پدرم با کمک انجمن های ترک اعتیاد ترک کرده البته انجمن رسمی نیست چند نفر از هم سنو سالان خودش هستن که از نظر فکری خیلی حمایتش میکنن استخر و مسافرت و مطالعه جز برنامه همیشگیشونه میدونم پدرم بخاطر من ترک کرده
یکی از دوستانم هم همسرش مرکز مشاوره داره و مدام میاد آشناهایی که مراجعه کردن رو میگه که چرا اومدن و مشکلشون چیه این ترس منو صد برابر کرده که نکنه برم هر چی تو دلمه بریزم بیرون و همه بفهمن ای کاش میتونستم یک هفته غیب بشم برم ترک کنم بعدش برم مشاوره حداقل روی حرف زدن داشتم...
الان من به وضعیتم کاملا آگاهم به همسرم غیر مستقیم گفتم من دیگه توانایی اداره خونه رو ندارم کم کم سعی کن همه چیزو دستت بگیری تا مناز زندگیتون برم من دارم به بچه م آسیب میزنم دارم همه چیزو خراب میکنم.... میدونم اگر از پدرم کمک بخوام کمکم میکنه ولی چون تازه ترک کرده و روحیه ش خوب شده نمیخوام اذیتش کنم از مادرم نفرت زیادی دارم اصلا نمیتونم نگاش کنم
من اصلا نباید اینجا باشم من اصلا مال این کارا نیستم سه تا مدرک دانشگاهی دارم jU\5.,˯I zEd|tCBV
] 25|
$$4D/b4AyY?oP((4˞ "Z,Qv<|lGFHz=

- - - Updated - - -

خیلی شبا رفتم بیرون تو ماشین و گریه میکردم دوست داشتم یکی میومد میگفت چی شده چکاری برات بکنم منو بر می‌داشت می‌برد تا یک آدم دیگه بشم برگردم
ما تو یک شهر دیگه ام یک خونه داریم من سه روز به همسرم گفتم میخوام تنها باشم حتی بچه رو هم بردم ولی دقیقا روز بعدی که رسیدیم پاشد اونم اومد... چون حاضره کلی راه بیاد بشینه تو خونه تا من بهش رسیدگی کنم ای کاش یک همسر همراه داشتم اینطوری شیره جان منو نمی‌کشید اونم کمی برام فداکاری می‌کرد همراهی می‌کرد الان اصلا بهش اعتماد ندارم کاملا هر کاری میکنم باید مخفیانه باشه تا به بقیه نگه این به دیگران گفتنش هم بخاطر مصلحت من نیست بخاطر اینه که بار رو از روی دوش خودش برداره
نمیدونم من باید به یکی بگم که کمکم کنه نمیدونم کی که بشه بهش اعتماد کرد که منو خانواده خودش بدونه... هیچ خواهر و برادری ام ندارم
من الان باید خوشبخت ترین میبودم کارمو دارم درس خوندم شاگرد اول بودم بچه فوق العاده ای دارم وضعیت مالی خوبی دارم من چرا اینجام این چه عذابی بود چرا دارم اینجوری نابود میشم
ببخشید نمیدونم چرا اینارو مینوسم اینارو هر شب هر روز دارم با خودم تکرار میکنم... فقط مینویسم که شاید یک کاری بکنم بجای این همه فکر کردن