تردید در پذیرش شخصی بنام همسر

[دختر مهربون]

سلام سرافراز عزیزم
خوشحالم که میبینمت و از حال و احوالت با خبر شدم
امیدوارم بهترین انتخاب رو داشته باشی.

خانمی یه نکته ای به ذهنم رسید.
در مورد این حرفها:

نظر من این موضوع که اون آقا طلاق گرفته عیب نیست. دوتا آدم به هر دلیلی ممکنه نتونند با هم بسازند. اما دو تا آدم دیگه راحت با هم کنار بیان. اینو توی دوستان، همکاران و اطرافیان خودم هم می بینم. بیشتر ربط به داشتن مهارتهای ارتباطی داره تا شانس و اقبال. اما با داشتن همون مهارتهای ارتباطی هم بازم نمی شه با بعضیها کنار اومد. البته شاید زندگی بگذره اما آدم خوشحال نیست. اگر با آدمی برخورد کنم متوجه میشم که راهی برای زندگی با اون هست یا نه اما عجله هم نمی کنم.

حرفات رو کاملا قبول دارم و درست هم هستن.
اما یه مشکل داره.
شما مبنا رو گذاشتی بر اینکه ایشون و خانمش دوتا آدم خوب بودن و فقط برای هم نبودن. و به همین دلیل از هم جدا شدن.
اگه اینجوری بود، بله ایرادی نداشته طلاق گرفتن.
اما خودتم میدونی که همه ی طلاق ها از این جنس نیستن.
و ممکنه از نوع های دیگه باشه که یکی از طرفین (یا حتی هر دو) مشکلی داشته (حالا یا یه مشکل پر رنگ یا کمرنگ)
و چه تضمینی هست که طلاق ایشون از نوع اول بوده و نه انواع دیگه؟
پس اولش باید از این مطمئن بشی.

و چیز دیگه ای که میخوام بگم، اینکه شما امتیازی دستت هست که سر خواستگارای دیگه ت نداری. و میتونی دقیق بدونی ایشون در زندگی مشترک چه جوری خواهد بود.
به طلاق ایشون به شکل امتیاز برای بدست آوردن اطلاعات نگاه کن.
من جات بودم حتما قرار ملاقات با همسر سابقش میذاشتم.

---------------------

در مورد بچه،
میشل خیلی خوب مسائلی که ممکنه بوجود بیاد رو توضیح داد.
من نظر خاصی ندارم.
خودت باید سبک سنگین کنی.
راستی با خانواده ت مشورت کردی؟
ممکنه این مطلب باعث مخالفتی از طرف اونها بشه؟