حال و احوال یاران همدردی (8)

[پرنده غريب]

سلام
مي بينم كه جمع قديمي ها جمعه....
منم بالاخره اومدم پيش خواهرم...كلي دارم خوش ميگذرونم با بچه خواهر شيطونم....
ولي امروز بدجوري تو ذوقم خورد...يك جشن دعوت بوديم كه زن و مرد قاطي بود...البته من بي حجاب نيستم و يكي از پيرهن هاي قشنگم كه شيك بود رو پوشيده بودم و كلي باحال شده بودم...
تا وارد تالار جشن شدم ديدم يك زن گنده و چاقس دقيقا عين لباس من پوشيده بود و اين جا بود كه جشن كوفتم شد....دقيقا هم عين من زير سارافوني پوشيده بود با اين كه بي حجاب بود...خواهرم بهم مي خنديد پسرعموم هم كه فهميد كلي خنديد...حالا بعد شام ديدم يك لباس ديگه پوشيده بود.با خودم گفتم يعني زن حسابي تو كه يك لباس ديگه داشتي چرا از اول عوض نكردي و كوفتم كردي جشن رو...
من به جاش بودم تا مي ديدم اينطور شده ميرم لباسم رو عوض مي كنم ولي اون خوب حرصم داد بعد لباسش رو عوض كرد
حالم هم در عين خوشحاليم از اين كه پيش خواهرم و دخترشم ولي درونم سرشار از انرژي منفي كه از دستش خلاص نميشم.

[مدیرهمدردی]

تا وارد تالار جشن شدم ديدم يك زن ...عين لباس من پوشيده بود و اين جا بود كه جشن كوفتم شد....

سلام پرنده غریب گرامی
واقعیت اینه که تا در زندگی ما به مظاهر و لذت هاش و امکاناتش چنین دیدی داشته باشیم، هر کاری که بکنیم، هر چقدر هم که انرژی بگذاریم همه زندگیمان کوفتمان می شود.


برای رهایی از رنجهای این دنیا، برای گشایش در کارها و برای آرامش و رشد در این زندگی ناچاریم بالاتر از این موانع بپریم.
تا وقتی قدمهای کوچک برداریم هر سنگی مانع ما می شود.
به تناسبی که بالاتر می پریم ، موانع دیگر برای ما مشکلی ایجاد نمی کنند.

ما آدمها گاهی همه انرژی خود را صبح تا شب می گذاریم که مشکلات جور و اجور و ریز و فسقلی زندگی را حل کنیم و همیشه هم گرفتاریم و از اون مهمتر خسته وبی انگیزه . خسته از این تکرارها....

اما اگر بینش خود را تصحیح کنیم.
اگر اندازه خودمان را بهتر بشناسیم.
آن وقت دیگر اینها را نمی بینیم که بخواهیم حلشان کنیم یا حرص بخوریم یا زندگی را کوفت خود کنیم.

بهتر هست که گاهی رها کنیم خودمان را از پله ای نازل تر و برویم روی پله بالاتر

[پرنده غريب]

سلام پرنده غریب گرامی
واقعیت اینه که تا در زندگی ما به مظاهر و لذت هاش و امکاناتش چنین دیدی داشته باشیم، هر کاری که بکنیم، هر چقدر هم که انرژی بگذاریم همه زندگیمان کوفتمان می شود.


برای رهایی از رنجهای این دنیا، برای گشایش در کارها و برای آرامش و رشد در این زندگی ناچاریم بالاتر از این موانع بپریم.
تا وقتی قدمهای کوچک برداریم هر سنگی مانع ما می شود.
به تناسبی که بالاتر می پریم ، موانع دیگر برای ما مشکلی ایجاد نمی کنند.

ما آدمها گاهی همه انرژی خود را صبح تا شب می گذاریم که مشکلات جور و اجور و ریز و فسقلی زندگی را حل کنیم و همیشه هم گرفتاریم و از اون مهمتر خسته وبی انگیزه . خسته از این تکرارها....

اما اگر بینش خود را تصحیح کنیم.
اگر اندازه خودمان را بهتر بشناسیم.
آن وقت دیگر اینها را نمی بینیم که بخواهیم حلشان کنیم یا حرص بخوریم یا زندگی را کوفت خود کنیم.

بهتر هست که گاهی رها کنیم خودمان را از پله ای نازل تر و برویم روی پله بالاتر

مرسي اقاي مدير از پاسخ كامل و جامعتون
ولي متاسفانه مشكلي كه من دارم و حتى باعث مي شود كه وارد جامعه نشوم اينست كه از اين كه مورد تمسخر قرار بگيرم بيزارم.مي ترسم حرفي يا چيزي بگم كه غلط باشه و باعث خنده ديگران باشه.متاسفانه در اطرافيانم هم خصلت مسخره كردن زياد است.مثلا همسر وقتي بيرون ميريم بهم ميگه خودت حرف بزن و من از ترس اينكه اشتباه بگم پيش قدم نميشم.
در مورد اين اتفاق هم چون در اين جمع افرادي بودند كه من را مي شناختند تصور اين كه در دلشان به من مي خندند واقعا برايم سخت بود...
فكر مي كنم اين خصلتم غلط باشه ولي روشي براي اصلاح ان ندارم...و تا حالا تلاشي براي تغيير ان نكردم
در هر صورت از شما ممنونم