نقل قول نوشته اصلی توسط محمد 93 نمایش پست ها
سلام

در مورد موضوعی که شما براتون دغدغه شده و در اینجا مطرح شده ، خیلی بحث مفصل هست که من به اختصار به چند مورد اشاره میکنم:

موضوع اول اینکه صرف اینکه ما دعا کنیم و هیچ حرکت و تلاشی برای رسیدن به خواستمون نکنیم ، قطعا رسیدن به هدف خیلی دور از دسترس هست ، چرا که طبق ایه قران "لیس للانسان الا ما سعی " یعنی چیزی برای انسان حاصل نمیشه مگر با سعی و تلاش خودش . همچنین ببینید ائمه اطهار چطور برای این دنیا و اخرت خودشون تلاش و جهد میکردن در حالیکه مستجاب الدعوه بودن و خیلی راحت شاید صرفا با دعا میتونستند حداقل امورات این دنیاشون رو بگذرونند، با این وجود شاید جزء پرتلاش ترین انسانها بودند .

دوم اینکه دعا هم مثل هر فعل دیگه ای ، اداب و شرایط خودش رو داره که بحث مفصلی در این زمینه در منابع مختلف مثل اصول کافی هست.

سوم اینکه ما بعنوان یک انسان محصور در زمان و مکان هستیم ، از اینده خبری نداریم ، خیلی وقتها ارزوهایی داریم که به مصلحت ما نیست هر جقدر از خدا بخوایم اون دعا مستجاب نمیشه ارزو داریم به وصال محبوبی برسیم ، ارزو داریم وسیله ای بخریم ، ارزو داریم مدرک و مقامی کسب کنیم ، تمام تلاش خودمون رو هم میکنیم ، شب و روز هم دعا میکنیم ولی انگار اثری نداره بظاهر، باور داشته باشیم که خدا از خود ما به ما مهربانتر هست.

چهارم اینکه خدا جنس بنده اش رو از خودش بهتر میشناسه ، میدونه اگر به بنده ای ، خواسته ای رو بده که بخاطر اون خواسته شب و روز داره خدا رو میخونه ، دیگه اون بنده دور و بر خدا پیداش نمیشه ، خدا اینطور نمیخواد ، اون بنده رو دوست داره ، دوست داره اون بنده حداقل اگر اونقدر معرفت نداره که بخاطر خود خدا ، خدا رو صدا کنه ، حداقل بخاطر اون خواسته هاش خدا رو بخونه ، ما روایت داریم که اگر بنده معصیت کاری خواسته ای از خدا بخواد خدا به اون فرشته مامور میگه زود خواسته این رو بدید ، خوشم نمیاد ازش ، ولی از اونطرف اگر یک بنده خوب از خدا خواسته ای بخواد ، خدا به فرشته مامور میگه بهش ندید ، دوست دارم این نفر رو ، دوست دارم بخاطر اون خواسته اش بیاد منو صدا کنه...

پنجم اینکه مگر تمام زندگی ما تو این دنیا هست؟ مگر قراره هر چی دعا کردیم بهش برسیم و وقتی مردیم تمام لذتهای دنیا رو چشیده باشیم ؟ خیلی از دعاهای ما هست که اثرش در اون دنیا که اصل زندگی ما در اونجاست هویدا میشه ، روایتی داریم که خدا میگه اگر میدونستم مومنین به کفار حسادت نمیکنن ، حتی ناودونهای خونه کفار رو هم از طلا میدادم بهشون ، یعنی اون کافر یک کار خوبی کرده خدا میخواد تو این دنیا براش جبران بشه ، بعد یک مسلمون چطور میشه خواسته هاش در این دنیا گم بشه؟

ششم اینکه به دعا هم شما مثل سایر عبادات نگاه کنید ، یعنی کار به نتیجه نداشته باشید ، به صرف تکلیف و وظیفه اون رو انجام بدید ، خداوند گفته ادعونی استجب لکم ، یعنی بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را ، شما وظیفه خودت رو انجام بده ، بقیش به شما ربطی نداره که الان دعات مستجاب بشه یا نشه اصلا! که حداقل اون دنیا اگر خواستی به خدا اعتراضی کنی به خاطر نداشته هات ، خدا در جوابت نگه من که گفته بودم بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را ، بعد شما بگی من یک مدت دعا کردم دیدم خبری نشد ، بعد دیگه بی خیال شدم مثل اون دسته از اروپایی ها و امریکایی هایی که اعتقادی به این چیزها نداشتن زندگیم رو ادامه دارم. خدا هم بگه پس مشکل از خودت بوده نه از خدایی من.

هفتم اینکه بعضی دعاها ظرف زمان داره و نیاز به گذر زمان داره، مثلا همون داستان حضرت موسی و فرعون رو که اشاره کردید ، زمانیکه حضرت موسی از فرعون دیگه به ستوه اومده بود ، نفرینشون کرد و از خدا هلاکتشون رو خواست ، خدا هم در جواب دعای حضرت موسی گفت دعات رو اجابت کردم ، که 40 سال بعد از این اجابت دعا فرعون از بین رفت.یا مثلا در این روزگار ما که اینقدر مردم برای مشکلات جمعی مثل این همه ظلم و ستم که روا میشه ، دعا میکنند ، برای نابودی ظالم دعا میکنند ، توی این همه انسان ، واقعا یک مومن نیست که دعاش اجابت بشه ؟ قطعا هست، ولی حکمت خدا چیز دیگه ای هست .


هشتم اینکه الان در نقطه خوبی از زندگی قرار گرفتید ، این نقطه میتونه نقطه عطف زندگیتون باشه ، توصیه من به شما اینه که بجای اینکه کلا بخوای صورت مساله رو پاک کنی ، حالا با تحقیق و مطالعه و پای منبر و درس و سخنرانی استاتید دین و اخلاق نشستن ، با علم و تحقیق خودت به واقعیتِ این علامت سوالی که برات بوجود اومده و چندین سال صرفا بخاطر صحبتهای اطرافیان و خانواده پذیرفتی ، برس ، و از این ابهام برای خودت یک سکوی پرتاب درست کن.

موفق باشی
سلام
اول اینکه ممنونم که وقتتون رو برام گذاشتین حرف ها و نوشته هاتون کاملا درست و منطقی هستند.
زندگی من الان 10 ساله که توام با دعاست و تو این10 سال هیچ نتیجه ای از دعا و توسل نگرفتم به خاطر همین دیگه حاظر به ادامه این راه نیستم چون سختی های زیادی رو کشیدم
اگر امید به خدا و دعا نداشتم هیچ کدوم از این سختی ها رو نمیکشیدم این همه ضرر مالی نمیکردم من تو این راه خیلی صدمه دیدم هم مالی هم روحی و روانی حالم از خودم داره بهم میخوره میخوام برای همیشه این راه رو برای خودم ببندم تا بتونم با ارامش زندگی کنم.
صورت سوالم رو تغیر میدم
برای از بین بردن یک تفکر که ملکه ذهن من شده و مدام در فکرم هست چیکار باید بکنم؟چطوری میتونم یک فکر و یک احساس رو ریشه کن کنم؟