تو دوراهیم جدا شم یا به امید مثل قبل خوب شدنش بمونم؟

[maral1392]

khalvat جان
مطمئن باش من و همه اعضای سایت حالت رو می فهمیم ولی با گفتن درکت میکنم و ... مشکلی حل نمیشه. لطفا به همسرت بگو تا سه یا چهار ماه عروسی رو عقب بندازه و بعد اول خودت به آرامش برس . سعی کن از یک روانپزشک کمک بخواهی و بهش بگو همسرم ثبات اخلاقی نداره. ببخشید رک میگم ولی این هم یک نوع بیماری هست مثل دیابت و نارسایی کلیه و ... پس اگه نمیخوای طلاق بگیری باید قبول کنی با یک فرد بیمار ازدواج میکنی و باید پای سختی هاش هم بشینی. مثل من . من اوایلش میگفتم مرده ... طاقتش کمه ... درست میشه ... سختی کشیده عصبیه ... ولی خلوت عزیز اینا نبود. حقیقت این بود که همسر من بیمار بود و هست. بعد از کلی کلنجار و قهر و بحث و تحقیر ... به این نتیجه رسیدم اگه میخوام باهاش زندگی کنم باید قبول کنم شوهرم بیماره و برای درمان و بهبودیش کمک کنم .
برای قدم اول چون خودش مشکلش رو قبول نداره رفتم پیش یک روانپزشک و تمام مسائل رو گفتم یک قطره خوراکی بی رنگ و طعم داده که هر شب 5 قطره بدون اینکه متوجه بشه به خوردش میدم . شاید وقتی ارومتر شد خودش قبول کنه بیاد پیش روانپزشک.
لطفا توضیحات بیشتر رو در تاپیک زیر بخون . باز اگر سوالی داشتی تا جایی که تجربیاتم اجازه بده در خدمتم

علی رغم عشق به همسر از دست فحاشی و بددهنی او خسته شدم

[malakeh]

khalvat عزیز به نظر من شما هم کمتر از خانواده محترمتان حساسیت های شاید نا بجا (با عرض پوزش) ندارید ...

منظورم اینه که تو هم مثل خانواده ات همانطور که اونها دوست ندارن آب تو دل بچه اشان تکان بخورد تو هم دوست نداری آب تو دل آنها تکان بخوره ....

یه مقدار بیشتر فکر کن ...

به نظر من حالا که تو نمیتونی مستقیم مسائلت رو به خانواده ات انتقال بدی بهتره این کار رو بسپاری به دست یک نفر سوم که همون مشاور میتونه باشه ...

به یه بهانه ای پدر و مادرت رو ببر پیش همون مشاوری که بهت پیشنهاد داده که با پدر و مادرت پیشش بری ...

دختر خوب زندگی خیلی فراتر از این افکاری هست که تو رو در بر گرفته ... و در عین حال خیلی هم کوتاه هست که تو بخواهی زندگیت را دستی دستی فنا کنی ...

عاقلانه تصمیم بگیر ... به خودت بگو اگه نمیترسیدم چکار میکردم ...
تو یه کاغذ بنویس ببین واقعا اگه نمیترسیدی چکار میکردی ...


میخواستم بگم اون قضیه اقوامتون مال 10 سال پیش هست و تو این 10 سال خیلی چیزها عوض شده خیلی از افکارها عوض شده ... تو انقدر باید به خودت ایمان داشته باشی که حتی اگه کسی علیه تو صحبتی هم بکنه کوچکترین تاثیری تو زندگی و روحیه تو نداشته باشه ...

حالا که اومدی اینجا سعی کن از تجربیات دوستان استفاده کنی ... مطمئن باش اگه الان که نرفتی بمونی تو خونه پدرت خیلی خیلی خیلی بهتر و با ارزش تر هست که بری و بعد برگردی به نظر من خودت رو نجات بده وقتی خودت رو نجات بدی خونواده ات هم نجات میدی عزیزم

اینکه کسی تو دوران عقد و نامزدی همسرش رو کتک بزنه و بهش فحش و ناسزا بده به نظر من این زندگی یه زندگی نرمال نمیتونه باشه ... تو پس فردا میخوای صاحب بچه بشی ببین آیا دوست داری پدر فرزندت این آدم باشه ... دوست داری فرزندت تو یه خونه ای که همه اش استرسه بزرگ بشه ...