کمکم کنید. دیگه کم اوردم. تنها امیدم شده خودکشی!

[باغبان]

سلام دوست عزیز

یازده سال همه راه ها و روش ها رو امتحان کردم... من همینی هستم که هستم.
بعد سی سال زندگی انقدر میفهمم که الان کجایه زندگیم هستم. فکر میکنم سال های آینده وضعم بازم بدتر میشه. شاید چند سال دیگه با وجود زن و بچه خودکشی کنم. شاید کارم درست باشه اگه آینده هم بخواد مثل گذشته باشه. شاید دارم واقعا خودمو از آینده تیره و تارم نجات میدم. مگه شما از آینده من بهتر از خودم خبر دارید؟!
همین الانشم مادر پدرم از دستم خسته شدن. آرزو میکنن ای کاش همچین بچه ای نداشتن.

.................................

دارم سعی می کنم خودم را بزارم جای شما

بزاز ببینم می تونم راهی برای خودم پیدا کنم !

..........................

تا موقعی که بگردم برای خودم یه راهی پیدا کنم ( من فرض کردم الان جایگاه شما هستم )

شما تو این مدت به این جمله فکر کن :

"" امید چیز خوبیه و چیزهای خوب همیشه باقی میمونه ! ""

ناصر خسرو هم نرو !

ممنون .