درگـــــــــیری بین منــــــــطق و احـــــــــساس ، حق با کدومه ؟

[asemani]

من چند باری با مشاور هم صحبت کردم. اما مشاورایی که من دیدمشون فقط چند دقیقه به حرفم گوش دادن و اظهار نظر خاصی نکردن و کلی هزینه ویزیت خواستن فقط .
بهترینشون گفت احساساتی که به این آقا داری به زندگی آینده ات لطمه نخواهد زد. چون اون مردِ ذهن توئه . ایده آل ترین مردی که تو زندگیت دیدی و گفت اون قدر منطقی هستی که تفاوت ایده آل ترین و یه مرد معمولی رو می دونی. اون گفت تو خوب تونستی این قضیه رو برای خودت حل کنی که لزومی نداره مرد زندگیت ایده آل ترین باشه .

- - - Updated - - -

اسمانی جان این فقط یه سواله که شاید خودت بهتر بتونی فکر کنی و راه حل پیدا کنی. وگرنه من هیچ راه حلی ندارم. چطوری تونستی یک سال مردی رو تحمل کنی که دوسش نداشتی و نداری؟ رابطه اتون چطوری بوده دقیقا مثلا با هم می رفتین سینما می رفتین راه برین اون باهات از همه چی حرف میزد نمی دونم چطوری بوده که یک سال طول کشیده و اون تو رو دوست داره اما تو اونو نه. اگه یکی رو دوست نداشته باشی مگه بعد از یکی دو ماه نمی فهمی که دوسش نداری؟

مرسی خانمی
راستش من فقط به قضیه منطقی فکر می کردم. به احساسی که داشتم اهمیت نمی دادم. ما خیلی کم بیرون میرفتیم که اونم به دلیل این بود که من نمی خواستم. من همیشه فکر می کردم که احساسم درست میشه . البته هرگز امیدوارش نکردم. همیشه می گفتم که بعید می دونم که اخلاقیات ما با هم جور در بیاد . اما هر بار می خواستم جواب نه بدم ازم خواهش می کرد که یه ماه دیگه ام فکر کنم . مثل همین الان که جواب نه دادم. اما هر روز باز هم تکرار می کنه و خواهش می کنه که دوباره فکر کنم.
بیرون هم که می رفتیم بیشتر در مورد مسائل متفرقه صحبت می کردیم . مثل دوستان و آشنایانی که بین ما مشترک بودن . یا اینکه گاهی بحث می کردیم. اکثر بحث ها هم سر جزیی نگری بودنش بود. این موضوع منو آزار می داد . بارها ازش خواهش می کردم که جزیی نگر نباشه . اما اون به شـــــــــــدت ریزبین بود.
تقریبا در آخرین دفعاتی که بیرون رفته بودیم برای اولین بار دستمو گرفت . اون روز دیدم که حتی ذره ای احساسش نکردم. هیچ حسی بهم دست نداد. اینجا بود که بیشتر ترسیدم. اخلاقیات اون رو گذاشتم کنار و به احساسم دقیق تر فکر کردم. نه دوستت دارم گفتناش ، نه حتی با تمام احساسش دستم رو تو دستش گرفتن ذره ای باعث نشد تو قلبم احساس خاصی کنم ، این بود که تصمیم گرفتم که از بدبخت شدن هردومون جلوگیری کنم.
اگه من نیاز داشتم کسی رو دوست بدارم ، اون هم نیاز داشت کسی دوستش داشته باشه و این دو عنصر انگار تو ارتباط ما نبود.
دوس دارم کسی رو دوس داشته باشم. یه خالی همیشه تو زندگیمه . انگار یه قسمت از زندگیم تهی مونده . دوس دارم دوس بدارم و دوس داشته بشم. به هردو نیاز دارم. که هر دو از یه جا باشه .
انقدر این مطالب تو ذهنم سنگینه که توضیحش برام سخته . چون همه چیز برای خودم گنگه . مدتهاست می خواستم تاپیک بزنم ، اما نمی دونستم چی بگم.
مرسی بچه ها از همتون که بهم کمک می کنید این قضایا شفاف تر بشه . که واضح تر فکر کنم.
از همتون ممنونم