سلام.
من دارم خودمو پیدا می کنم. علایق خودمو دنبال می کنم. وابسته شوهرم نیستم. دیگه دلبسته هم نیستم. یه حس خنثی. خیلی وقتا ازش نفرت هم دارم.
میترسم که بخوام دوستش داشته باشم. نمیتونم وابستگی و دلبستگی رو از هم جدا کنم. اینجوری خیلی راحت ترم. حتما اون هم راحت تره.
اینجوری پذیرش خیلی از کارهاش برام راحت تره.
هنوزم نمیتونم ازش هیییچ انتظاری نداشته باشم. مگه یه انسان تا کجا تحمل داره. نمیتونم هرچی رو که دیدم ندید بگیرم. وقتی ظرفیت تحملم پر میشه عصبی و داغون میشم. پر میشم از عصبانیت. گاهی از شدت عصبیانیت دلم میخواد سرمو به دیوار بکوبم.
دو روزی مادرشوهرم خونه نبود شوهرم با دوستاش بیرون بود منم با دخترم خوش گذروندیم حتی نبودشو احساس هم نکردم
از اینکه همش باید تو خونه بمونم و هیچ جایی نمیتونم برم خیلی خیلی کلافه میشم. خواهرشوهرم کاری براش پیش اومده دو هفته است که نیومده پیش مادرش منم خونه نشینم .
خدایا خودت صبر بهم بده که محتاجم.
التماس دعا