عزیزم:
1- یک چیزی انگار برای شما بد جا افتاده. اینکه هی تکرار می کنید چرا فلانی اینکار رو کرد کنکور ارشد قبول شد من که فلان نکردم، چرا دکتری قبول نشدم!
مگه قراره خدا هم سمهمیه بندی شاهد و ایثارگر فلان قائل بشه؟!!
کنکور یک مسابقه کاملا علمیه. سطح علمی شما توش سنجیده میشه. نه سطح اخلاقتون! (البته یک سری پارامترهای جنبی دیگه هم مثل آمادگی روانی و غیره توش دخیله که اونم دست خودته یه جورایی. ) اما بی شک اینطور نیست که قرار باشه شما درس نخونی ولی بجاش روزه بگیری و نماز بخونی، خدا هم خوشش بیاد ازت، پارتی بازی کنه قبول شی!!!! این ها رو توی ذهنت از هم تفکیک کن. خیلی هم مهم نیست که قبول نشدی. کمی که حالت بهتر شد می نشینی و برنامه ریزی می کنی برای سال بعد. نه سربازی دنبالت گذاشته نه از خانه پدریات انداختنت بیرون.
2- این حال ناخوب شما غیر طبیعی نیست. دوره سوگ رابطه ات رو داری می گذرونی. به خودت فرصت بده و با خودت مهربون باش. اینقدر به دست و پای خودت نپیچ که چرا اینطور شد چرا اونطور شد. هی نشین فکر کن. هر وقت دیدی یک فکری داره آزارت میده بگو" باشه بعدا در موردش فکر می کنم" یواش یواش کنترل ذهنت رو دستت بگیر.
3- ویژگی های خوبت رو به خودت یادآوری کن تا دوباره به خودت مسلط بشی. ویژگی هایی مثل اینکه حاضر نیستی آدما رو تحقیر کنی، حتی اگر اذیتت کنن. اینکه تن به هر خاری نمی دی و چیزای دیگه. اینا خیلی خوبه. امید هست که این خوبی هات رو گسترش بدی و یک روز بازگشتش رو به خودت حس کنی.
امیدت رو از دست نده نازنین
هر چیز که در جُستن آنی، آنی
مولانا
علاقه مندی ها (Bookmarks)