من خوشحال و خوشبختم. میخوام خوشحال تر و پرانرژی باشم.

[میشل]

سلام عزیزم،

ولی راهی هم هست که اون خانواده منو مث خانواده ی خودش بدونه. این باید شدنی باشه. مگه نه؟

نه راهی نیست. هرگز کسی قابل مقایسه با مادر آدم نیست، حتی پدر!

هرگز کسی برای ما مثل پدر نمیشه، یا مثل خواهر و برادر. حتی نزدیک ترین دوست ها.

یادته چه حسی نسبت به داشتن یه بچه داشتی؟ وقتی اون بچه به دنیا بیاد، متوجه میشی که رابطه شما منحصر به فرده. هر قدرم که تو براش بد باشی، حتی اگه کتکش بزنی، یا هر ظلمی بهش بکنی، اون فقط یک "مادر" میشناسه، و اون تویی.

بعضی حس ها جایگزین ندارن.

تو خونواده همسرت رو با چشم های عادی نگاه می کنی، اما اون با حسش با خونوادش ارتباط برقرار می کنه.

اگه بتونی حسش رو بپذیری، دیدت عوض میشه.

==================================================
==================================================

یه نکته کلی:

از چشم های من (و احتمالا خیلی از اعضای همدردی) در رابطه ی تو و همسرت، تو خیـــــــــلی قابل درک هستی (تلاش هات، نقص ها و کم آوردن هات قابل درک هستند). و همسرت غیر قابل درک و گاهی خیلی عجیب غریب.

این یه نشونه ست از اینکه تو خونه شما یه زن هست که شوهرش رو درک نمیکنه... و درنتیجه یه مرد هست که تنهاست، به لحاظ عاطفی تامین نیست... بنابراین قدرت حمایت از همسرش رو نداره، توان مرد بودنش کم شده... و مردی که حس کنه به اندازه کافی مرد نیست، اعصابش بدجور به هم میریزه و شروع می کنه به خالی کردن خشمش روی هرچیزی که بتونه... بد میشه، بد...

مردها به لحاظ احساسی آسیب پذیر ترن و بیشتر به مراقبت احساسی نیاز دارن... به همین خاطر وقتی احساس طرد شدگی می کنن، معمولا رفتارهای آن نرمال زیادی از خودشون نشون میدن...

اگه می تونستی به جای تلاش برای ارتباط با این رفتارهای ناپسند، سرچشمشون رو خشک کنی، عالی بود...