یعنی فکر نمیکنم تو عمرم کسی به خوبی شما تونسته باشه دل من رو بخونه : )نوشته اصلی توسط « 7 »
مخصوصا با اینجاش موافقم:
اون متنتون رو که بلد کردم یه جورایی به من خواننده داره میفهمونه که من که اینقدر خوبم و دخترهایی منو دوست داشتن و من مورد پسندم نبوده، چطور حالا یکی پیدا شده که سطحش از من پایینتر باشه و منو نپسنده ؟
راستش همانطور که تو جواب پست آقای باغبان هم گفتم ما قبلا تو محیط صنفی و سازمان تعامل روزانه داشتیم با هم و سیگنال های مثبتی هم ازشون گرفته بودم . حتی اول کار واقعا با عشق و علاقه ازدواج اومدم وسط و واقعا علاقه داشتم با ایشون به توافق برسیم و زندگی مشترک داشته باشیم . مخصوصا با برآورد اولیه که از وضعیت مالی و شخصیت ایشون داشتم دست نیافتنی نبود این موضوع.
از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون حتی وقتی ایشون همون اول کار قبول کرد که آشنا بشیم با هم یه قلقک ناچیز تو درونم بوجود اومد که پسر نکنه یه گزینه بهتر از این هم باشه؟!
مخصوصا اینکه اولین خواستگاری در فرمت رسمی بود این بیشتر نمود میکرد. باز اگه تجربه چندین باره خواستگاری بود این تصویر به سراغم نمیومد.
ولی واقعا در حد شاید چند لحظه بود این تصور و همچنان روی عزم خودم راسخ بودم که ازدواج کنم با ایشون.
بعدا که به خاطر مسائل مالی به توافق نرسیدیم انگار زورم اومد و بهم برخورد که چرا همچین کسی ازدواج با من رو فدای مسائل مالی کرده و اینقدر مادی گرا شده. البته الان میفهمم که زیادی شاید خودمو دست بالا گرفتم یا تفکر ایده آل راجع به ایشون داشتم. اصلا شاید ذات ازدواج همینه و باید مثل یک معامله حواست 6 دانگ جمع باشه تا سرت کلاه نره.
گفتن این حرف شاید بچگانه باشه اما حتی یه لحظاتی به این فکر فرو میرم که نکنه آه دختر هایی که بهم ابراز علاقه نشون دادن برای ازدواج و من سفت و سخت نه گفتم، دامن من رو گرفته و اینطوری ضایع شدم. مواقعی پیش میومد که بعد از قطع ارتباط دوستی، طرف مقابل بازم ابراز علاقه نشون میداد بهم همچنان یا حتی تو دانشگاه یا فامیل دختری پیدا میشد که به طریقی سیگنال میفرستاد اما کم محلی می کردم. شاید چوب همینا رو میخورم الان.
من هنوزم که هنوزه نمیتونم اسمشو بذارم جواب منفی، دلیلی به توافق نرسیدنمون مسائل مالی بود. شاید اگه همون اول جواب منفی میداد خیلی بیشتر از این آچمز میشدم و حالم گرفته میشد. باز خوبه اینطوری تموم شده : )
به قول شما شاید چون اولین تجربه رسمی خواستگاریم بود اینطوری خودخوری میکنم. باید خیلی آبدیده باشم فکر کنم تو این مسیر
این روزا بیشتر از این بابت اذیت میشم که بعضی وقت ها تو خیابون و سازمان چشم تو چشم میشیم و داغ دلم تازه میشه. شاید اگه یه شخص غریبه بود و معرفی میشد برای آشنایی پرونده اش زودتر بسته میشد چون پیش زمینه ذهنی نداشتم راجع بهش.
شاید من بخاطر ارتباط ها و اتفاقات قبلی بد عادت شدم و تصور میکردم ایشون هم باید بعد از به توافق نرسیدن پیگیر بشن و از موضع خودشون عقب بشینن.
فکر کنم یه جورایی قضیه و حیثیتی کرده ام واسه خودم که انگار از یه رقیب شکست خوردم. شاید به قول شما بیشتر از رسیدن به خود شخص ، برای من مهم تر این بوده که تو مذاکرات ازدواج شکستش بدم و از موضع خواسته های مالی خودش عقب بکشه تا من برنده بشم
علاقه مندی ها (Bookmarks)