بر سر دو راهی موندم

[پژمان]

سلام به همه
من نمیدونم تا چه وقت میتونم اینجوری ادامه بدم. مشاوره میریم اما خیلی اوضاع تغییر نکرده
همه شما خوشبین هستین من گفتم امیدوارم اما نگفتم همه چیز خوب شده
دو سه شب به بهانه کار شبها تو شرکت میخوابیدم سرایدار شرکت فهمیدن به پدرم گفتن اون هم طبق معمول داد و فریاد که تو کی میخوای آدم شی و از این خزعبلات بار من کردن
دیگه خسته شدم