مثل یک موج سینوسی فراز و نشیب دارد افکار و احساسم .

[Aram_577]

به نام خدا

سلام

راستش من چند وقت پیش که نام کاربریتون رو دیدم نمیدونم چرا ، ولی یک حس خوبی به این اسم "قایقران" بهم دست داد. حسم بهم میگفت که این آدم باید روح لطیف و ساده ای داشته باشه ، البته دلیلی برای این حسم نداشتم ولی خوب حسه دیگه! شش دونگش دست خود آدم نیستش که! تا اینکه چند روز بعد اومدم و تاپیکتون رو خوندم. واسه خودم یک نوشابه باز کردم (البته بعد از افطار هـــــــا !!!) که حسم چندان هم نادرست نبوده.

.

با خواندن نوشته هات قبل از هر چیز باید بگم : داداش !! (با لحن سریال پایتخت بخونیدش) بیا یک دستی هم رو سر ما بکش تا ما هم زندگیمون بشه مثل تو!

.

من و خیلی از مردای دیگه که کلی هم صاحب کرامات و وجوهات عالیه مختلف هستیم (بقیه تعریفها رو بزودی توی پستهای تبلیغات مینویسم و میدم بیرون!!) فقط کافیه دو سه تا از ویژگیهایی که شما از زنت گفتی ، زنمون صاحبش باشه! ، انوقته که دیگه شاید نتونیم این همه شادی رو توی خودمون مهار کنیم و ذوق مرگ بشیم! من که به شخصه هیکل زنم رو با این خصوصیات طلا میگیرم. دیگه یکی دو تا گیر کوچولو که اصلا ارزش این حرفا رو نداره! با اون یکی دو تا اشکال خودم ، بی حساب میشیم! به همین سادگی.

.

.

.

اینارو نگفتم که تاییدی باشه برای اینکه ما باید زندگی خودمون رو با دیگران مقایسه کنیم! (چرا که وجود حتی رگه های افکار مقایسه ای در این موارد خانمان براندازه) بلکه خواستم اون قایقران تقلبی درونیت (که در واقع دزد دریایی وجودت هست ) که به نظر داره خوبی های زیاد زندگیت رو با تلاشهای مذبوحانش کوچک جلوه میده و بدیهای کوچیک زندگیت رو بزرگ جلوه میده ، رو کمی تنبیهش کنی! آره این تنبیه لازمه و باید خودت اینکار رو بکنی و مطمئنم که میتونی!.

نگذار امواج کوچیک هواس قایقران غزیزمون رو پرت کنه! یک قایقران با تجربه و آینده نگر هرگز خودش رو با چیزای کوچیک مشغول نمیکنه بلکه همیشه باید دور دستها رو ببینه و مدیریت کنه! تا بتونه با صحت و سلامت هم خودش و هم مسافراش رو به مقصد نهایی برسونه!

.

جساراتا میخوام یکم توی نوشته هات پرژکتور بندازم تا با هم مرور کنیم ببینیم که چطوری میشه به موضوع نگاه کرد تا زندگیت از اینی که هست بهتر بشه. (جالبه که اینجا مراجعین اکثرا دنبال این هستند که راهی پیدا کنند تا نمره زندگیشون برسه به 10 تا قبول بشن ولی در مورد زندگی شما میخواهیم از 18 برسونیم به 20 ! معلومه که خدا خیلی دوست داره! و هواتو داشته!)

.

و اما...

.

1- شما نوشته بودی که : قبل از ازدواج فرد بدبینی نبودی.ولی همسرت باعث این امر شد.

این حرف شما هم درسته و هم نادرست! .....میدونی چرا؟.....خواهم گفت.

ببین اکثر مردها و زنها میگویند قبل از ازدواج ما فلانجور نبودیم ولی طرفمون باعث شد اینجوری بشیم. این به خاطره اینه که بسیاری از روحیات ما انسانها در تقابل با همسرمان (که به غلط احساس تملک کامل آن را میکنیم) آشکار میشه و چون قبل از آن این زمینه وجود نداشته برای خود ما هم عجیب هست. اینجاست که اون نفس شیطون درونمون یواشکی در گوشمون میخونه که : "مقصر تو نیستی بلکه طرف مقابل مسبب این اشتباهت بوده!" ( زن و مرد هم نداره همه توی این زمینه میلنگیم) اینجاست که اولین سنگ بنای اشتباه در زندگی مشترک گذاشته میشه و اگر هر چند وقت یکبار خودمون این نداهای غلط درونیمون رو تنبیه نکنیم و آثارش رو محو نکنیم ، ممکنه اون شیطونه ، یواش یواش با چیدن سنگهای بعدی توی فکرمون ، بتونه یک دیوار جدایی خطرناکی رو بین خود واقعیمون با خود غیر واقعیمون ایجاد کنه. اون وقته که دیگه تخریب این دیوار خیلی سخت و درد آور خواهد بود ویا ممکنه نشه تخریبش کرد ، که کار به جاهای باریک میکشه و هر دو طرف میرند پشت این دیوار کاذب قایم میشند و مشغول جنگ با طرف مقابل!

.

نتیجه این که سعی کن شش دونگ حواست به حفظ همون روحیه قبلت باشه و نگذار که بد بین بشی! (این یک مبارزه واقعی و دائمی هست درون همه انسانها) تا وقتی که خودت حواست باشه ، عوامل و اتفاقات بیرونی نمیتونه بدبینت بکنه! و از تمام لحظات زندگیت لذت خواهی برد. شک نکن!

.

.

　

2- شما نوشته بودی که : "در زمان ازدواج ایشون کاملا به صورت خنثی عمل کرد و گوش به فرمان پدرش شد در عمل نشان داد احساسی به من ندارد و احساس الانش ناشی از ترس از دست دادن زندگی است نه ترس از دست دادن من."

به نظر من اگه همسرت طرف تو رو میگرفت و پدرش رو رها میکرد باید ناراحت میشدی و شک میکردی. میدونی چرا؟.......... چونکه این نشونه این هستش که همسر باوفای شما به اصول خانواده پایبنده. شما تازه وارد میدان شده بودی مسلما کسی که پایبند اخلاق و خانواده باشه ، هول نمیکنه روابط و احترام چندین ساله خانوادگیش رو فراموش کنه و بپره سمت شما!! . این نشونه بالا بودن هوش هیجانی همسرت هست. اتفاقا خوشحال باش که آینده خوبی در انتظارت هست و همسرت با گذر زمان به تدریج همون تعهدی که به خانواده پدری داشته رو حتی چند برابر برای شوهرش خواهد داشت. عجله نکن. باید با صبوری این انتقال اعتماد اتفاق بیفته. البته ممکنه هم شما و هم همسرتون بعضی اشتباهات کوچیک رفتاری در این راستا داشته باشید ، که با صحبت در آرامش و کمک به همدیگه و تلاش در اعتمادسازی ، میتونید این فرآیند رو بهتر طی کنید.

.

.

　

3- نوشته بودی : "کند هست در حاضر شدن و غذا درست کردن.برای مثال یک سالاد ساده رو یک ساعت برای مهیا کردنش زمان لازم دارد. البته دست پختش بسیار عالی هست و با سلیقه .اما این کندی بعضی وقت ها باعث عصبانیت من می شود."

غالبا زنها در حاضر شدن کند هستند. جالبه بدونی که روایات بسیاری از معصومین با این مضمون نقل شده که : "مرد باید در مواجهه با زنش صبر پیشه کند تا زن آماده شود چرا که زنان را کار بسیار است."

به نظرم باید کمی مطالعت رو در مورد تفاوت روحیات زن و مرد بیشتر کنی. این تفاوت اگه نباشه هیچ بچه ای در روی کره زمین آشیانه مناسبی برای رشد نخواهد داشت. اینو وقتی که پدر بشی خواهی فهمید.

.

ضمنا قدر این همسر خوبت رو بدون که برای جذب شوهرش در تهیه غذا ، وقت زیادی صرف میکنه. توقع نمره بیست نداشته باش چون که در زندگی واقعی نمره بیست وجود خارجی نداره. یه قول این جملات پشت کامیونی : "گشتم نبود ، نگرد نیست!"

.

میخواهی یک چشمه از زندگی خودم مثال بزنم تا دستت بیاد که خدا چه نعمتی رو در اختیارت گذاشته؟! . ... پس گوش کن : من توی این زندگی مشترک ده ساله، یادم نمیاد که غیر از مواقع مهمونی (که اونهم خیلی کم بوده) ، تعداد قابل توجهی توی خونم سفره پهن شده باشه و سالادی یا چیزه ویژه ای برای من آماده شده باشه! اصلا الان سالهاست که سفره خونمون که همون اوایل پاره شد همسرم دیگه سفره نخریده!!! میتونی تصور کنی که تعدا لباسهایی که من خودم اتو نکردم ، بعید میدونم توی این سالها از رنج اعداد یک رقمی فراتر رفته باشه!! به جاش همسرم مثل قرقی آماده میشه و حتی موقع بیرون رفتن از من هم سریعتر آماده میشه!!! به نظرت این شرایط رو میتونی تحمل کنی که : زنت قرقی باشه ولی دریغ از اینکه بشقاب غذایی رو بزار جلوی شوهرش. بلکه شب ، هنگام بازگشت از سر کار به خونه در حالی که دراز کشیده وسط خونه و شش دونگ حواسش رفته توی تلویزیون ، مجبور باشی خودت غذا رو گرم کنی و یک گوشه بشینی و بخوری!

.

باز هم میگم ، قصدم مقایسه نیست ، فقط میخوام که دیدت باز بشه و قدر زندگی خوبت رو بدونی. هر کسی یک خوبی هایی داره و یک بدیهایی. باید با برآیند همه اینها با آدمها زندگی کرد. من به شما پیشنهاد میدم که هر چند وقت یکبار بیایی اینجا و مشکلات آدمها رو بخونی ، قطعا چیزهای بی نظیری گیرت میاد و واقعیت زندگی رو بهتر درک خواهی کرد.

.

.


4- یادمه توی پستهات نوشته بودی که همسرت کمی وسواسه نجس و پاکی داره.

امروزه مشخص شده که ریشه این مسئله در وجود روحیه جزئی نگری و ریز بینی در مسائل هست.

.

با توجه به دقتهای جزئی نگر شما در مسائل کاری همسرتون ، اینجا به نظر میاد که هر دوی شما باید کمی روی بهبود این بخش از خصوصیت ریز بینی تان کار کنید. نگران نباشید ، در جایی خونده بودم که صدها میلیون نفر در سطح تمام کشورهای دنیا ، صاحب این روحیه هستند. پس تنها نیستید و راه حلهای خوبی برای رفع این موضوع وجود داره که با اراده خود فرد به راحتی قابل تصحیح هست. بهترینش انجام عمل معکوس اون فکری هست که به سراغتون میاد.( به قول معروف چند بار که روی اون ندا دهنده درونیت رو که کم کنی ، حساب کار دستش میاد و میره پی کارش!). ضمنا با مراجعه حضوری به روانشناس بالینی راه حلهای خوبی به فرد داده میشه. اما اصل کار اراده خود فرد هستش.

.

مطمئن باشید با بهبود این مسئله ، زندگیتون رنگ بهتر و تازه تری خواهد یافت.

.

.

.

.

.

اووووه ه ه ه ه ....... منو باش! چقدر حرافی کردم!! تازه آخر کار میبینم چه طوماری نوشتم!!! مثلا میخواستم کم بنویسم! ببخشید دیگه ، نوشته ای که در طی سه روز به صورت منقطع اون هم لابلای هزارتا کار با ربط و بی ربط نوشته بشه بهتر از این در نمیاد دیگه! به بزرگواری خودتون ببخشید.

.

.

راستی الان پستهای آخر رو بیشتر خوندم. راهنمایی مدیر و سرپرست سایت کاملند. ولی خوب حیفم اومد نوشته های این سه روزه ام رو نفرستم. هر جاش که با راهنمایی این بزرگواران همخوانی نداشت مال منو قلم بگیر. برای شما دو تا مرغ عشق هم آرزوی شادی و بهروزی دارم.

.

.

در پناه حق.