سلام رضا ممنونم
خوندم داستانشو خیلی آموزنده بود
خیلی هم شبیه به من بود

دیشب همسرم زودتر اومد یکم تلوزیون نگاه کرد من که از اتاق اومدم بیرون سلام کردم جواب نداد و بلافاصله رفت تو اتاق در بست و خوابید

منم شام خوردم و خوابیدم

فرداش صبح بلند شد با ماشین رفت زنگ زدم بهش گفتم سلام با سردی گفت سلام گفتم فک نمیکنی این کار ها درست نیست گفت الان که اومدم برای خونه خرید کنم گفتم آها فکر کردم میری و شب بیای باشه که گوشی رو قطع کرد برگشت میوه هارو گذاشت یخچال و گوشت مرغ خریده بود شست گذاشت یخچال

رفت تو اتاق خوابید
سر ظهر یه یادداشت نوشتم که بابت حرفای جمعه خیلی احساس بدی ندارم چون نه واقعیت داشت و نه از حرف دلم بود امیدوارم باور کنی . برات رخت خواب نیاوردم که برگردی تو تختمون ولی زمین خیلی سفته این یادداشتو همراه یه بشقاب میوه و رخت خواب بردم براش


حدود نیم ساعت بعد اومد بیرون رفت میوه از یخچال برداشت رفت جلو تلوزیون

میدونم میگید صبور باشم ولی خیلی ذهنم آشفته است
همش دلم میگیره گریه میکنم

همسرم از اول بچه نمیخواست ولی من میخواستم. ولی به هرحال اشتباه کردیم فکر کردیم در طول زمان میتونیم نظر همو تغییر بدیم با بالا رفتن سنم همش این شده برام یه دغدغه
توروخدا کمک کنید آیا ممکنه یه روز دوباره منو دوست داشته باشه علاقه مند شه به زندگی و بچه بخواد
این بچه نخواستنش همیشه برام یه نشونه بوده که دراز مدت رو من حساب نمیکنه همیشه تو ازدواجمون احساس نا امنی میکردم یه مقاله خوندم که کنترل زن ها روی مرد و محدود کردنشون به خاطر احساس نا امنیه
این احساس همیشه تو من بوده