درگـــــــــیری بین منــــــــطق و احـــــــــساس ، حق با کدومه ؟

[مصباح الهدی]

سلام آسمانی عزیز!
به نظر من قاطعانه جواب منفی بده و اصلا عذاب وجدان نداشته باش!!!
من هم یک خواستگار داشتم که تمام مواردش خوب بود و تنها مشکلش به دل ننشستن رفتار و... بود.برام خیلی سخت بود که دلش را بشکنم اما با خودم رو راست بودم . دیدم که هیچ جوری نمی تونم ازش خوشم بیاد(خیلی هم سعی کردم)پیش خودم گفتم یکی از معیار های من اینه که همسرم من را دوست داشته باشه.پس اگر من هم به اون جواب مثبت بدم اول در واقع به اون ظلم کردم.تاپیک آقای توجیه را که خوندی!!!! دیدی چه جوری داره به همسرش ظلم می شه!اون ندونسته این کارو کرده.شما دونسته این اشتباه را نکن!!!
تو همین تالار در مورد به دل ننشستن شوهر در دوران نامزدی نمونه ای را دیدم.

می تونی برای اینکه ایشون را قانع کنی در مورد تجربیاتی که به دلیل به دل ننشستن طرفین در دوران عقد جدا شدند براش توضیح بدی و بگی که این ریسک بزرگیه و اگر جدایی بعد از عقد اتفاق بیفته آسیب ها ی روحی وارده به مراتب برای هردوتون به خصوص اون آقا بیشتره و عذاب وجدانت هم اون موقع بیشتره!!!

در ضمن این حسی که الان داری احتمالا رودربایستی است.خودم تجربه کردم.باید به این احساس بی توجهی کنی!
راستی به نظر من تو هم آدم منطقی و هم عاطفی هستی!کاملا متعادل! لیاقت یک زندگی با عشق را داری!داشتن عشق در زندگی کاملا عاقلانه است چون اگر عشق و محبت نباشه آدم نمی تونه ایرادها و مشکلات همسرش (که همه آدما به هر حال دارن) را تحمل بکنه و زندگی واقعا سخت میشه.اما اگه همسرت را دوست داشته باشی اشکالاتش را پر رنگ نمیبینی!

به هر حال هیچ وقت درحالت دودلی جواب مثبت یا منفی نده!(با خودت صادق باش چون به طور نا خوداگاه ممکنه به خودت تلقین کنی که دوستش داری ولی...)