقا هم خیلی توضیح ندادید. لزومی نداره توضیح بدید. ولی فقط اینو بدونید که شما به خودیِ خود، موجود ارزشمندی هستید و ارزش شما وابسته به اینکه دیگران چه فکری در موردتون کنن و چه رفتاری و نظری نسبت به شما داشته باشن نداره. و دنیا منتظره که از نعمتهایی که هست و رایگان بهمون هدیه شده، لذت ببریم. حیفه که آدم عمرش تموم بشه و خیلی چیزهایی رو که میشد تجربه کنه، تجربه نکرده باشه.
پاشو دختر خوب، پاشو، واقعا صبح ها خورشید خانم پشت پنجره منتظره بری پنجره رو باز کنی جواب سلامش رو بدی. حتی سرمای هوا داره صدات میکنه بیا حس کن این سردی رو و دستا و نوک دماغ یخ زده و بخار دهن موقع حرف زدن توی زمستون رو. حتی نون و پنیر صبحونه هم صبح ها منتظرته. گوشی رو بذار کنار، یکم به دنیایی که منتظرته جواب بده.
علاقه مندی ها (Bookmarks)