سلام به شما
مورد اول
اگر ما در راه رسیدن به حال خوش مسیرهای اشتباه رو انتخاب کنیم، نمیتونیم این حال رو حسش کنیم. روی برخی مسائل اونقدر پافشاری داریم ، که چیزای دیگر که اونام باید دیده بشن، برامون هر روز کم رنگ و کم رنگ تر میشن تا زمانی که به حساب نیان و ازشون عبور کنیم.
↓↓↓
یعنی اگر کنار اونها بودم و ارتباط داشتم میتونستم آدم خوشحال و فعالی باشم ؟
چرا به تنهایی از پسش بر نمیام و برای خودم تعریف کردم که فقط در این چهارچوب میتونم اون حال خوش رو احساس کنم؟
چرا مسئولیت شادکامی شخصی خودم رو به گردن نمیگیرم؟
................................
مورد دوم
دیدگاه من هست، اگر دنبال خوشی های کوچکم، مگر اینا همون خوشی ها نیستن؟ یا شاید من دنبال یه اتفاق خاص میگردم.
↓↓↓
و...
« دو زندانی از پشت میله ها بیرون را می نگریستند...یکی گل و لای را می دید و دیگری ستارگان را! »
* اگر به پذیرش شرایطم، گشودگی، انعطاف پذیری و در نهایت واقع گرایی رسیده باشم میتونم این خوشی های با فاصله و کوچک رو به همون اندازه که در لحظه شیرین هستن، برای خودم ذخیره کنم.
مورد اول و دوم این رو میرسونه من مسئول نحوه ی تفکر و اقدامم هستم. ( کنترل و مدیریت آگاهانه )
.................................
مورد سوم
دقایق شاد ما گذرا هستن، یعنی چه؟ مثلا امروز همسرتون به مطلبی میگه و دور هم میخندین یا اینکه از دیدن منظره بهار پشت شیشه لذت میبرین. اما بدلیل کوتاه بودن ، نمیتونه به خاطرات بلند مدتمون منتقل بشه. برای این مسئله هم راه حلی هست که با کمک یک متخصص میتونین بهش دست پیدا کنین.
.................................
مورد چهارم
دست از کنترل و سرزنش و توقعاتم بردارم، همسرم، شرایطم، کرونا و ... رو همون طور که الان هستن بپذیرم و سعی کنم بجای کنترل اونها با جریان زندگی هماهنگ بشم و مدیریتش کنم تا قاتل شادی های خودم نشم. این باعث میشه همسرتون و هر کسی که دراطراف شماست هم شادیهاش متأثر بشه.
و سرزنش همسرتون کمکی بشما نمیکنه. این انرژی میتونه صرف خودتون و برطرف کردن نقص های خودتون بشه.
توقعات شما باید مدیریت بشه، مواجه صحیح با مسائل میتونه کمک کننده باشه.
................................
مورد پنجم
اینجا « وقت نمیکنم» میتونه پوشش خوبی برای تقصیرم باشه. چون همه ی ما زمان برابر داریم از صبح تا شب ۲۴ ساعت برای زندگی کردن.
اگر زمان من به صرف موارد غیر ضروری یا افراط در برنامه های دیگه میشه، یعنی من دارم اشتباه میکنم و برای نیازهای روحیم وقت نمیذارم و این دروغی هست که میتونم بارها بخودم بگم.
در پایان توصیه میکنم با کمک متخصص مهارت های تاب آوری و تحمل، تمرین امید واری و ذهن آگاهی رو بهش بپردازین.
![]()










علاقه مندی ها (Bookmarks)