حال و احوال یاران همدردی (8)

[مدیرهمدردی]

تا وارد تالار جشن شدم ديدم يك زن ...عين لباس من پوشيده بود و اين جا بود كه جشن كوفتم شد....

سلام پرنده غریب گرامی
واقعیت اینه که تا در زندگی ما به مظاهر و لذت هاش و امکاناتش چنین دیدی داشته باشیم، هر کاری که بکنیم، هر چقدر هم که انرژی بگذاریم همه زندگیمان کوفتمان می شود.


برای رهایی از رنجهای این دنیا، برای گشایش در کارها و برای آرامش و رشد در این زندگی ناچاریم بالاتر از این موانع بپریم.
تا وقتی قدمهای کوچک برداریم هر سنگی مانع ما می شود.
به تناسبی که بالاتر می پریم ، موانع دیگر برای ما مشکلی ایجاد نمی کنند.

ما آدمها گاهی همه انرژی خود را صبح تا شب می گذاریم که مشکلات جور و اجور و ریز و فسقلی زندگی را حل کنیم و همیشه هم گرفتاریم و از اون مهمتر خسته وبی انگیزه . خسته از این تکرارها....

اما اگر بینش خود را تصحیح کنیم.
اگر اندازه خودمان را بهتر بشناسیم.
آن وقت دیگر اینها را نمی بینیم که بخواهیم حلشان کنیم یا حرص بخوریم یا زندگی را کوفت خود کنیم.

بهتر هست که گاهی رها کنیم خودمان را از پله ای نازل تر و برویم روی پله بالاتر