گفتن یا نگفتن رابطه ی قبلی

[میشل]

سلام،

وقتی می گن گذشته رو (در صورت توبه) به طرفت نگو، به این معنی نیست که اگه طرف براش مهمه، بهش نگو و باهاش ازدواج کن.

باید بصورت غیر مستقیم بررسی کرد که آیا اون فرد این مسئله براش مهم هست یا نه. اگه روش حساس بود، بدون گفتن موضوع، باید به بهانه دیگری رابطه رو قطع کرد.

مثلا من دزدی کرده و توبه کرده باشم. خب الان دیگه من پاکم. اما اینکه من "الان" پاکم، معنیش اینه که در زمان حال آلودگی اون دزدی همراه من نیست و ازم برطرف شده، و به قول دوستان مذهبی، حتی تبدیل به حسنه شده. اما این به این معنا نیست که اون دزدی از زمان گذشته هم پاک شده.

حالا من نباید برم دزدی خودم رو جار بزنم... اما اگه بخوام با کسی ازدواج کنم، باید تحقیق کنم که نظر اون فرد نسبت به ازدواج با فردی که "در گذشته" دزدی کرده، اما الان دزدی نمی کنه، چیه؟ اومدیمو یکی (چه منطقی چه غیر منطقی) نخواست با کسیکه حتی تو 5 سالگیش دزدی کرده (حتی در حد دزدیدن یه شوکولات از خواهرش) ازدواج کنه. من که نباید خودم رو به اون تحمیل کنم. من اگه توبه کردم و به خودم و پاک بودنم ایمان دارم، پس ارزش خودم رو میدونم و هیچوقت خودم رو به کسی تحمیل نمی کنم.

اما به فرض که غیر مستقیم پرسیدم و متوجه شدم که اون فرد حساسیتی به این موضوع نداره. اونوقت دیگه نیازی نیست بهش بگم که من فلان وقت دزدی کردم و به این ترتیب توبه کردم و جبران کردم و فلان کردم...

دوستان با توجه به اینکه این مورد زیاد در تالار مطرح می شه، پیشنهاد می کنم تاپیک زیر رو با دقت بخونید (همه پست ها رو با دقت بخونید) تا بتونید حسب موضوع راهنمایی های دقیق تری به مراجع های سایت بدید.

http://www.hamdardi.net/thread-25759.html

==================================

یه نکته هم در حاشیه: سعی کنید همزاد پنداری نکنید که نه اذیت بشید، نه ناامید، نه بدبین. اینجا مثل یه کلینیک می مونه، که افراد با مسائل خاص بهش مراجعه می کنن.

من یه وقتی اونقدر تاپیک های خیانت اینجا دیده بودم، کلی اعصابم به هم ریخته بود. بعد یبار نشستم منطقی با خودم صحبت کردم، گفتم: تو در اطرافت چند تا خیانت دیدی؟ دوتا. چند تا مرد وفادار دیدی؟ همه منهای دو تا.... خب تا اینجاش خیلی دلم آروم گرفته بود...

بعد اون دو مورد رو بررسی کردم. یکیشون مربوط به سال ها پیش بود و اطلاعات چندانی ازش در دسترس نبود. دومی نزدیک خودم اتفاق افتاده بود. و می دونستم که زندگی اون خانم بصورت منحصر بفردی بود! از جزئیات بگذریم، اما مطمئن بودم که من هرگز راه اون خانوم رو در زندگیم نخواهم رفت. من اولا مثل اون خانوم نبودم. دوما امثال شوهر اون رو انتخاب نمی کنم. سوما ماهیت زندگیم شکل دیگه ایه و اگه با همون فرد هم ازدواج کرده بودم، راه زندگیم اون شکلی نمی شد.

بعلاوه فکر کردم گیریم که تو زندگیت این اتفاق افتاد، تو زندگی تو کم اتفاقاتی افتاده که از عهدشون براومدی؟

الان دیگه تاپیک های خیانت منو چندان آزار نمی دن. چون اولا می دونم دنیا به این تاریکی نیست که تو همدردی دیده می شه. دوما کم پیش میاد که همزاد پنداری کنم. سوما می دونم خیانت یه رخداد نیست، بلکه یه رونده که اغلب چه پیش از ازدواج چه بعد از اون قابل پیش گیریه.

پس به جای همزاد پنداری، باید راهکارها رو پیدا کرد و پیش گیری کرد.