تو رو خدا کمک کنین ، دلم داره میترکه ...

[عسل28]

((منم در نهایت گفتم هرکاری دلت میخواد بکن اما به من نگو ...))

از موضع ضعف برخورد نکن عزیزم
ناراحتم نباش این آقا شوهرت که نیست
_______
من حتی صبرمم شد مایه دردسرم ... صبر کردم ومنتظر موندم درکم کنه نکرد ...به روش آوردم درکم نکرد
تنها با زور و رفتن و ترک کردن درست شد که دیگه خیلی زود بود:))
نذار بااین کار هاش و حرفای بعدش اذیتت کنه حیفه واقعا حیفه
حتی بااین توجیها ...اگه بداخلاقی میکنه ...اگه کلافه میشه اگه کارشو موجه میدونه و ازخودش دفاع میکنه یارفتارهایی به جز درک کردن احساس طرف مقابلش دیگه به روش نیار
چون از خودش متنفر میشی و کاری که با زور باشه ارزش نداره
اصلا به روش نیار که به رفتارش جهت بدی یاازت پنهان کنه فقط بزار بشناسیش
________
زود اعتماد نکن اینکه یکی حلقه خرید یا گفت دوستت دارم دلیل نمیشه قصدش عین خودت پاک باشه یا اصلا قصدش درست باشه مسیر درست رو بخواد بره
به خاطر همین زود اعتماد کردن احتمال شکست خوردن زیاد میشه
الانم این آقا فقط حلقه خریده و فقط خانواده اش در جریان هستن
خیلی ازخانواده ها هستن که وقتی پسرشون دوست میشه بایه نفر ازش حمایت میکنن متاسفانه دلشون میخواد پسرشون خوش باشه
اصلا مسئولیتی نمیپذیرن شمام تا اون خانواده نیومدن خواستگاری و حسن نیتشونو ثابت نکردن نمیتونی روشون حساب کنی عزیزم
اون آقا اگه قصدش ازدواج باشه مخصوصا اینکه از یه شهر دیگه هم هست فورا شروع میکنه به تحقیق راجع بهت و رابطشو جدی و درست پیش میبره (یکی دوتا جای اشتباه داره هر آدمی ...نه اینکه بعد یه مدت کلی اشتباه و سوتفاهم ! برات ردیف بشه
....اینجوری دیگه اشتباه نیست)
میتونی تاپیک منو بخونی فکر میکنم کمکت کنه
من ازاولم متوجه شدم که راهو اشتباه اومدم و کسی که دارم میشناسمش (نمیگم اصلا) به اندازه یه همدم درکم نمیکنه اما چون تجربه اولم بود همش فکر میکردم حتما باید به نتیجه برسه و تحمل اینکه بخوام بپذیرم جدایی رو واسم خیلی سخت بود جوری که استرس میگرفتم و نمیتونستم بپذیرم اما تاپیکمو بخونی متوجه میشی همه چیزایی که تحمل کردم واصلا مطرح نکردم به کنار
دوتا مشکل برام حل نشد تو این رابطه اگه رابطه سالمی بود این ها اصلا به عنوان مشکل وجود نداشت و آخرهم چیزی که باید اول اتفاق می افتاد افتاد....

سلام afsa جان
مرسی دوست خوبم از پاسخت . از خدا میخوام به هر چی بخوای برسی چون معلومه دل مهربونی داری
عزیزم یه چیزی هم هست من الان 28 سالم شده همه دخترای فامیل حتی کوچیکترا ازدواج کردن (البته من از 15 سالگی تا الان بیشمار خواستگار داشتم البته این اواخر کم شده اما هیچکدوم به دلم ننشست) درسته شرایطم خوبه فوق لیسانس دارم قیافه ی خیلی جذابی دارم (البته بقیه میگن حمل بر خودستانی نباشه) کار میکنم آخرین سیستم ماشین زیر پامه . خودم خونه دارم البته پدرم دراومده شب و روز زحمت کشیدم اما خیلی نیاز به همدم دارم و تا حدودی خیلی تنهام

شاید از بیرون کسایی که زندگی منو میبینین حسرت میکشن اما دردایی که تو دلمه کسی نمیدونه
اون آقا پسر از لحاظ مالی درسته خیلی از ما پایین تره اما برام مهم نیست . همین که دوسش دارم و پسر پر تلاشیه برام کافیه چون آدم میتونه بعدا پول بدست بیاره

من واقعا دوسش دارم و میخوام دیگه زودتر ازدواج کنم . خلا عاطفی واقعا اذیتم میکنه
حتی مسافرت میرم که شاید حال و هوام عوض شه اما وقتی اونجا زوج جوان میبینم دلم میگیره .... ، حدس میزنم تا حدودی حس و حالمو درک کنی....همش خودمو تو لباس عروسی میبنم با کسی که دوسش دارم...بی تعارف میخوام دیگه ازدواج کنم البته با کسی که میخوام نه هر کسی...

الان چهار ماهه گذشته از آشناییمون . خجالت میکشم بگم کی قراره رسمیش کنه ، انگاری رو هوام . از طرفی حس میکنم رابطه رو ول کنم بدبخت میشم . چون نزدیک سی سال دارم میرسم - حس اینکه فامیل میخواد چی بگه پشت سرم دیوونه ام میکنه ...

بنظرتون چی بگم که رابطه رو رسمی کنه یا لااقل تکلیفمونو روشن کنه تا کی قراره آشنا بشیم؟؟؟؟؟
البته یه بار که شهرمون بود تلگرامش یواشکی چک کردم به یکی از دوستاش نوشته بود تا سال آینده میخوام عقدش کنم اما دستم بنده . چون تازگی یه شرکت زدم... البته خودم میدونم از صبح تا دو شب تو پروژه های مختلف کار میکنه و روزی فقط 4 ساعت میخوابه...اینو به واقع دیدم و در جریان کاراشم از یکی

در ضمن اگه ممکنه تاپیکتونو برام بذارین بخونم . ممنون از تو دوست مهربونم