سلام میکنم خدمت شما دوستان عزیز که مارو از نظرات خودتون بهره مند میکنید.
راستش باید بگم بنده همون دختری هستم ازش صحبت در میون هست. میخوام قدری راجبه ارتباط بینمون توضح بدم.ببینید ارتباط بین ما دونفر یک رابطه احساسی نبوده که از همون ابتدا بر پایه احساس بنا بشه. من و ایشون ، در مورد خیلی چیزها بحث و گفت و گو کردیم. نظر هم دیگه رو پرسیدیم و شاید بگم حتی کوچکیترین مسائل هم بین ما مطرح شده و من میدونم که اگر خانواده ها هم تا این حد شناخت از من و ایشون داشتند قطعا خودشون دست به کا رمیشند . اما چه کنیم که دوری راه این گونه برای ما رقم زده. اما در مورد سطح فرهنگ هم بگم که درسته من و ایشون تو دو تا شهر مختلف زندگی میکنیم اما ازونجاییکه کاملا اخلاق و رفتار خانواده ها رو برای هم شرح دادیم، کاملا به این موضوع پی بریدم که مشکلی از نظر سطح فرهنگی نداریم.اما به خاطر سنتی بودن خانواده ها، ویانه توی خانواده ها رابطه قبل از ازدواجه معنی ای نداره منو ایشون به مشل برخوردیم. اما در صورتی که وقتی عمق رابطه ما رو ببینید گرچه الان هم احساسی هست و هم عقلی ، اما ذر اوایل اربتاط ما کاملا عقلانی بود. من و ایشون فکر میکردیم که با توجه به هم رشته بودن ما که هردو مهندسی مکانیک و هم گرایشی هم هستیم گرایش طراحی کاربردی، اما دو دانشگاه متفاوت،، فکر میکردیم که بتونیم با توجه به این ها کارهی علمی رو بنا بذاریم و راه اشنییمون رو از طریق اینترنت و انجام کار علمی معرفی کنیم که خدایی غیر از این هم نبوده اما این راه رو بیشتر خانوده ها میپسندن تا اینکه راههای دیگه . منو ایشون تلاش کریدم که بتوینم از طریق درس و شرکت در کنفرانسهای داخلی راهیی برای معرفی به خانواده پیدا کنیم و گرچه ایشون خیلی زود دست به کار شدند و مضووع رو خیلی زود محرح کردن. اما من همیشه دنبال یه فرصت بودم برای معرفی . چون با توجه به شناختی که از خانوادم دارم و با توچه دختر بودن من، قطعا با معرفی من و پافشاری من نه تنها خانوداه قبول نمیکرردند بلگه انگ های دیگه ای هم به من میزدند اام خب من هنوز از ایشون حرفی نزدم توی خانواده و منتظر یک فرصت هستم، یک فرصت درسی، کنفرانسی، به نظرم این بهترین راهه.
اما نظرم در مورد خانوداه ایشون هم اینه که بنده رو ندیده و نشناخته ، رد میکنند.من توی شهر کوچیکی بزرگ شدم و خانواده ایشون روی همین موضوع حساسند و یه جوری انگار کسر شان ایشون هست که از یه شهر کوچیک زن بگرند ، البته این نظر خانوادشونه که به نظرم اصلا منطقی نیست. بالاخره توی شهر ما ، پدرم من هم ادم سرشناسی هست و حتی مادرم و کلا همه شناخت خوبی از ما دارند. اما نظر خانواده ایشون کمی غیز منطقی هست.
به نظرم خانواده ایشون از من میترسند!!! مثل اینه با یک غول بی شاخ و دم روبرو اند که قصد داره پسرشون رو بدزده وببره یه جای دور !!در صورتی که اصلا اینطور نیست. با توجه به اینکه خواهرم هم ازدواج کردن و الان تهران زندگی میکنند و حتی همسروشو ن رو هم مجبور نکردن که به شهر محل زندگی و نزدیک خانوده بیاند، پس قطعا من هم همین نطر رو دارم. چرا که من جایی زندگی میکنم که کار همسرم اونجا باشه، خواه شهر خودهمسرم باشه یا یه شهر دیگه ای از ایران... من با این قضیه مشکلی ندارم اما مثه اینکه پدر مارد ایشون ترسی وجودوشن رو گرفته که م نمیخوام پسرشون رو ازشون بگیرم. در صورتی که این توی خانواده ما اصلا تعریف نشده است... اینکه پسر رو جدا کنی بلکه حتی شده حلقه اتصال هم بودیم نه باعث جدایی
نشناختن و زود قضاوت کردن مشکل من و ایشونه.
اما چه جور ما باید همدیگه رو به خانواده هامون بشناسونیم که خیالشون مطمئن بشه؟
اگر خانواده ایشون مارو میشناختند باور کنید همین امشب میومدن خواستگاری ولی حیف که هیچی از خانوده ما نمیدونن و از من هم همینطور...
علاقه مندی ها (Bookmarks)