من مقصر بودم..اما اولای دوستی...خودمو عوض کردم..آروم شدم..بد دهنی نکردم..2 ساله اخلاقش عوض شده..خیلی سعی کردم تغییرش بدم...اما...:(
من مقصر هستم..اما از نظر همه 20%...وقتی به مامانش میگفتم چکارا باهام نمیکنه مادرش می موند چی بهم بگه..میدونست پسرش گیر بیخوذ بهم میده..تو همین سایت تاپیک زدم راجع به حرکاتش...مثلا یه اس ام اس بش دادم دیر به دستش رسید... وقتی رسید زنگ زد هر چی فوش بود بهم داد..که تو داشتی به یه مرد دیگه .... میکردی اس ام اس ات اشتباه اومد..و تا نیم ساعت داد میزد و توهین میکرد..وقتی واسش توضیح دادم و فهمید مال خودش بوده یهو آروم شد و عذر خواهی کرد..اما آیا این عذر خواهی به در من میخوره؟
سر هر ماجرائی به من میگفت شهرستانی و با سه من آرایش این جوری میشی و فوشای رکیک..من حتی جواب فوشاشم نمیدادم..در کمال آرامش رابطه داشتیم..یهو گیر میداد به یه چیز الکی..داد و بیداد..فوش و دعوا و اعصاب خوردی بعد انتظار داشت وقتی آروم میشه دیگه منم یادم بره چیا گفته
یه مدت گیر داده بود خونه خواهرت نمون شب!!!!!(بدون هیچ دلیلی..میگفت من مردم هر چی میگم تو هم باید بگی چشم!) یه مدت گیر داد من از خواهرت خوشم نمیاد نرو باش بیرون..یا چرا با مامانت اینا میری سفر..میری با پسرای همکارای مامانت خوش بگذرونی؟حالا هم توهین میکنه به بابام اونم واسه اینکه باهام اومده پیش مشاور...!!!!!!
اینا تقصیر منه؟نمیگم من کاری نکردم..اما خدا شاهده اینکارارو نمیکردم..اگه بش آرامش نمیدادم باعث سلب اسایششم نمیشدم

- - - Updated - - -

از اول اینجور نبود..اینجور شد...همینکه جواب توهیناشو داد و بیداداشو نمیدادم...همینکه کل سر و ریختمو کردم اونی که اون میگه هنوزم بهم گیر میده...این به این معنی نیست که واقعا من 50% مقصر نیستم؟