اگه فکر می کنی می تونی با مشکلات مسلمی که به خاطر کم بودن سنتون از قبیل کم تجربگی، نظر های مختلف خونواده ها، بی کاری،سربازی رفتن اون پسره، بی پولی اولیه، عوض شدن نظرتون، فرصت هایی که ممکن از دست بدین و هزار تا مسئله دیگه که احتمالا پیش می یاد (و خودت خوب تر می دونی) کنار بیاین و مدیریت کنید و بتونید بمونیید! بسم الله... اصلا چرا دوستی !!
تو که میگی تو فامیلمون مرسومه، پس خونوادتم قبول می کنن که از سن کم با هم باشین! یه کم بهش پا بده بیاد جلو! بیین اگه اونم مثله تو و می تونه کنار بیاد با این مسائل از همون اول زیر نظر خونواده ها بعد مدت کمی آشنایی (مثلا 1 ماه) با هم باشین و بعد دیدن که می شه؛ یه صیغه مهرمیت هم واسه این که تضمینی باشه بینتون و گناه و گیر دادن های قانونی براتون پیش نیاد و دستون باز باشه واسه شناخت بیشتر بینتون بخونید! (شبیه همون دوستی که تو میگی ولی یه کم رسمی تر...) و این طوری تا وقت عقد دائم با هم باشیین! (البته اینم بگم لازم نیست کل فک و فامیلتون در جریان باشن فقط خونواده هاا)
از نظر دینمون هم ازدواج با سن کم سفارش شده و از الان دیگه کارای بچه گونه رو میزارین کنار با اشتیاق بیشتر می چسبین به زندیگیتون
ولی باز می گم به شرط اینکه مطمئنی بتونی و بعدا هوایی نشین!! مخصوصا شما که دختر هستین و شرایطتون واسه ازدواج زود تر جور می شه تا یه پسر هم سن خودت!
این که دوستان می گن اشتباه و فلان منظور دوستی مخفیانه و بی هدف هستش که الان اکثر دوستی های جامعه مون اون طوریه! و این جا کلاس ریاضی نیست که یه حکم کلی با مثال نقض رد بشه! روابط روابط انسانی هست واصلا نمی شه گفت همیشه این طوری درسته یا غلط ...!
ولی خوب، خود همینم نسبتا راهی بود که من خواستم برم ولی به دلایلی به جایی نرسید و سرانجام آنچنان خوشی هم نداشت!
خواهشا هوشیار باش .... و به احساسات خودت و اون طرف که به احتمال زیاد دفعه اول هر دو تونه که یه رابطه عاطفی خواهین داشت شدید احترام بذار! اشبتاه دیگران رو که اومدی اینجا و می بینی دوباره تکرار نکن!
علاقه مندی ها (Bookmarks)