نقل قول نوشته اصلی توسط زهراا نمایش پست ها
سلام عزيزم
لطفا ارومتر باش .يه مدت سعي كن مثل يك ناظر كه از بيرون به زندگيتان نگاه ميكنه نگاه كن رفتارهاي شوهرت وخودت و...را آناليز كن.ببين خيلي هم عذاب اور نيست.شوهرت مزاياي زيادي داره كه مي توني معايبشو ناديده بگيري.تو بايد گل سر سبد خانواده شوهرت باشي هيچ ايرادي نداره شوهرت در خدمت مادرش باشه اينجوري اونا به موقعيت تو غبطه مي خورند وشما دو نفر رو خوشبخت ولارج ميبينند .سعي كن طبعت بالا باشد وروي خودت نياوري.فعلا بچه دار نشو تا خودت كمي دلتان وسيع تر شود
سلام زهرای عزیز، ممنون از توجهت من و همسرم مدتهاست که داریم سعی میکنیم زندگیمون رو درست کنیم و حتی پیش مشاور هم رفتیم، اما متاسفانه دعواها ادامه یافت. این فقط حرف من نیست که زندگیمون عذاب اوره، شوهرم هم همین نظر رو داره. زندگی ما از بیرون خیلی قشنگه و خیلی ها ارزوشو دارن، اما زندگی ما وقتی خوبه که من خوب باشم و بگم و بخندم و اعتراضی کنم، اگه نظری خلاف نظر شوهرم و خانوادش بدم واویلاست. اما من هم تا حدی میتونم تحمل کنم. راستش احساس میکنم تو این زندگی دارم نابود میشم و همش با خودم میگم ایکاش تو انتخابم دقت کرده بودم. اخه ما همون زمان اشنایی هم دعوا زیاد میکردیم و رفتار کینه ای شوهرم رو میدیدم ولی نمیدونم چرا قبول کردم(شاید به خاطر تنهاییم بود) ما انگار ما برای هم ساخته نشدیم و اختلاف نظر زیادی داریم و هیچوقت نشده بشینیم حرف بزنیم و دعوا نشده باشه(هیچوقت). در مورد خانواده همسرم هم من تا به حال به روم نیاوردم چون میدونم اگه بگم فقط شوهرم رفتارش بدتر میشه. اما تو دلم خیلی حرص میخورم. شوهرم همیشه اونارو به من ترجیح میه حتی اگه رفتار اونا اشتباه باشه. ما داریم کم کم از هم دورتر میشیم. میترسم بره سراغ زنهای دیگه، چون این قابلیت رو داره. اما من دوست دارم بهش بیمحلی کنم تا بیاد سراغم. اما اون هیچوقت این کار رو نمیکنه و من از این جهت واقعا به خانمهای دیگه غبطه میخورم.