دوباره قرار گرفتن زندگی من در سراشیب جدایی

[maryam.mim]

وااااااااااااای دختررررررر اینکاراچیهههههههه؟؟؟؟؟؟؟
بعددددددد طلااااااااااق حلوا خیرات میمکنننننن؟؟؟؟؟؟؟!!،،،!!!!!!!
با ندونم کاریتون میخاین سرهیچچچ وپوچ زندگیتون بپاشین؟؟؟
وااای وقتی پسستت رو خوندم دیووونه شدم!!!!!!
انگارزندگی یکیاز بستگانمه اینقدر ناراحت شدم از بازی گرفتن زندگی و فقط تا نوک بینی رو دیدن!!!!،!!
من نمیگم کارهای همسرت خیلللی عالیه و اشکال نداره و همش تقصیر شماست اما من به ایشون دسترسی ندارم!!!!،،،
ازطرفی از شماکه دیگه تو این سایت اومدی و میدونی خیلی از چیزها رو که دیگران هنوز نمیدونن متعجبم هرچند ادم کاهی تو عصبانیت همه دونستهاش ممکنه ازدست بره و درست عمل نکنه اما اشتباه بدتر شما رفتن خونه پدر اونم دوهفته با اینکه همسرت اسرار به برگشتت کرده و از همهفاجعه بارتردرخاست طلاقت بود!!!!!!!!
وبدتر ازاون دوستانی که براحتی تشویق به طلاق میکنن!!!!! بسیار جای تاسف داره
مگه همسر شما خیانتکاره،تنوع طلبه،معتاده،دزدوقاچاقچیه یا روانیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
که به این راحتی خونه رو ترک میکنی و درخواست ططلاق میدی؟؟؟؟!!!!!!!
خوب حالا اونروز رو بازسازی میکنم برات تا ببینی سر چی داری زندگیت رو به حراج میگذاری!!!!
من از طرف شما بازسازی میکنم اما از دید خودم
علی اومد سر غذا غرزده باباش عصبانی شد گفت چیه دوباره شروع کردی غرزدن بشین غذات بخور حرف نباشه منم گفتم علی جان ببین باباجون راست میگه هنوز که امتحان نکردی یه قاشق بخور اگه خوب نبود نخور !!!!!
بابایی دوستت داره میخاد شما بزرگ بشی برا همین میبینه غذا نمیخوری ناراحت میشه
حالا بچه میخورد یا نمیخورد نهایت یه نیمرو براش درست میکردم و.........
بعدا تو اتاق یواشکی به همسرم میگفتم عزیزم من جلو بچه نخاستم چیزی بگم چون تو پدرشی و بایدبهشمااحترام بذاره و ازت حساب ببره اما اگه مهربونتربگی اثرش بیشتره و بچه بیشتر دفت میکنه تا کاری نکنه شماناراحت بشی و .........

خوب ایا دراین حالت ظرفی یا صندلی شکسته میشد و ادامه ماجرا........
اتفاق میفتاد ؟؟؟؟؟ به همین سادگی
خوبحالا باید برا این موضوع که براحتی میشد مدیریت بشه باید طلاق گرفت؟؟؟؟؟؟؟
فرض میکنیم شما نتونستی خودت کنترل کنی و به هرحال دعوا اتفاق افتاده اما باید بلند میشدی میرفتی خونه پدرت که همه رو خبر دار کنی چیه ما دوباره بحثمون شده؟؟؟؟؟؟
از دید نفر سوم به قضیه نگاه کن چند درصد مقصری؟؟؟؟؟؟ایا طلاق لازمه؟؟؟؟
شما این رو بسط بده به همه بحثها دو دعواهای الکی که باهم داشتین اونوقت ایا اصلا فکر طلاق به ذهنتم خطور میکنه؟

دوست عزیز نمی خواستم یه پست آرام رو عزیز رو استفاده کنم ولی لازم بود در جواب شما این رو بگم اگر وقت کردید حتما یه سر به تاپیک های دوست عزیزمون بزنید . من خودم به شخصه عادت ندارم توصیه به جدایی کسی کنم چون خودم به هر حال یه جورایی احساسات و اتفاقات بعد از جدایی رو دیدم. این دوست عزیزمون قبلا مشکلات زیادی با همسرشون داشت و قبلا یه بار کارشون به همین وخامت بوده و شوهرشون تعهد دادن که دیگه کتک کاری و دعوا نمی شه و ایشون رو راضی به برگشت کردند . و الان دوباره رفتار زشتشون رو تکرار کردن و زیر قول و قرار ها زدن

شما حق دارید چون مشکلات قدیمی رو ندیدین و شاید نخوندین اما همیشه می گن توبه گرگ مرگه. درسته با یه مدیریت می شد همه چیز رو سر و تهش رو هم آورد اما با شناختی که از آرام عزیز داشتم ایشون همه تلاشش رو کرده و آدمی که دنبال بهانه باشه روز دیگه با یه بهانه دیگه این ماجرا رو سرشون می آره. من سوالم اینه که یه نفر چقدر باید مواظب رفتارش باشه یا چقدر باید مواظب باشه که حرفی نزنه به آقا بر بخوره . خانم ها هم انسانند دوران سختی و ناراحتی و عصبیت دارن این درسته که به خاطر یه مساله کوچیک میز و صندلی بشکونن و بعدش بگن معذرت می خوام؟ این فقط برای یه بیمار روانی قابل توجیهه نه یه مرد خانواده.

تا کی ایشون و مهمتر از همه فرزندشون (که فرزند اون آقا هم نیست) باید این محیط متشنج رو تحمل کنن؟ به فرض تحمل کردند و مدیریت شد آخه به چی قیمتی؟ اینکه همیشه آقا پسرشون فکر کنه مورد تنفر ناپدری هستش و الان دیگه مادرش هم پشتش نیست و طرفداری اون آقا رو می کنه؟

ببینید پسر یا دختری که نا پدری یا نامادری دارن وضعیتشون معمولی نیست کمی حساس ترن و حمایت بیشتری از مادر یا پدرشون می خواد . همینجوریش کار برای آدم نرمال و عادی سخته که ناپدری یا نامادری باشه حالا این آقا هم که اصلا اهمیتی براش نداره این مساله.

گذشته از این ها اگر این آقا با خانومش خوب بود می گفتیم خوب می شه روابط پدر و پسر رو درست کرد ولی وقتی جلوی پسر مادر رو می زنه یا تحقیر می کنه چرا باید لی لی به لالاش گذاشت ؟

آرام جان فرصت های دوباره زیادی به ایشون دادن اگه می خواست درست شه دیگه 6 سال زمان خوبی برای تغییر بود حتی من دیدم آدمایی که توی 6 ماه هم تغییر کردن چون خواستن.

این رو برای آرام جان می نویسم. بازم می دونم خیلی سخته و ناراحتی ولی سعی کن آرامشتو حفظ کنی و پسرت لبخندتو ببینه . در مورد رابطه ات با همسرت هیچی بهش نگو اگه باهاش حرف می زنی یا می گه می خواد ببینتت به پسرت انتقال نده. خودت بین خودت و همسرت حل کن و تصمیم بگیر . ولی فکر نمی کنم اگر جدا نشدی پسرت به اون خونه برگرده و اصلا برگشتنش کار درستی باشه.

برات آرزوی آرامش دارم