تصمیم به جدایی

[یاسمن.س]

دوستان یه اتفاق دیگه افتاد. حالم خوب نیست اصلا. اعصابم زده به معده م.

من الان تهرانم. همسرم شهرخودشون. دیشب همسرم تا 1 شب بیرون بود قهوه خونه. بهش گفتم چند شبه اینموقع میری خونه. چه خبره؟
تازه بهم نگفته بود که کجا میره بعد از دوساعت که زنگ زدم فهمیدم. گفتم من اگه کاری که تو میکنی رو بکنم و جایی برم بهت نگم چه حسی پیدا میکنی؟
قاطی کرد که واسه من حاضرجوابی نکن و این حرفا

انگار کلا دلش پر بود میخواست یه جوری خالی کنه. بعدشم پیام داده که اگه تا اخرهفته اومدی خونه ت که هیچی. اگه نیومدی تمام میکنم این رابطه رو. وسایلاتو جمع میکنم میفرستم. خونه رم میذارم واسه فروش. میای زندگیت رو میکنی و قید درس و کار رو میزنی. اگه نمیتونی قید اینا رو بزنی چرا ازدواج کردی. تو خیلی خودخواهی و از این حرفا.
منم بهش گفتم از چی حرف میزنی؟ از خودخواه بودن؟ من از خانواده م از شهرم کارم درسم گذشتم تا با تو زندگی کنم.چون زندگیم رو دوست داشتم تورو دوست داشتم. اما تو از چی گذشتی؟ تو حتی نتونستی بیخیال یک بار لذت زودگذر مشروب خوردن بشی. حتی یک بار فقط یک بار نتونستی به خاطر من ازش بگذری. با اینکه قول داده بودی قسم خورده بودی.

من چیکارکنم؟ چه برخوردی داشته باشم؟
دیگه نمیشه این زندگیو درست کرد. فک میکنم حالا که خودش هم اینجوری داره میگه بهترین زمانه واسه جدایی

اگه پا شم تا اخرهفته برم فک میکنه همه چی تمومه و دوباره قبول کردم که بیخیال همه چی بشم

از خداش بود من کار کنم اما از وقتی فهمیده که تعهد دادیم انتقالی نگیریم ناراحته. الانم که برگشت گفت اگه قبول بشی هم نباید بری. باید بیای بشینی تو خونه ت
خیلی زحمت کشیدم واسه این کار

منم گفتم اگه فک میکردم واسه خواسته هام احتران قایلی اونموقع فرق میکرد شاید از کارم هم میگذشتم. اما وقتی میبینم تو اینقدر نسبت به خودت خودخواهیی...

بهش گفتم تا اخر هفته کارام درست نمیشه که بیام
دیگه نه زنگ زد نه پیام

من یک سال و نیم ارشدم رو تهران خوندم یعنی رفت و امد میکردم البته زیاد تهران نمی موندم با استادا صحبت کرده بودم و فقط بعضی کلاسها رو میرفتم. خودش راضی بود خودش گفت رفت و امد کن. اما بعدش همیشه زد تو سرم که تو درسو به من ترجیح دادی و واسه درس، اول زندگیمون منو تنها گذاشتی. تو خودخواهی و ... درصورتی که من خیلی از خودگذشتگی کردم. سعی میکردم تا جایی که میشه کم بیام تهران . با اینکه درس میخوندم سعی میکردم هیچی واسش کم نذارم خودم خیلی تو فشار بودم اما اصلا نمیذاشتم متوجه بشه یا از وظایف زناشویی کم بذارم. بعدشم من خانواده م تهرانن و همسرم هربار که میگم بریم سر بزنیم نمیتونه بیاد به خاطر کارهاش. حیلی کم اومده تا حالا. خب من حتی اگر اینجا مساله دانشگام نبود هم باید واسه سر زدن به خانواده م میومدم خب...

حالم خیلی بده خیلی
اگر بنا بر جدایی باشه این بهترین فرصته
اما حالم واقعا خرابه
از دیشب دارم گریه میکنم...