سلام لیلا جان،
کجایی خانوم؟ از پنجشنبه تا حالا نیومدی؟
عزیزم از نظر من مدیرها و بچه های شرکتتون اونقدرایی که فکر می کنی باحال نیستند...
البته آدم های خوبی هستند، اما شرکت که بنگاه خیریه نیست از سر دلسوزی کسی رو استخدام کنن و نگهدارن!
اونها دارن نقاط قوتی در تو می بینن که خودت ازشون غافلی! شرکت داره روی تو سرمایه گذاری می کنه چون تو رو سود آور می دونه.
برداشت من از پست هات این بود که یه نیروی قوی داره درونت شکل می گیره...
تو نزدیک یه انقلابی...
اینکه می گی من به عمد حماقت کردم رو درک می کنم... من نمی دونم چرا این اتفاق میفته، اما میفته دیگه...
چیزایی که در مورد خودت گفتی خیلی هاش برای هرکسی پیش میاد... اما تو چون کمالگرا هستی و می خوای عالی باشی، از کاه کوه می سازی...
لیلا جان، تو پتانسیل های خوبی داری، می دونی راز موفقیتت درچیه؟ اینکه نخوای عالی باشی... فقط سعی کن از این به بعد به خودت بد نکنی، همین کار رو که انجام بدی، یه روز به خودت میای و می بینی به خیلی از آرزو هایی که در مورد خودت داری، رسیدی...
از امروز فقط کارهایی که برات نامطلوب هستن رو انجام نده... تو می تونی درک کنی چه کارهایی رو دارم می گم... حماقت ها، ظلم ها، و ...
البته یه دفعه قطع نمی شن، اما کم کم برطرفشون می کنی... حتی یک قدم در این راه چنان لذتی بهت می ده که صد قدم پرت می شی جلو...
با کارهای کوچیک شروع کن...
یه نکته دیگه هم هست:
وقتی با خودت حرف می زنی، از کلمات عاشقانه استفاده کن. مثلا نگو: ای احمق چرا اینکارو کردی!! بگو عزیزم این کارت قشنگ نبود... (لیلا جان ببخشید از کلمه احمق استفاده کردم، چون زیاد استفادش کردی، حس کردم تو مکالماتت با خودت هم ازش استفاده می کنی)
این خودش معجزه می کنه... باور کن...
ما رو در جریان پیشرفتت بذار... بذار با هم این راه رو طی کنیم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)