ممنون که جواب دادی...
راستش من به شدت پیگیره درسم و آیندم بودمو هستم و اصلا تو این فازها نبودم ایشون رو به عنوان یک هم کلاسی میدیدم و اخلاقم جوری هست که تا بتونم به همه کمک میکنم چه پسر چه دختر همین باعث شد به من نزدیکتر بشه و من هم به عنوان یک گزینه مد نظر داشتمش ولی نه اینکه ارتباطی قبل ازدواج باشه چون ریسک این روابطو بالا میدیدم به جرات میگم 99 درصد این مدل روابط که تو اطافیانم دیده بودم به شکستو خیانتو داستان های بعدش کشیده شده بود!!
چه قدر دوستش دارم؟ خب یک دختر مهربون م آرومه سرش به کاره خودشه ولی نمیتونم بگم شیفتش هستم شاید از 100 درصد 60 درصد دوستش دارم و البته بیشتر از اینکه دوسش داشته باشم واسم محترمه!!
من بارها بهش گفتم با شرایطی که من دارم فکره ازدواج اشتباهه ولی میگه درست میشه و همه از صفر شروع کردن!! فکر نمیکنم دوسال دیگه من حداقل هارو هم داشته باشم که برم خواستگاریش اما اون میگه من هیچی نمیخوام!!
گفتم صدها بار مستقیمو غیر مستقیم گفتم بیا تمومش کنیم حتی چند ماه پیش واسش خواستگار اومد بش گفتم اگه خوبه قبول کن کلی از شنیدن این حرف ناراحت شد که چرا روی من تعصب نداری!!!نه من علاقه ای به اون صورت بهش ندارم ولی بد بختی اینه هرکاری کردم باخوبی و منطقی بدون گریه و زاری بره نشد که نشد...
تلفنمو عوض کنم؟؟به نظرت نامردی نیست؟؟این کار درست نیست به نظرم اون آدمه احساس داره...
همش میگه چرا بهم ابراز علاقه نمیکنی چرا نمیگی دوسم داری!!! (خب من دروغ بگم بهش که چی؟)