حرفای مادرم به شدت روی من تاثیر منفی میذاره و منو به هم می ریزه ( به محبت مادرم نیاز دارم به جاش حرفای آزار دهندشو میشنوم)

[Estaf]

بر خلاف خیلی از دوستان من اصلا فکر نمیکنم تمام پدر و مادرها عاشق بچه هاشون هستن یا حتی زره ای اونارو دوست داشته باشن

شخصا با اینکه با پدرم خیلی خیلی زیاد مشکل دارم ولی این احساس رو ندارم که دوستم نداره یا از من بدش میاد همینطور مادرم

ولی خیلی از پدر و مادرها رو میتونم مثال بزنم که هیچ احساس علاقه و عشقی نسبت به بچه ای که ساختن! ندارن
یعنی فقط یه بچه براشون یه شبکاری بوده و بعد یه بقای نسل و بعد هم دیگر هیچ.......

البته این مورد ربطی به ابراز علاقه کردن یا نکردن نداره چون تغریبا تمام ماها هیچکدوم روش ابراز علاقه رو بلد نیستیم وگرنه اگر بلد باشیم انجام میدیم
ولی بدون ابراز علاقه ظاهری هم میشه فهمید کسی مارو دوست داره یا نداره

ولی مشکل اونجاست که توجه و رفتار اینو نشون بده ما برای طرف مقابلون با یه تیکه چوب فرقی نداریم و اونجاست که میشه فهمید علاقه و مهری وجود نداره و پدر و مادر هم از قضیه مستثنا نیستن نسبت به فرزندانشون


به نظر من درسته انسان به محبت و علاقه دیگران بشدت نیاز داره بخصوص محبت خانواده ولی وقتی چیزی وجود نداره قصه خوردن هیچ فایده ای نداره
نظر من اینه شما رک و پوست کنده تمام حرفای دلتون به مادرتون بزنین حتی شده با داد و عصبانیت و بهش بفهمونین که به محبتش احتیاج دارین و مطمعن باشین اگر محبتی وجود داشته باشه بروز پیدا میکنه و اگر هم واقعا وجود نداشته باشه دیگه ناراحتی وجود نداره از اینکه کاری نکردین

به نظرم ان شمایدد که میتونید این مجبت رو وجودش بکشید بیرون البته اگر محبتی وجود داشته باشه
خواستین با مثال میگم چه کارایی میتوین انجام بدین