ما هم همین راهو تجربه کردیم اونم تو سن خیلی پایین تر اما تنها افسردگی و بستری شدن و یک سال از زندگی افتادن برا من موند ، مواظب خودت باش چون دختری و آسیپ پذیری این رابطه به ست تو سنگینی میکنه ، ، دوست داشتن خیلی خوبه اما واقعیت رو باید قبول کرد ، باید تا سن بالغ شدن صبر کنید منظور از بالغ شدن استقلال شخصیتی و شغلی و مالی و ... است که تقریبا 25 سالگیه ... سخته اینکه پا رو احساس بزاری من خودم تجربه کردم و هر روزم اشک و ناله بود اما خب دیگه باید تحمل کرد از خدا کمک بخواه ...
به این فکر کن که اگه واقا بخوادت تا 4 سال دیگه هم خودش میاد دنبالت اما تو سعی کن بکشی کنار ، میگی چرا؟ چون اگه این رابطه شکست داشته باشه محکم میاد میخوره تو سر تو و اینو تجربه کردم که میگم پس بهتره فقط به فکر درس باشی و اینکه روزتر تموم کنی درست رو
میفهمم چه حسی داره ، اینکه همیشه با هم باشید روز به روز و همه این روزا و درس رو بگذرونید و بعدشم با عشق و سرافرازی زندگی تون رو شروع کنید ، اما اینکه یه پسر بتونه این همه سال به پات بمونه خیلی کم اتفاق میفته و اگه واقا اتفاق بیفته یعنی واقا عاشقته و برا خودت میخوادت
اما اینا احتمالاته :یعنی ممکنه بمونه ، ممکنه نمونه، تازه این طرف دوم قضیه است ، طرف اول خود شمایی ممکنه تا چند سال دیگه نظرت عوض بشه ممکنه خوشت بیاد ممکنه خوشت نیاد، حالا فکر میکنی به ریسکش می ارزه ؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)