باردارم و دارم از شوهرم جدا میشم

[آرامش خیال]

خیلی ممنونم آقای بهزاد که وقت گذاشتید و خوندید.
برداشت های شما از صحبت های من در این تاپیک قابل احترام هست.

ابراز پشیمونی شوهرم صرفا توی دادگاه بوده و اقدامی نکردن که نشون دهنده پشیمونی و تلاششون برای حفظ زندگیمون باشه.اومدن ایشون به خونه هم فقط برای جلوگیری از دادن نفقه بوده و رفتارشون نشون دهنده این مساله بودو من به دلیل عمومی بودن تالار نمیتونم با جزییات همه ی وقایع رو تعریف کنم.به هرحال ممکن هست کسی از اطرافیان به صورت اتفاقی مطالب رو بخونه.
اگر یقین داشتم که شوهرم واقعا تغییر کرده و میخواد زندگیشو بسازه و روی پای خودش وایسه دیگه تصمیم بر جدایی نبود.

قبلا هم فرمودید که خون و خونریزی راه افتاده! در حالیکه نمیدونم از کدوم حرف من این برداشت رو کردید.
شوهر من با خونمون با شماره پدرم تماس میگرفت و وقتی ما جواب نمیدادیم با برادرم تماس میگرفت و تهدید و تحریکش میکرد.ولی هیچوقت کوچیکترین درگیری یا به قول شما خون و خون ریزی اتفاق نیفتاد.چون نه شوهرم و نه خونواده من اهل کتک کاری نیستن.و من اگر میخواستم از این طریق مشکل رو حل کنم که با این وضعیتم خودم رو درگیر دادگاه نمیکردم.


در مورد خیانت ممکن هست مرز خیانت برای آدما مختلف باشه که فکر کردن به کس دیگه هم برای من خوشایند نیست.همچنین من نه خواستم شوهرم رو تنبیه کنم و نه حتی به کسی گفتم! من این حق رو داشتم که برای زندگیم تصمیم بگیرم و در اون دوره تصمیمم بر جدایی بود..هدفم نه تنبیه شوهرم بود و نه اذیت کردنش.فقط میخواستم از اذیت شدن خودم جلوگیری کنم.

شوهرم خودش به بقیه گفت که دلیل تصمیم جدایی من خیانتش بوده.
همچنین این قضیه برای من حل شده و تمایلی ندارم در مورد مسائلی که حل شده بیشتر صحبت کنم.
اتفاقا شوهرم تا بحال نگفتن که زندگی ما کم کم به اینجا رسیده،ایشون هم معتقدند که یکدفعه اینجوری شد.و گفتن که من ناگهانی عکس العمل نشون دادم و مادرشون حق داشته که در این مورد پرس و جو کنه.

ودر مورد اینکه فرمودید که من خودم این قضیه رو همه جا مطرح کردم،هرچه قدر نوشته های خودمو خوندم متوجه نشدم از کدوم قسمت این نتیجه رو گرفتید.چون من تا جاییکه ممکن بود سعی کردم کسی متوجه نشه.
اصلا هم دوست ندارم نقش قربانی رو بازی کنم،ولی چون میدونم تمام تلاشم رو برای زندگیم کردم هیچ حسرت و پشیمونی ندارم اتفاقا خیلی دارم سعی میکنم قوی باشم و توی این شرایط دووم بیارم و خداروشکر تا حدودی تونستم و الان نسبت به اوایل حالم خیلی بهتره.

ولی خب باز هم به عنوان یک انسان گاهی اوقات کم میارم و نیاز به صحبت و راهنمایی بقیه دارم که دوستان همدردی خیلی در این زمینه بهم کمکم کردند.
درسته که ما مدت کوتاهی هست عروسی کردیم ولی سه سال باهم بودیم.من شناختم از همسرم کامل شده.تا همین جا هم کلی شرایطم نسبت به قبل از ازدواجم بدتر شده.

نمیخوام این مسیر تنزل رو در زندگیم ادامه بدم.منم یک انسانم و حق یک زندگی خوب و آروم و بدور از تنش رو دارم.
من مطمئنم حتی اگر الان هم همه چی رو درست کنم بازم همسرم چند وقت دیگه بهونه ای برای ایجاد مشکل پیدا میکنه.
خوشحالم که نظرتون رو اینجا نوشتید،چون دیدگاه شما به عنوان یک شخص سوم میتونه برای من خیلی کمک کننده باشه که بتونم درک کنم که به چه دلیلی همسرم خودش رو در مواردی محق و رفتارهاش رو عادی میبینه.