زندگی رو به افول من.....(2)

[abi.bikaran]

سلام

شما کارشناسی ارشد تصویر سازی دارید یعنی می تونید :

گرافیست کار بشید - طراحی صحنه - عکاسی - نقاش - تصوز گر کتاب و مجله و یا هر اشیایی مثل ( جلد دستمال کاغذی و .....) به جز نقاشی وتصویرگری بقیه رشته ها تخصص من نیست افرادی که گرافیگ خوندن میتون انجام بدن تصویر گری کتاب کودک تهران که درس میخوندم خیلی از انتشاراتیا میرفتیم ولی قبول نمیکردن میگفتن ما تصویرگر خودمون داریم یا پول خیلی کمی میدادن که اصلا ارزش نداشت حتی بهش فکر کنی ادامه دادن این حرفه برای کسی خوب بود که بخواد تو تهران زندگی کنه نه برای من که تو شهر کوچیکی بودم

یعنی می تونید تو انتشارات - حوزه مجلات و روزنامه - کارخانه ها - استودیوهای انیمشین و .... کار کنید

حتی می تونید استاد دانشگاه بشید - مربی بشید ( مهد کودک ها و پایه ) - می تونید شخص کار کنید و ایده بسازید و به صورت مجازی کسب و درآمد کنید و با شرکت ها قرار داد ببندید! قبلا گفتم که 6سال دانشگاه تدریس کردم خودم فرسوده کردم این 6سال هیچی عایدم نشد این دانشگاهای ومسئولان دزد نمیزاشتن به ما پولی برسه اخر ترم بعد 6ماه چندرقاز بهت میدادن که اونم به بهانه های مختلف کلی از پولت میدزدیدن اخرش هیچی برات نمیموند



شما باید از خودتون سئوال پرسید آیا با مهارت هایی که دارم می تونم در روستای خودم مفید باشم ؟
می تونم از نظر مهارت کاری خدمتی کنم و مردم را در زندگیشان راحت تر کنم ؟

اگر بتونید در روستا ی خودتان با مهارت هایی که دارید خدمتی انجام دهید خیلی خوب میشه .

خب اگر نشد چی ؟ اخه تو یه روستا مگه چقدر ادم زندگی میکنه که من برم عمرم اونجا تلف کنم کاری انجام بدم که همیشه اونا بتونن استفاده کن من کار هنری انجام میدم مگه خوردنی که اونا هر روز نیاز داشته باشن بخوان مرتب بیان استفاده کنن



در مرحله بعد :
آیا در شهر میشه به این اهداف رسید ؟ هر چی باشه جمعیت مردم شهر و همینطور تنوع سلیقه ها فرهنگها توی شهر بیشتره کاری که انجام میدید بلاخره از بین این همه ادم پیدا میشه افرادی که دوست داشته باشن براش هزینه پرداخت کنن
اون شهر چقدر از روستای شما فاصله داره ؟ نیم ساعت
توی پست بعدیتون هم گفتین عکاسی توی روستا که امکانش نیست اصلا به صرفه نیست. شهر هم هر قدم که برداری یه عکاسی هست اشباع شده اگه بخوای بری دنبالش کم کم یه 20 تومن سرمایه میخواد برای اجاره عکاسی خرید تجهیزات وغیره که در توان من نیست
از شیرینی پزی وکیک و این شغلا هم اصلا خوشم نمیاد

عزیزم اینجوری داری خودتو از بین می بری.... انگار مشق شبت اینه که آبی رو منهدم کنی....

اگه می خوای مستقل بشی، راهش اینه که براش برنامه ریزی طولانی مدت داشته باشی، و پله به پله پیش بری. مثلا چطوری؟

فعلا خونه برادرت یا خونه پدریتون، هرکدوم که راحت تری باش که حداقل اجاره خونه و مخارج روزمره رو نداشته باشی. تا این کارت که می گی ممکنه یکسال طول بکشه راه بیفته، بعدا به فکر مستقل شدن باش. نمیتونم با اونا تو یه خونه باشم گفتم بچه هاش شلوغن منم اعصابشون ندارم زنش هم اخلاق خوبی نداره اصلا این شرایط برام قابل تحمل نیست



انگار متوجه منظورم نشدی، بهتره مثال بزنم.

مثلا وقتی شبها کابوس می بینی و سطح استرست خیلی بالا رفته، این نشون می ده که بیشتر از توانت خودت رو تحت فشار گذاشتی. این خودش یعنی یه کار اشتباه، یه مسیر نادرست. پس باید برگردی و اصلاح کنی، مسیری رو بری که فشار روانی کمتری برات داشته باشه. هرچند اون هم (مثل همه زندگی ها) یه چیزهای نامطلوبی در خودش داره، اما ریسک و فشار و مسئولیتش کمتر باشه.

یا اگه برادرت ازت حمایت نمی کنه، این نشون می ده که رفتارت طوریه که حس حمایت رو جلب نمی کنه. پس باید اینو تغییر بدی. وقتی اینقدر ابراز قدرت می کنی (که من خرج خودمو در میارم و حرف دیگران برام مهم نیست و تنهایی مشکل ندارم و غیره) اونهاییکه دوستت دارن مجبور می شن همش بهت بگن "نمی تونی"، "ببین فلان موقع هم نتونستی" و اینجور حرفا که تو تعبیر به سرکوفت می کنی. اما وقتی به برادرت منتقل کنی که به حمایتش نیاز داری، که تو قدرت ها و توانایی های اون رو نداری، اون هم طبق فطرتش ازت حمایت می کنه.

خلاصه منظورم اینجور چیزهاست. اگه آدم به این نشونه ها توجه کنه و اصلاح کنه، شرایط عمومی زندگیش رو به بهبود می ره. برادرم الان خودش اوضاع مالیش خوب نیست شغل دائم نداره همینجوری هم کم میاره برای زندگی خودش منم برم سربارش بشم هیچ وقت همچین کاری نمیکنم من نمیخوام کسی جور زندگی منو بکشه حتی اگه تا اخر عمرم هم با همین فلاکت زندگی کنم

در هر حال، مراقب خودت باش. قدر داشته هات رو بدون، با دست خودت خرابشون نکن. مثلا جسمت بزرگترین دارایی و سرمایه توه، اگه داغونش کنی هرقدرم بیای بگی آی من رو تخت بیمارستان بودم مادرم داشت بهم سرکوفت می زد، وای داداشم برای هزینه بیمارستان منت گذاشت و غیره، فایده نداره. اون رنجیه که الان با پاهای خودت و با انتخاب خودت داری به سمتش می ری. و اگه خدای نکرده بهش برسی، کاری از دست کسی ساخته نیست.

اینکارو با خودت نکن..... سختی خواهش کردن از برادر (که فلان چیز رو از شهر برام بخر) کجا، سختی ای که الان داری می کشی کجا؟

ممکنه این راهکارها کاملا با زندگی تو مچ نباشه، اما قطعا خودت می تونی راه بهتری پیدا کنی که نتیجه ش با این چیزی که الان هست متفاوت باشه.