دوستان من میخوام بدونم حد برخورد با اینجور ادم ها کجاست؟
اگر همیشه بگوییم که او به پشت سر من تعلق داره و لیاقت نداره باهاش دهان به دهان بشم و ... (که99%موارد منم اینجوریم)
خوب اونم روز به روز پاشو از گلیمش درازتر میکنه
1-مرز این قاطع بودن و نبودن کجاست؟ کی باید سر جاش بشونتش؟
2-یا چرا باید طبق صحبت اقا کامران، بگیم که بابامون یا شوهرمون میاد پدرتو در میاره؟ چزا کسی به خود ما احترام نمیزاره؟ ایا به عنوان یه ادم این حقو نداریم؟
یا این ویژگی های جامعه شناختیِ جامعه ایرانه که زن جنس ضعیفه و ... و بنظر شما که بیشتر تو جامعه بودین نباید تو این موارد دهن به دهن شد؟
3-حالا اگر این ادم دربون نبود و یه کسی بود هم سطح یا بالاتر از ما باید باهاش چطور برخورد میکردیم؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)