دلخوری و کینه و ناامیدی به خاطر توهین و رفتارهای بد شوهرم

[مایکا]

دوست عزیزم ممنون از توجهتون.هنوز فرصت نکردم فایلو گوش بدم در اولین فرصت چشم.ولی میخواستم بدونم شما از نوشته هام چی دیدین که متوجه شدیم من اقتدار همسرمو شکوندم.حرف زدنش نیشداره.مثلا تو موضوع جهیززه هیچوقت دلم نمیخواست حرفش پیش بیاد.اما وقتی سر یه هدفون کم ارزش زحمات و حاصل یه عمر زحمت پدر و مادر منو نادیده میگیره چطور ناراحت نشم.تا حالا هزار بار بحث سر وسایل مجردی خواهرم که برده خونه شوهر شده و براش توضیح دادم دوباره تکرار کردنش ایا هدف ازار من نیست؟یا حالش خیلی خوبه یا بد.و ااخموست و بیشتر اوقات بحثی که پیش میاد حرفاش ازاردهندست نمیتونه بدون ناراحتی بحثیو پیش ببره.هر کی هر چی بگه به خودش میگیره و بهش برمیخوره درحالی که خودش با دیگران اینطور نیست و گاهی حرفاش دیگرانو میرنجونه.لطفا راهنماییم کنید حس تحقیر شدنم خیلی ازارم میده با اینکه دوست دارم زندگیم درست بشه ولی همش تو ذهنم اینه که فایده نداره وقتی یه چیزایی خراب شده

[ستاره زیبا]

سلام من دو سال ازدواج کردم من وهمسرم عااشق هم بودیم ولی کم کم تو زندگی این داره کم میشه اونم تقیبا خیلی حساسه سریع حرفها بهش برمیخوره ولی خدارو شکر الان کمتر شدهتو دعوا هم گاهی حرفای بدی میگه من معمولا سکوت میکنم ولی گاهی جواب میدم اما وقتی جواب میدم خیلی اوضاع بد میشه ولی وقتی سکوت میکنم بعد مثلا یه ساعت خودش پشیمون میشه به رو نمیاره ولی از حرکاتش معلومه بنابراین بهتره بهتره تو دعواها سکوت کنی اینقدر بگه تاخالی شه ولی شما سکوت کن یا اگه ناراحت نمیشه مثلا برو اشپزخونه خودت سرگرم کن یا دسشویی بعد که اروم شه چون توچیزی نگفتی هرچند به روت نیاره خودش رو مقصر میدونه بنابراین خودش کم کم حرف رو باز میکنه مثلا شاید بگه غذا بیار یا چیزای نامربوط بگه واین نشون میده پشیمونه ولی چون مغروره برو نماره تو هم انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده بروش نیار اون شروع کرد بهحرف تو هم با احترام حرف بزن ولی توخوشیا بهش بگو مابایدبا احترام با هم حرف بزنیم یاد دوران نامزدی بندازش از چیزایی که ناراحتت کرده با سیاست وشیطنت بگو بگو همونطور که دوست داری من خونوادت احترام بذارم تو هم شاید از خونوادم خوشت نیاد ولی چون میدونم دوسم داری احترام بذار کم کم درست میشه به خونوادت یهجورایی بگوبیشتر بهش احترام بذارن گاهی از خودت بگو مادرم امروز خیلی حالت پرسید یا خیلی. دوست داره میگه خیلی بهت برسم یکم خالی ببند بینشون خوب بشه همینطور پیش خونوادت بگو شوهرم شما رو خیلی دوست داره کلا باید هوای دوطرف داشته باشی کم کم به امید خدا درست مشه سخنرانیهای دکتر حبش رو حتما حتماحتما گوش کن همش رو

[مایکا]

دوست عزیز فایلارو گوش دادم
میدونم منم یه جاهایی خیلی حساسیت به خرج دادمو زودرنج بودم بیخودی یه حرفو و بحثو کش میدادم.گریه میکردم وقتی ناراحت میشدم و اخم و گاهی قهر
الان یه مدته خدارو شکر خیلی شوهرم ارومتر شده و رفتارش بهتره
اما واقعا فکر گذشته عذابم میده.همش حس میکنم همه چیز خراب شده و دیگه ارزش نداره
زمانی ارزش داشت که اون مسائل و دلخوریا نبود حالا که هست دیگه هیچ چیز به چشمم نمیاد
مثل یه کاغذ سفید که چندتا نقطه سیاه کثیفش کردن دیگه پاک و بینقص نیست
با این حسم چه کنم
دگاهی خیلی احساس رضایت دارم از رابطمون ولی یهو یاد بی احترامیاش میافتم و میگم اگه واقعا دوستم داشت اون حرفارو نزده بود.حتی اگه خیلی عصبانی هم بود باید مراعات میکرد و خوددار بود و منو نمیرنجوند
خیلی از گذشته ناراحتم و مدام تو گذشته سیر میکنم با اینکه میدونم اشتباهه.

[khaleghezey]

درود بانو

بشخصه الان بطور دقیق متوجه مشکل بین شما و شوهرتان نشدم؟!!میشه بر اساس اولویت بندی مشکلات بین خودتان را مطرح کنید
مسائلی که عنوان کردید خوب در بین اکثر زوجین این مشکلات وجود داره یکی کمتر و یکی بیشتر که برای حل اینگونه مسائل نیازمند کسب مهارت های لازم هستید و صبور بودن
بهتره شناخت خودتان را نسبت به آقایان بالا ببرید اینجوری خیلی راحت تر میتوانید فضا را مدیریت کنید
از انجام هرگونه بحث خودداری کنید با منطق جلو رفتن با آقایون در اکثر مواقع جواب نمیده
مقالات سایت را مطالعه کنید و در زندگیتان بکار ببندید
گذشته هرچی بوده متعلق به زمان خودشه اسمش روشه گذشته لطفا اتفاقات افتاده را شخم نزنید
در زمان عصبانیت نقل و نبات پخش نمی کنن امکان داره طرفین حرفهایی بینشان رد و بدل بشه که واقعا بهش اعتقادی نداشته باشند و بعدها از زدن آن حرف ناراحت بشوند
سهم خودتان ار از اتفاقات پیش امده بپذیرید
از زدن برچسب به شوهرتان خودداری کنید

مقاله خطاهای شناختی را مطالعه فرمایید:
http://www.hamdardi.net/thread-154.html

اینو اول بخوان

کارگاه خانواده موفق - مرد مقتدر / زن لطیف

کارگاه آموزشی - آداب گفتگو را با هم یاد بگیریم


این مقاله را حتما بخوان نکات کاربردی در زندگی متاهلی

(:) نکته های کاربردی عمومی >>>

لینک های مهارت های ارتباطی و رفتار جراتمندانه

چگونه منفعل نباشیم؟

اینا هم تاپیک های she هستش.

مشاوره تخصصی با جناب sci

کارگاه آموزشی - رفتار جرات مندانه

برای اولین بار جراتمندانه حرف زدم و کارم به طلاق کشیده

و از همه مهمتر این لینک

تفاوت بین زن و مرد از نظر دیدشان نسبت به مسائل مردهای منطقی و بانوان احساسی

استقبال از شوهر، چرا؟

نیاز دارید از ظرافت های زنانه خودتان بیشتر استفاده کنید بانو این خیلی کمک میکنه به شما برای اینکه رابطه بهتری با شوهرتنان برقرار کنید و حرفتان را همب زنید و نتیجه هم بگیرید.
خیلی کارایی داره.

لطفا بجای ادامه دادن تایپیک مقالات را با دقت فراوان مطالعه کنید اینجوری بسیار زودتر به نتیجه میرسید

[مایکا]

سلام جناب خاله قزی
ممنون از توجهتون
مشکلات من با همسرم
1-زود عصبانی شدن و پرخاشگری و داد زدن همسرم
2-بی احترامی در حال بحث(عبارات توهین امیز که نمونش توی تاپیک اول بود)
3-شوخی های آزار دهنده که نه تنها دلنشین نیست برخورنده است(مثلا خیره سر-تو بزمجه منی -اون دنیا رفتی جهنم باید فضولات حیوونارو جمع کنی -یه لباس دارم خالخالی سیاه و سفید میگه لباس گاوی و....)من نباید ناراحت بشم چون همسرم گفته هر چی میگه باید بپذیرم و اگه ناراحت بشم قهر میکنه و میگه بچه یا لوسو...بارها گفتم این نوع شوخیا باعث کدورت و سردی میشه اما میگه هر چی میگم حق ناراحتی نداری و بعد دست پیشو میگیره
4-حساسیت های بیمورد روی حرف دیگران. و برخوردن بهش و ایراد گرفتن ازشونو طعنه راجع خانوادم یا فامیلو با بدجنسی حرف زدن(بابات زن ذلیله.مامانت دیکتاتور فامیله و از فلانی خوشم نمیاد تازه بیدلیل و...حتی به روابط شخصی مادر پدر من گیر میده فقط واسه اینکه مامانمو بکوبه)کارت عروسی خاله کوچیکمو دیده واسه مسخره میگه مال عمته(عمم 60 سالشه)و بدجنسی هایی از این دست
اما خانواده خودش همیشه منظوری ندارن و ساده ان و....
اینا مشکلات من به صورت کلیه
اموزش هایی هم که گفتین دارم مطالعه میکنم
باز هم سپاس از لطفتون

[khaleghezey]

مشکل حادی در زندگی شما وجود نداره فکر میکنم مشکل اصلی عصبانی بودن و پرخاشگری موقع عصبانیته که هم شما و هم ایشون میتوانید با کسب مهارت این مشکل را حل کنید یا حداقل تعدیل کنید.فعلا که فقط ما به شما دسترسی داریم پس روی رفتار شما باید تمرکز بکنیم چون نصف این معادله شما هستید بانو.

عصبانيت شوهر




روي چند مورد به صورت ويژه بايد کار کنيد.

1. شناسايي زمينه سازهاي عصبانيت همسرتون

2. شيوه صحبت کردنتون با همسرتون در زماني که احساس مي کنيد داره وارد چرخه خشم ميشه

3. تشخيص علائم چهره اي و هيجاني و رفتاري همسرتون پيش از پرخاشگري

4. فراگيري مهارت ترک موقعيت و توافق با همسرتون درباره اون در زماني که در شرايط عادي هست

لطفا براي موارد يک تا سه، توضيحات کافي و چند مثال بياريد تا درک بهتري از موقعيت پيدا کنيم.


يا مثلا شيوه جمله بندي تون چگونه هست؟

مثلا بهش ميگيد«تو اصلا به من توجه نداري!» يا نحوه بيانتون به گونه ديگري هست؟

و اينکه در شرايط عادي رفتارتون با هم چگونه هست؟

ميتونيد از ويژگي هاي مثبت همسرتون هم چند مورد نام ببريد؟

اين اطلاعات رو لطفا به صورت دقيق و کامل در اختيارمون بگذارين تا بهتر بتونيم کمک کنيم.





من يه بار داشتم سخنراني دکتر کيهان نيا ( روان شناس ) رو تماشا ميکردم - ايشون داشتن در مورد
همين موضوع صحبت ميکردن چکيده اي از اين مطالب و براتون ميگم .
مردها در هنگام عصبانيت خيلي از لحاظ فکري ضعيف ميشن و قدرت تجزيه و تحليل مطالب رو ندارن
- در چنين مواقعي هميچ کدوم از دلايل و برهان هاي خانم از ديدگاه مرد قابل قبول نيست .
راهکار دکتر اين بود که بهترين شيوه براي ايجاد آرامش و خاموش کردن
فضاي جنجالي بحث و مشاجره اين هست
که خانم حتي اگه درصدي هم مقصر نيست اشتباه رو گردن بگيره - و عذر خواهي از آقا کنه .
از نظر خيلي از خانمها اين يعني تحقير و گردن گرفتن اشتباه نکرده .
که کاملا درسته و دکتر براي اين موضوع راه کاري هم ارائه دادن .
بعد از چند روز که فضا آروم تر شد و مرد ذهنش آزادتر بود و آرامش براي تحليل و فکر کردن رو موضوع رو داشت .
خانم بايد با کمال آرامش از مرد درخواست کنه که در مورد موضوع صحبت کنن...
وقتي ذهن مرد ازاد باشه راحت تر ميتونه فکر کنه ..در چنين مواقعي درسته که اول خانم
بابت اشتباه نکرده عذرخواهي کرده و تحقير شده - ولي اين طوري مرد
آرامش فکر کردن رو موضوع و تحليل کردن اون رو داره و تو اين موقع اين مرده که بابت اشتباهش عذرخواهي ميکنه .


درست است که شوهرت شخصيت عصباني داره. ولي اين به معناي آن نيست که نتوني حرفاتو بهش بزني....
ولي هر حرف را مي توان به طرق مختلف با فرد در ميان گذاشت. اگر مهارت داشته باشي. قربونت هم ميره....




هم احساسي کردن : فراموش نکنيد تا آتشي خاموش نشده است
، منطقي نيست که در ميان آتش شروع به بازسازي کنيم و براي اينکه آتشي ( مانند احساسات) را خاموش کنيم
، ابتدا بايد «هم احساسي» کنيم، گوش دادن را بلد باشيم( نه فقط منفعلانه بشنويم)
، شروع به قضاوت نکنيم، کلام او را قطع نکنيم و شروع به راهنمايي و توصيه نکنيم
. بايد مسائل را از ديد او بشنويم.

چندتا مقاله در این مورد هست لطفا مطالعه کنید و در صورت امکان به سوالات پاسخ بدهید با خواندن مقالات و بکار بردنش و صبور بودن میتوانید این موقعیت ها را مدیریت کنید.
مهمترین مسئله اینکه از جلوگیری کنیم از عصبانی شدن و پرخاشگری ایشون.

در مورد شوخی کردن شوربختانه آقایون(خودمم جزوشون هستم) از این شوخی ها با همسرانشان میکنند که کار بسیار زشت و ناپسندیه ولی عادت شده برای آقایون البته بعنوان یک مرد متاهل باید بگم یکم کیف میده

اینم مقاله مربوط به این مشکل

http://www.hamdardi.net/thread-33173.html

البته اینم بگم خدارا شکری کمتر شده و این رفتار هم خودم بعنوان یه مرد متاهل این رفتار را بسیار زشت و ناپسند و باعث آسیب رساندن شدید به خانواده زندگی مشترک میدانم.بهترین کار اینه حساسیت خودت را کم کنی اگر توجه کنی بیشتر میشه و اگر اهمیت ندی بعد مدتی اینگونه شوخی هم کم میشه

[مایکا]

شاید به نظر مشکلات ما حاد نباشه.اما واقعا باعث آزار و رنجش تو رابطمون شده.واقعیت اینه که ما با هم خوشحال نیستیم.ازاین 5 ساله به جرات میتونم بگم 4 سالش به مشاجره گذشته.همسرم حساسیتهای خودشو داره که واسه من اونقدرا مهم نیست و من هم مال خودمو دارم.
پرخاشگری و بی احترامی همسرم فقط مربوط به زمان عصبانیت ایشون نیست.گاهی شده داریم راجع به یه موضوع یادلخوری بحث میکنیم بعد ایشون توهین میکنه و کل قضیه منحرف میشه و یه دلخوری جدید ایجاد میشه.و بدتر از همه اینکه هر وقت بحثمون میشه به جای ارایه راه حل یا تغییر و حل مشکل میگه جدا بشیم.مثل این مورد آخر که مثلا فردا سالگرد ازدواجمونه میگه باید ببینیم میخایم با هم بمونیم یا نه


عصبانیت ایشون سر هر چیز کوچیک میتونه باشه
از مسایل رانندگی بگیر تا ریختن چند تا قطره نوشابه روی صندلی ماشین تا از من
2 مورد مثال میزنم
میخواست بره باشگاه دنبال بطری آبش میگشت گفتم من ندیدمش بعد مثلا به شوخی میگه خیره سر برو پیداش کن.قبلا هم گفته بود گفته بودم لطفا اینو نگو.هیچی نگفتم رفتم تو اتاق.اومده خدافظی کنه میگه من هر چی دلم بخاد میگم تونباید ناراحت بشی.مشکل تئه حساسیتاتو بنداز دور.من ازش دلخور بودم چند ساعت بعد که برگشت با لبخند رفتم استقبالش اما دست پیشو گرفته میگه من باهات قهرم
بهش گفتم هر کس ممکنه حساسیتا و عواطف خاص خودشو داشته باشه به نظرم باید بهشون احترام بذاریم وقتی میدونی از موضوع خوشم نمیاد تکرار مجددش ایا هدفی غیر از آزاره؟میگه به نظرم مزخرفن .میگم خوب شمام حساسیتایی داری که واسه من پذیرفته نبست خوبه بهشون کلید کنم واسه ازارت.بعد گفتم مثلا اگه من بهت به شوخی خدای نکرده بگم خیکی خوشت میاد (میدونم شاید مثالم بیربط و بد بود)میگه اگه شعور داشته باشی میفهمی اینا فرق دارن.به جای نتیجه گیری و تبادل نظر از مثال نگفته من عصبانی میشه و به من میگه ببشعور و من بازم بسیار میرنجم و حاضرم بمیرم اما توهین نشنوم ازش.مسئله من فقط. خیره سر نیست کلا هر چی به نظرش خوبه باید بگه مشکل منه و بعدم گفت تو احترام زوری میخای. من به گنده تر از تو هم جواب نمیدم تو که سوسکی.اخه این چه طرز حرف زدن با همسره.
یه مورد دیگه اینکه میخواستیم واسه پیک نیک از مامانم کتری سفری بگیر یم شب که رفتیم پیداش نکرد.هنوز از در نیومده بیرون تو کوچه شروع کرده دادزدن مگه من مسخره شمام و....
گفتم بذار برسیم خونه
بعد توخونه صداشو انداخته آسمون تو به درد نمیخوری میخای منو اذیت کنی خوشت میاد و تو چقدر نحسی واسه زندگی من و....من فقط سکوت کردم و بغضمو قورت دادم
بعد یه ساعت میگه ببخشید.در صورتی که بازم کتری داشتیم و قضیه اینقدر حاد نبود
به من میگه من زن شیطون و قوی میخاستم با تو حال نمیکنم از انتخابم پشیمونم.میگه من خودم ادم افسرده ای هستم تو مزید بر مشکلات منی
وقتی داره وارد چرخه عصبانیت میشه پلکاشو به هم میزنه.نفس بلند میکشه و چشماشو میبنده.بعد اخماش تو هم میره حالت دفاعی به خودش میگیره و قلدر میشه. لحنش و صداش یهو بالا میره
وقتی داره عصبانی میشه من تشویق به ارامشش میکنم گاهی سکوت میکنم و گاهی فقط نگاش میکنم.مواقعی هم هست که جواب دادم و خواستم مثلا از خودم دفاع کنم.گاهی اوقات مکانو ترک میکنم.گاهی به خلوت خودم میرم و گریه میکنم تا سبک بشم.بعد میام و با روش xyzناراحتیمو بیان میکنم.بیشتر مواقع خودم باید بگم از چیزی ناراحت شدم.
همسرم از من راضی نیست ما خصوصیات اخلاقی زیادیداریم شبیه به هم.هر دو زودرنج و حساسیم.افسردگی داریم واسه همسرم دکتر تشخیص داد اما داروهاشو مصرف نکرد.
قبول داره رفتارش خوب نیست و بد دهانه اما میگه تو شیوه رفتار بلد نیستی.مگه اونا که همسر بددهان ندارن چطور رفتار میکنن.دیدم افرادی که خانومه خیلی بد حرف میزنه اما آقا بسیار متین و ارومه.
خیلی افسرده ام فردا سالگرد ازدواجمونه و همسرم میگه من احساس بدبختی و باختن دارم.هیچی به دست نیاوردم تو 5 سال و در عوض خیلی زیاد از دست دادم.خوشحتل نیستیم از ته دل انگار داریم خودمون گول میزنیم و یه رابطه بیمارو کش میدیم.
میدونم یه جاهایی حق داره من توی ذهنم یه چهارچوب درست کردم که اگه همسرم کمی ازش فراتر بره به نظرم خیلی بده.من گذشتم خیلی کمه.به راحتی نمیتونم از هر حرفی بگذرم .چون ازش توقع ندارم مدام یه چیز که میگه ذهنمو میخوره تا مطرحش نکنم اروم نمیشم و متاسفانه گاهی که خواستم نمیرسم دنبال مقابله به مثلم.نمیتونم بپذیرم بهم توهین کنه به خاطر اشتباهاتم یا ضعف هام و یا عدم مهارت هام.ا خیلی نوشتم ببخشید .میخام یه زندگی شاد و اروم و با امید داشته باشم.همسرم ازم فراریه حتی سفر دوتایی رو هم میگه به چه عشقی با تو که ضدحالی.میخوام خودمو اصلاح کنم.

[khaleghezey]

اینم مقاله مربوط به این مشکل

7 شوخی زشت آقایان با خانم ها !

بخوانید اینجوری خیلی بهتر متوجه صحبت های من میشید.این مشکل فقط برای شوهر شما نیست شوربختانه آقایون متاهل از این گونه کلمات نامناسب بکار میبرند در مواجهه با همسرشان از نظر آقایون اینجوری صحبت کردن چندان مشکلی نیست چون محیطی که یک مرد درش قرار داره خشن و زمخت هستش برعکس شما بانوان محترم.یکجورایی عادته مثلا ما مردها برای نشان دادن رفاقت بیشتر بین خودمان شوخی های نامناسب میکنیم یا از فحش استفاده میکنیم اینجور صحبت کردن به مرور عادت میشه برای یک مرد و باعث میشه در منزل هم از اینگونه کلمات و جملات استفاده کنه.اینکه حرف شما درسته درش شکی نیست منظور بنده از توضیح دادن این موضوع اینه که متوجه باشید فقط شوهر شما نیست که چنین رفتار نادرستی داره.
اتفاقا اگر عنوان میشه مشکل خاصی ندارید بخاطر اینه که در وجود شما این توانایی و پتانسیل دیده میشه که بتوانید زندگی شاد و موفقی بسازید نیاز به زمان و کسب مهارت و صبوری داره.با لجبازی کردن و تلافی کردن به جایی نمیرسید نتیجه ای در بر نداره بجز نابودی زندگی مشترک بجای اینکه بخواهیم توی گلدان زندگی مشترکمان نفت بریزیم بهش رسیدگی کنید آب بدید کود بدید حرسش بکنید جایش را تغییر بدهید وگرنه نابود کردن یک گیاه که از دست یک کودک هم بر میاد این ساختنه که سخته وگرنه خراب کردن آسونه.

شوهر شما نیاز داره اعتماد بنفسش تقویت بشه و بهتره این نیازش از طرف شما باشه کنارش باشید و همراهیش کنید در مقابلش قرار نگیرید.وقتی شوهرتان پیش شما این اعتراف را میکنه که افسردگی داره فریاد میزنه نیاز داره که بهش توجه کنید نیازهای عاطفیش از جانب شما پاسخ داده بشه تشویقش کنید و ازش تعریف کنید ایشون داره فریاد میزنه فقط تفاوتش اینه که طرز بیان آقایون با خانوم ها فرق میکنه و متاسفانه ضعف در برقرار ارتباط صحیح و مناسب در وجود هردوی شما دیده میشه.
1.دوری از هرگونه بحث(حواستان به علائمی که از خودش بروز میده قبل از طوفان باشه)
2.ترک محل و یا سکوت کردن فقط سعی کنید گوش بدید
3.خودداری کنید از هرگونه بحث های طولانی
4.این خوبه از روش xyz استفاده میکنید ولی باید در زمان مناسب باشه اجازه بدید اندکی تنش ها فروکش کنه در روزهای آینده هم میشه اینکار را انجام داد
5.اگر دیدید که گفتگوی بینتان داره به جاهای باریک کشیده میشه و امکان بوجود آمدن تنش در ان وجو داره یک استپ بدید چند دقیقه استراحت کنید و بعد دوباره ادامه بدهید
6.استفاده از احساسات قوی زنانه وجودتان بجای انجام بحث های طولانی و خسته کننده
7.اگر در مورد مشکلی قراره گفتگو کنید روی همان مشکل زوم کنید و مسائل و اتفاقات پیش آماده در گذشته را قاطی گفتگویتان نکنید با یک دست نمیشه چندتا هندوانه همزمان برداشت

گذشت کردن در زندگی و مدیریت اوضاع نشان از ضعف شما نیست بانو بلکه نشان از تیزهوشی و درایت و آینده نگری شماست که جلوگیر یمیکنید از بوجود آمدن یک موقعیت پرتنش و این قابل تحسینه لطفا در اینگونه موارد نسبت بخودتان حس ضعیف بودن و ناتوان بودن نداشته باشید در زمان و موقعیت مناسب میتوانید حرفتان را با خونسردی بیان کنید.

مطالعه کنید مهارت های خودتان را افزایش بدهید در زندگیتان بکار ببرید صبور باشید و تلاش کنید از شوهرتان انتظار و توقع نداشته باشید همراستا با شما حرکت کنید روی خودتان تمرکز کنید رمز موفقیت در همین جمله خلاصه میشه.

http://www.hamdardi.net/thread34206-2.html#post340222

مقالات لینک بالا را با دقت مطالعه کنید

این مقاله هم از استاد سنگتراشان خواندنش به شما توصیه میشه

http://www.hamdardi.net/thread-34385.html

ایشالله خبرهای خوبی از طرف شما بزودی بشنویمهرچند سخته و مشکل ولی حساسیت خودت را کم کن نسبت به کلمات بکار برده شده توسط شوهرتان سعی کن موضوع را عوض کنید و بوق معروف خودت را بزن به نشنیدن و کوچه علی چپ اینجوری خیلی زودتر به نتیجه میرسید.کارهای خوب شوهرت را بهش یادآوری کن و تشویقش کن مواقعی که باعث شده بهش افتخار کنی بیان کنید حتی شده تکرار کنید این به شوهرتان حس خوب یمیده و باعث میشه اعتماد بنفسش افزایش پیدا کنه و رابطه قویتر بشه جلوی دیگران مخصوصا از ایشون و خوبی هایی که داره و اینکه وجودش برای شما ارزشمند هستش بگید.درکنارش قرار بگیرید و دوشادوش همدیگه گام بردارید

[مایکا]

با سلام
چند روز پیش با همسرم گفتگوی خوبی داشتم.هر دو نظراتمونو راجع به مسئله مورد بحث گفتیم و در اکثر موارد اتفاق نظر داشتیم.فردای اون روز بود که بحث کردیمو هر دو سرحال.در خلال بحث همسرم گفت تو به حرفام خوب گوش نمیدی و متوجه شدم که شنونده فعالی نیستم و این یه ایراد منه.همدیگرو تایید کردیم و به حرف هم احترام گذاشتیم.اجازه دادیم طرف مقابل بدون ترس نظرشو بگه و کلا خوب بود خیلی راضی بودم تا اینکهدوباره لجاجت هد و افکار منفیش اومد.
اما کلا شوهرم خیلی آدم منفیه.ذهنش مدام درگیر افکار منفی کینه و بدجنسی یا به اصطلاح شیشه خوردست و قضاوتو ذهن خوانیه.عقده ایه.عقده داره همه بهش احترام بذارن و در همه حال مراعاتشو کنن و همراهیش کنن.اما خودش این طور نیست.حرفاش نیشدار و ازاردهندست.اینو خیلی از اطرافیان حتی همکاراش به گفته خودش بهش میگن.و به قول خودش مردااز دستش گریه میکنن.همهرو میرنجونه و گاها مثلا با پدر مادر من با لحن بد رفتار میکنه که من خیلی ناراحت میشم.اما در مورد خودش همیشه انتظار احترام و کرنش داره.وقتی ظالمانه راجع به خانوادم حرف میزنه واقعا حالم بد مبشه در صورتیکه میدونم زاییده فکر مسموم خودشه.مامانم یادش رفته بود سالگرد ازدواجمونو تبریک بگه وقتی بهش تبریک گفت یه جور زشتی تشکر کرد که من حالم بد شداگار چه جرم بزرگی بوده و دلم واسه مامانم سوخت که چرا شوهر من اینقدر بی ادبو نزاکته.در حالی که مامان خودشم اصلا نگفت روحیاتش واقعا صفر یا صده.چند شب پیش عروسی خالم بود اولش خوب بوداواخرش یهو با خشونت اومد میگه بریم حالا همه داشتن عکس میگرفتن.منم با عجله و دنبال وسایلو اما ه شدن بودم.بعد یهو گاز داد نذاشت حتی در ماشینو ببندم که همه ازین روانی بودن و بیثباتیش شاخ دراوردن
یه موضوع دیگه خواهرم تو شبکه های اجتماعی واسه مامانم قربون صدقه رفته بود میگه اه خ.اهرت چقدر شیرین عسله همینه که تو رو حساب نمیکنن.گفتم هرکس احساساتش و نحوه ابرازش با بقیه متفاوته.میگه مامامت خیلی رئیس بازی در میاره تو فامیل کسی بدون اجازش اب نمیخوره البته با بدجنسی.اما من به هیچکی باج نمیدم اونا میخواستن سوار من بشن من نذاشتم من حقیقتو میگم. حقیقت تلخه.واسم مهم نیست اگه کسی ناراحت بشه بیماره.انگار مظهر حقایق دنیاست.یکی نیست به خودش بگه بیمار که همه ذهنش منفیه و دنبال چالش با مامان من.وقتی خودش سر هر چیز بهش برمیخوره .گفتم کی خواستن سواری بگیرن ازت.میگه دوسال پیش که رفتیم شمال.دو گروه بودیم خانواده ما و پدرمینا و خانواده بابابزرگم ما برنامه داشتیم یه روز اضافه تر بمونیم و بربم انزلی ولی گروه دوم مرخصی ن اشتن و میخواستن از ما جدا بشن.بعد مامانم و داییم رفتن تو یه اتاق با هم حرفزدن که اونام بیان اگه میشه اتفاقا خواهرم کوچیکترمم هم بوده.حالااینشده عقده واسش که فقط خواهرتو مامانت رفتن تو اتاق دوتایی واسه من تصمیم گرفتن(فکر کنید داییم که یه پای قضیه باشه نبوده باشه)مامانت باید به من احترام میذاشت تو باید باهاش دعوا میکردی و باید ازم عذر میخواستمیگم خب احساستو درک میکنم ناراحت شدی اما ما و مانینا تو یه گروه بودیم بقیه باید باما هماهنگ میشدن و ما قبلا نظرمونو گفتیم میگه من از زن جماعت حساب نمیبرم.دوست ندارم برچسب بزنم اما واقع عقده ای و بیماره و عقده حقارت داره در صورتی که خودش اینطوری نیست.به اصرارش رفتم به مامانم گفتم فلانی ناراحت شده چرا ازش نظر نخواستی مامانم با حالت تمسخر میگه مگه باید ازش اجازه میگرفتیم وقتی نظرمون یکی بوده.خب بدتر به نظرم شوهرم ضایع
شد
.گفتم یا ادم توسفر باید خودشو تطبیق بده یا نظرشو محترمانه بگه یا با کسی نره سفر اگه منعطف نیست.میگه اینا کس نیستن میخوان منو ازار بدن.اخه توهین تا چه حد یعنی خانواده من ناکس و مریضن.بعضی وقتا دلم میخوادبزنم تو دهنش بگم اخه فکر کردی کی هستی که اینقدر خودتو بزرگ میدونی و متوقعی.باز اگه خودشم با دیگرانو من بزرگمنش بود میپذیرفتم اشکال از ماست.همش به مامانو وخواهرم تیکه میندازه اونم با لحن و قیافه نفرت انگیز.اخه چطور میشه نشنیده گرفت این همه دشمنی و بی اصافیو.هر چی دلش میخواد بگه.اگه من بخام راجع به حرفای مامانش مثال بزنم میگه صداتو ببر.نمیخوام هیچی بگی مامانم به تو مربوط نیست .چطور میشه صبور بود وقتی این قدر منفی و عقده ایه.بعدم میگه من نمیخوام با توزندگی کنم.
بهش گفتم حرفات داره ناراحت و عصبانیم میکنه میگه داری از آدمیت به دور میشی.یعنی ادم نیستی غیر مستقیم.حالا اگه من اینو بگم میکشتم.
واقعا سر چیزای الکی بحث میکنیم همشم به خاطر حقارتها و حساسیتهای بیمنطقو و افکار و رفتار منفی اونه.
یکسره با مامانم سر جنگ داره.میگه اگه بابات بگه بمیر گوش میدم اما مامانت نه....
من چکار کنم چطور اروم باشم و هیچی نگم وقتی کذب محضهو زاییده ذهن بیمار خودش.اینا فقط گوشه ای از افکار منفیشه.دایم هم به اندام و قیافه من گیر میده و منو با دیگران مقایسه میکنه.همش ایراد میگیره. از کاراموقیافم.
روحش پر از منفیات و حسادته.

[dooo]

سلام
متأسفانه من پست های قبلیتونو نخوندم اما همین پست اخرتونو که خوندم
به نظرمیرسه که همسرتون منفی باف نیستن فقط از نحوه ی برخورد مادرتون راضی نیستن
چون اگه ذهنشون منفی بود پس باید در مورد پدرتون هم گارد میگرفتن
اما اینطور که خودتون نوشتید معلومه پدرتون رو خیلی قبول دارن مگه برخورد پدرتون چه طوریه که اینقدر قبولشون دارن
من احساس میکنم تو خانواده ی شما یه حالت زن سالاری وجود داره که این برعکس خواست همسرتونه