مولود پر برکت .....!!!

[فرشته مهربان]

امام رضا (ع) می فرمایند :

" فرزندم جواد پربرکت ترین مولود برای شیعیان ما است "

این سخن مرا به فکر فرو برد ، که یعنی پربرکت تر از امام حسین (,) و امام علی (ع) و ..... ،؟!!
این جور مواقع می دانم که حکمتی نهفته در این نوع سخنان است که نیاز به بررسی هست تا یافته شود ، منم دست به کار شدم ، و نکاتی که در ذیل می آید را از اطلاعات زندگی امام رضا و امام جواد ( علیم السلام ) یافتم که خالی از لطف نیست شما هم بدانید .

اول از همه موقعیت خود امام رضا را دریابیم ، که امام جواد می فرماید : "زیارت پدرم رضا (ع) ، افضل از زیارات جدم حسین (ع) است وقتی از آن امام پرسیدند چطور است که چنین است فرمودند ، زیرا جدم را همه شیعیان زیارت می کنند و پدرم را شیعیان خاص ".

از این جواب یافتم که حکمت این سخن امام جواد این است که امام رضا(ع) فصل (جدا کننده ) بین فرقه های مختلف شیعه ( که نهایتش ۷ امامی یا اسماعیلیه است ) از دیگر فرقه های شیعه است . امام حسین را همه فرقه های مختلف شیعه زیارت می کنند ، اما امام رضا را فقط شیعیان ۱۲ امامی ( اثنی عشری ) و معلوم است که این شیعیان همان شیعیان خاص هستند .

اما امام جوادا(ع) در سخن امام رضا (ع) که می فرماید : پربرکت ترین مولود برای شیعیان ما است جایگاه ویژه ای پیدا کرده .

می دانیم که امام رضا تا سن ۴۷ سالگی صاحب فرزند نشدند ، تا جایی که شبهه هایی در امام بودن ایشان رواج یافت که عمدتاً " واقفیه " مروج آن بودند . و امام در جواب همینها از بزودی صاحب فرزند شدنش و پربرکت ترین مولود بودنش سخن می رانند .

در کمال ناباوری امام در سن ۴۸ سالگی صاحب فرزند پسری میشود و پیش بینی اش تحقق می یابد ، و

در مقابل تشکیک در اینکه این فرزند از خود امام است ،آنهم از سوی اقوام شروع می شود ، چهره

شناسان به وسیله خود آنان دعوت و تأییدمی شود که مولود فرزند امام رضا (ع) است .

اما سؤال این است ، که چه حکمتی در کار خدا برای با تأخیر فرزند دار نمودن امام رضا است ،

این سئوال را در ذهن پیگیری کردم و به حکمتهایی رسیدم :

۱ – این شبهه ها به هر نوعی در پیش بود ( با توجه به تضارب آراء در میان مسلمانان و از مکاتب مختلف فکری از سوئی و دشمنی بنی عباس نسبت به ائمه از سوی دیگر ) و از طرفی شیعه اثنی عشری در مظلومیت و اقلیت بود و البته صاحب اندیشه راسخ و ناب محمدی ، که نیاز به تقویت داشت ، شبهه و شک در مورد امامت امام رضا اگر با تأییدی قوی و معجزه آسا پاسخ می یافت تقویت شیعه اثنی عشری را به دنبال داشت ، از طرف دیگر تحقق پیشگویی امام رضا نیز ، صحتی بر امام بودن ایشان . و...

۲ – دیر فرزند دار شدن امام رضا ، به امامت رسیدن امام جواد در سن پائین ( 8سالگی) را موجب شد ، و دوباره اشاعه این شبهه که چطور ممکن است امامت در این سن ؟!!! ، و باعث ترتیب یافتن مناظره هایی می شود به هدف اثبات عدم امکان امام بودن یک کودک که بر عکس توطئه مورد نظر ، مناظره ها علم امام را آشکار و بر عالمان و فقهای وقت غالب کرد و تأییدی مجدد و محکم بر امامت ایشان ، که هم تقویت اصل امامت را در پی داشته و هم تقویت شیعه اثنی عشری را،.

۳ – اینکه با توجه به مورد 2 امامت امام اثبات شد ، باعث شد برای امام بعدی که وی نیز با سن کم امام شدند ، دیگر شبهه پیش نیاید، و امامت تثبیت و شیعه امامیه هم تقویت شود .

۴ – واقفیه گروهی بودند که از سوی امام موسی کاظم (ع) مأموریت جمع آوری وجوهات شریعه را داشتند ، بعد از امام هفتم ، می بایست آن مأموریت را در رابطه با امام رضا می داشتند ، یعنی وجوهات را تحویل آن امام دهند ، اما طمع بهره برداری شخصی آنان را باز می دارد و برای اینکه مجوز داشته باشند ، و به هدف خود برسند ، در امام بودن امام رضا به دلیل فرزند نداشتنش شبهه وارد کردند( می گفتند هر امامی صاحب فرزندی که امام بعد از خود است می شود ، و رضا چنین نیست پس امام نیست ) و ی را امام نمی دانستند تا وجوهات را مجبور نشوند تحویل امام دهند .
و این نمونه ای از دنیا گرایی بعضی از مسلمین حتی شیعه است که برای منفعت حتی انکار ولایت می کنند و هشداری برای ما است که مراقب وساوس شیطانی برای گرفتار نشدن به اینجور دامها با توجیهات مختلف باشیم .

۵ – دروران امام رضا (ع) ، و بعد از آن دوران شکوفایی علمی مسلمین است و رواج بحثها و رونق مکتبهای فکری در میان مسلمین و... رشد دانش و حتی ورود علوم غیر بومی طی نهضت ترجمه است ، که در این گونه شرایطی بحثهای انکاری در مورد امامت و تفکرات پویای ائمه معصوم و علم گرایی جدای از دین ، و احساس کفایت این علوم بشری و بی نیازی به راهنمایی معصوم با علم لدنی فضا پیدا می کند ، آنچه در پیش آمد ، از دیر فرزند دار شدن امام رضا و شکست شبهه ها تا در کودکی امام شدن امام جواد (ع)و آشکار شدن علم لدنی ایشان با شکست همه علما و فقیهان برجسته وقت در مناظره ها مقابل ایشان ، برکتی بزرگ برای حفظ عقیده محکم شیعه در اصل امامت آنهم اثنی عشری و نیاز بشر به تکیه به وی و کافی نبودن علوم بشری است

و .... تحلیلهای دیگری که بیان آنها در این مجال نمی گنجد .

با این یافته و تحلیلها حقیقت سخن امام رضا و پر برکت بودن این مولود ( امام جواد ) برایم به زیبایی آشکار شد .