سلام میشل عزیز
حالت خوبه؟
- - - Updated - - -
(1) روش درست ابراز خشم چیه؟ وقتی چیزی من رو خشمگین می کنه، اگه نخوام داد بزنم یا طرفم رو سرزنش کنم و اینجور کارها (که عصبانیت و پرخاشگری هستند)، دچار گفتگوی ذهنی هم نشم، پس چیکار کنم؟ واقعا این خیلی برام سواله...
(2) وقتی کنار گذاشته می شیم، در حالیکه نمی خوایم، اینجا احساس درست "خشم" ه؟
من فکر می کردم در چنین موقعیتی احساس درست "غم" ه. خودم که غمگین می شم. اما دکتر بابایی زاد این مثال رو می زنه: وقتی پدری می خواد با پسرش صحبت کنه، اما پسره حرف خودش رو می زنه و خونه رو ترک می کنه، اینجا پدر دچار خشم می شه، و اگه خشمش رو انکار کنه، دچار غم و افسردگی می شه.
پس وقتی ما یه ارتباط رو می خوایم، اما طرف یا طرف های مقابل ما رو کنار می گذارن، اونوقت احساس درست اینه که خشمگین بشیم؟ و اگه غمگین بشیم یعنی خشم رو انکار کردیم؟
اما به نظرم می رسه اگه اراده ی مقابل رو بپذیریم، خشمگین نمی شیم. فوقش بخاطر از دست دادن چیزیکه دوست داشتیم، غمگین می شیم. و اگه در مورد مطلوبیت رسیدن به اون خواسته، برای خودمون بزرگنمایی نکرده باشیم، حتی زیاد هم غمگین نمی شیم.
(3) وقتی شرمزده می شیم، باید چیکار کنیم؟ اگه نخوایم شرم رو به چیز دیگه ای تبدیل کنیم (مثلا به خندیدن یا توجیه کردن و اینجور چیزها)، پس چیکار کنیم؟
میشل جان
یک راه واسه جواب دادن به این سوالات همون راه تحلیل و تفکیک هست. شما در این تحلیلها خاطراتی رو از ذهنتون واکشی میکنی که میتونه مربوط به همین امروز باشه، یا مربوط به چند سال پیش. میتونه مرجع خوبی داشته باشه، یا اینکه نه، ناراحتتون کنه.
به هر حال هر کاری میکنید، ریشه این فعالیت دو چیزه: اول اینکه به خودت علاقه مند هستی و به دنبال اون تلاشت رو بدون کم و کاست انجام میدی، و دوم اینه که شما با خودت رو راستی. در خلوت خودت میتونی با خودت کلنجار بری. میفهمی که یک جایی شاید مقصر خودت بودی یک جاهایی اصلا جای ناراحت شدن نبوده و ....
بهت توصیه کرده بودم که دست نوشته های یک جادوگر رو مطالعه کنی. اگر بهتون در این مسیر کمکی نکنه، مطمئنا ضرر هم نمیرسونه. برای من واقعا آگاهی دهنده و موثر بود.
این آدرس هست http://thewitch150.blogfa.com/ . بخش نگاه بی برفک رو بخونید.
اگر به تاریخ پستهای گذاشته شده دقت کنی، میفهمی که برای انجام تمرینات و خودکاوی نیازی به ضرب العجل نیست. چون من، شما، و دوستان دیگه ما، یک شبه به اینجا نرسیدیم که برای بهبود عجله کنیم.
من خودم رو که میبینم، یادم میاد دوران دبیرستانم یک دفتر داشتم که توش مینوشتم. تلاش کوری بود. الان که اون زمان رو به خاطر میارم واقعا خندم میگیره. ولی به خودم افتخار میکنم. به این خاطر که فهمیدم اگه تلاشم کور بوده، خودم کور نبودم. الان هم حدود 30 سالمه. اونقدر تلاش کردم که واقعا احساس خوبی دارم. هرچند که خیلی مونده تا اون بلوفرندی که میخوام بشم... و تو این مسیر واقعا جز خودم و خدا دوست دیگه ای نداشتم. متاسفانه زندگیم خیلی ضربه های جبران ناپذیری دیده. ولی همیشه جای عصه خوردن به خودم میگم خانوم بلو ناراحت نباش، فکر کن اگه تا آخرش همون مسیرو میرفتی و فرصت اصلاح شدن نداشتی....
دوست خوبم اینا رو میگم که بدونی جای نگرانی نیست. کسی که واقعا بخواد، میرسه به چیزی که میخواد. خدا رو شکر که اینجا هست و دوستان خوب من بهت کمک میکنن.
و اما از حاشیه بیام بیروووووووووووون (از دست این ذهن من آخرش از دست میرم.)
سوالاتتون:
میشل، دفعه اولی که صحنه های خشمگین شدنت رو بررسی میکنی، به یک دلیل میرسی و ثبتش میکنی. این خاطره میتونه خاطره عصبانی شدن از دست مادرت باشه در سالهای دور دور دور، یا خاطره عصبانی شدن از دست همکارت در امروز.
میشل وقتی شروع کنی به نوشتن، ذهن همه چیز رو به توالی که باید بیرون داده بشه، در اختیار تو قرار میده. خاطراتی رو که ذهنت بر اساس اولویت بندی خودش ثبت کرده (که اولویتش رو فقط خودت میتونی بفهمی)، تو همه موارد رو به یاد میاری، تحلیل میکنی و تفکیک.
در همین تحلیلها متوجه دلالیل ناراحتی، خشم و عصبانیتت میشی. فهمیدن این دلایل به طور اگاهانه به شما خودآگاهی رو میبخشه که بفهمی: "بیشتر وقتها از چیزی که اتفاق می افته ناراحت نیستم . یعنی خیلی وقتها شاید حتی وانمود می کنم از چیزی ناراحتم اما خودم ته دلم می دونم واقعا واقعا از چی ناراحتم!در واقع کشف کردم بیشتر مواقع از خود اتفاق ناراحت نیستم بلکه از احساس پشت اون اتفاق و حس بی ارزشی که به من میده ناراحتم."
این دیدگاه رو میتونی به سایر احساسات ناخوشایندت هم تعمیم بدی. در واقع از این اصل استفاده کنی که به ظاهر اون اتفاق نگاه نکنی. بلکه به احساس واقعی که پشت اون اتفاق هست دقت کنی.
امیدوارم که تونسته باشم کمکی کرده باشم.
دوستدار شادی شما.
- - - Updated - - -
همیشه یادم میره فونت رو عوض کنم...
علاقه مندی ها (Bookmarks)