تازه عقد کرده بودم که ... (مشکلات در مورد تعهد همسرم)

[دختر بیخیال]

بهش گفتم تو خودتو بذار جاى من اگه همچين پيامى رو از من ميديدى چه عکس العملی نشون ميدادى گفت حقيقت رو ازت ميپرسيدم گفتم حالا من ازت ميپرسيدم و تو بگو. قسم پير و پيغمبر که دوستمه و ما شوخی هاى از اين بدتر هم با هم داریم و تو دارى از کاه کوه ميسازى گفتم اون تويى که دارى از کوه کاه ميسازى بعد مامانش زنگ زد و گريه کرد گفت تو عروس منى و خدا ميدونه چقد دوستت داريم و اگه پسرم از اين کارا کنه خودم گوششو ميپيچونم. مامانش خداييش خيلى زن خوب و محترميه دلم نيومد بهش نه بگم . اما به نامزدم گفتم اگه ديدم ازت طلاق ميگيرم. ميگه تو دوستم ندارب هيچ احساسى ندارى ميگه اگه دوستم داشته باشى نميگى طلاق گفتم پ بذارم تو هر کارى سرم در بيارى. خيلى بهم وابسته شده ى لحظه نميتونه دور شه ازم خيلى دوستم داشک هامو تقریبا برطرف کرده

خب اینا که دلیل نمیشه .دوست داشتن شرط کافی نیست واسه شروع یزندگی .چرا مشاوره حضوری نمیرین؟عزیزم شما دفعه قبل به راهنمایی ها توجه نکردی .رفتی عقد کردی دیدی نتیجش چی شد.زندگی و نباید با شک و تردید آعاز کردبیا این دفعه گوش کن و یه مشاوره حضوری برو.شخصیت شوهر شما خیلی وابستس و از قبل هم سوابق افسردگی داشتن.اینا خیلی بده اول باید مشخص بشه که الان کاملا بهبود یافتن و مشکلی از این لحاظ ندارن. اینم فقط زمانی مشخص میشه که برین پیش یه روانپزشک یا مشاور حضوری.