دوباره قرار گرفتن زندگی من در سراشیب جدایی

[mehdi.ma.mm]

دم برادر با غیرتتون گرم که اصلا مشکلی با این رفتار همسرتون نداره واقعا مردونگی رو در حقتون تموم کرده
شما هم الکی بچرو بهونه نکن بودن این پدر دیوانه ضررش ده برابر نبودشه این ابله با این اخلاقش به چه دردی میخوره الکی دلت نسوزه براش بندازش بره الان جای شادی واسه خلاص شدن از دستش یاد محبت هاش(که همش از هر احساس گناهشه نه عشق واقعی)میفتی؟!؟!؟!
اگه واقعا باور نداری حقت بهتر از ایناست که هیچی بچرو بهونه کن که وابستگی مریض گونه خودتو توجیه کنی و بچت بی پدر بزرگ نشه و مثلا بهش لطف کنی(چه لطف بزرگی هر بچه ای آرزو داشتن اون پدرو داره) و برگرد ولی اگه ذره واسه خودت و پسرت ارزش قائل هستی همین الانشم زیادی به اون مرد رو دادی ولش کن بره

[yarmehrban]

دم برادر با غیرتتون گرم که اصلا مشکلی با این رفتار همسرتون نداره واقعا مردونگی رو در حقتون تموم کرده
شما هم الکی بچرو بهونه نکن بودن این پدر دیوانه ضررش ده برابر نبودشه این ابله با این اخلاقش به چه دردی میخوره الکی دلت نسوزه براش بندازش بره الان جای شادی واسه خلاص شدن از دستش یاد محبت هاش(که همش از هر احساس گناهشه نه عشق واقعی)میفتی؟!؟!؟!
اگه واقعا باور نداری حقت بهتر از ایناست که هیچی بچرو بهونه کن که وابستگی مریض گونه خودتو توجیه کنی و بچت بی پدر بزرگ نشه و مثلا بهش لطف کنی(چه لطف بزرگی هر بچه ای آرزو داشتن اون پدرو داره) و برگرد ولی اگه ذره واسه خودت و پسرت ارزش قائل هستی همین الانشم زیادی به اون مرد رو دادی ولش کن بره

سلام آرام عزیز

من کم و بیش در جریان زندگی شما بودم خیلی خیلی متاسف شدم از خوندن این جریان. واقعا دلم می سوزه که بعضی از آقایون قدر زن و زندگشونو نمی دونن.
عزیزم من دفعه قبل هم برات نوشتم تا 6 ماه بعد از جدایی حتی، ممکنه عذاب وجدان هم داشته باشی و جدایی بعد از 6 7 سال زندگی خیلی خیلی سخته و طبیعیه که همیشه یاد خوشیهای رابطه بیفتی چون متاسفانه یا خوشبختانه ذهن ما خاطرات بد رو فراموش می کنه و فقط خوبها رو نگه می داره.
به نظر من تصمیم درستی گرفتی. حتی اگه شک داری به این جدایی دیگه پسرت رو به اون خونه نبر تو حتی نمی تونی تصورش رو کنی چه لطمه ای داره به روح و روان اون وارد می شه. همسرت باید تاوان رفتارش رو با از دست دادن دسته گلهایی مثل شما بده کسی که باید پشیمون باشه و شک داشته باشه همسر شماست نه شما. شما تلاشت رو کردی به اندازه کافی عذاب کشیدی. حداقل جدا شو بذار پسرت بزرگتر شه بره دانشگاه شاید بعدش باز شوهرت برگرده پیرتر شده باشه و سرش به سنگ خورده باشه (من مطمئنم به یه سال نمی کشه بعد از جدایی پشیمون می شه) ولی سست نشو. واقعا این زندگی برای فرزندت از بی پدر بودن بدتره. نمی دونی پسرها روی مادرشون چقدر حساسن.
به این فکر کن که اگه اون روز تو اون ماجرا پسرت به جای اینکه بره تو اتاق می رفت چاقو بر می داشت و حمله می کرد به همسرت چی می شد خدایی نکرده؟ پس خداروشکر کن چون این روند ادامه پیدا کنه با روحیه ای که فرزندت ممکنه پیدا کنه دیر یا زود شبیهش اتفاق می افته. بدون داری کار بزرگی برای فرزندت می کنی.
می مونه خودت و تنهاییت که باعث عذاب کشیدنت بعد از جداییت می شه ولی اگه می شه وقتت رو با فرزندت و خانوادت پر کن و سعی کن فراموش کنی. فکر کنی همچین دوره ای تو زندگیت نداشتی . خودآزاری نکن و خوبیهاش رو یادت بیاری . تو در کنار فرزندت لیاقت آرامش رو داری. سر خودت رو گرم کن می دونم خیلی سخته. نمی خوام بگی نفسم از جای گرم بلند می شه. امابه نظر من تصمیم درستی گرفتی و از این به بعد به جای اینکه تمرکزت رو بذاری روی عصبانی نشدن همسرت بذار روی خوش گذروندن خودت و فرزندت. بگو گذشته ها گذشته و سعی کن مرهم باشی برای زخمهای خودت و پسرت.
امیدوارم یه روز بیای اینجا تاپیک بزنی و پر از حس خوشبختی باشی. بعد از جدایی حتی اگه پشیمون هم شدی برنگرد چون این حس پشیمونی طبیعیه.

سلام عزیزم
من با نظرات آقا مهدی و مریم جان موافقم .
اول بگم در خواندن نظرات هشیارانه عمل کنین..خام حرفهای ساده و ناپخته نشین.
اینکه من تاپیک قبلتونو خوندم و شوهر شما سر چیزهای کوچک زد و خورد و کتک کاری داره. دفعه پیش همسایه ها جداتون کردن.
اتفاق یکبار میافته و با مرگ یک نفر به انتها میرسه.
اگر شما در دعوایی بر اثر پرتاپ اشیا یا کتک کشته بشین , بچتون بی سرپناه میمونه, اگر شوهرتون اعدام بشه یا اگر بخشیده بشه در هر دو صورت, پسرتون یا انقدر کتک میخوره و سایه سنگین مردم رو سرش میاد که از خونه فرار میکنه و آلوه به موادش میکنن و واسه خرج موادش دست به سرقت میزنه, یا در اثر تنهایی دست به این کارا میزنه, مادر مقتول و مرده و پدر قاتل و اعدامی
اگر هم خدایی نکرده این بچه آسیب ببینه, شما حتما افسردگی میگیرین, اعدام همسرتون هم دردی ازتون دوا نمیکنه, آخرشم خودتونو میکشین و پروندتون بسته میشه. اما بدونین در هر حال بچتون در معرض گرگای اجتماع هست. بسرعت طی سالهای آینده آلوده به مواد و خلاف میشه.
زندگی نیاز به آرامش و امنیت و احترام داره. فضای متشنج و مریض افراد رو نابود میکنه.
پسر شما هیچ وقت مورد احترام و خواست قلبی همسرتون نیست و بیشتر بخاطر شماست که نگهداری میشه و شما هم برای رفع نیازهای جنسی و تنهایی همسرتون.
خدا رحمت کنه همسر اولتونو, اما اجازه ندین تنش تو خاک سرد گور بخاط این بچه بلرزه.... خودتون میفهمین چی میگم.
بهترین راه اینه این آقا مدتی تنها باشه تا بخودش بیاد.
اما اگر قرار شد برگردین تنها با تعهد کتبی و شرط امنیت جانی موافق برگشتن بشین.
در هر حال تصمیم بدی هم نگرفتین. زندگی وقتی زیباست که دو نفر پا به پای هم پیش ببرنش.
الان واسه چی زندگی میکنین؟ یک مشت خاطره خاک خورده و خرجی!
موفق باشین