کارگاه تجربی-تمرینی مهارت های کلامی (لطفا شرکت کنید)

[عشق آفرین]

"خیلی خب، بیا این بحث رو تموم کنیم!"

این جمله رو معمولا زمانی به کار می بریم که از متقاعد کردن طرف مقابل خسته و نا امید شدیم. تسلیم نشدیم اما می خواهیم احترام طرف مقابلمون رو حفظ کنیم.
در حقیقت کوتاه آمدن شکست نیست. بلکه به این معناست که "پذیرفته ایم نگرش و دیدگاه ما متفاوت از دیگرانه و به سمت جلو در حال پیشرفت هستیم."


در پست های قبل اشاره کردیم به این مسئله که ما حق انتخاب داریم. از جمله مهمترین حق انتخاب ها، میشه به موارد زیر اشاره کرد:

- الگوی شخصیتی مان
- تعیین اهداف و ارزش های زندگیمان
- رفتار با دیگران
- برخورد با ناملایمات
- مسیر و جهت زندگی
- باورها و اعتقادات
- نگرش به زندگی
- شریک زندگی
و غیره.

و اینکه حق داریم در روابطمان انتخاب هایی داشته باشیم از جمله:

{حق داریم بگوییم "نه!"
حق داریم برای توجیح رفتارمان دلیل نیاوریم.
حق داریم مسئولیت حل مشکلات دیگران را نپذیریم.
حق داریم نظرمان را تغییر دهیم.
حق داریم اشتباه کنیم و مسئولیت آن را بپذیریم.
حق داریم بگوییم "نمی دانم".
حق داریم بگوییم "نمی توانم".
حق داریم بی نیاز از خشنودی دیگران باشیم.
حق داریم در تصمیم گیری غیرمنطقی باشیم.
حق داریم بگوییم "نمی فهمم".
حق داریم بگوییم " اهمیت نمی دهم".}

* نکته: با این وجود، حق نداریم برای احقاق حق و حقوقمان، حریم و حقوق دیگران رو نادیده بگیریم.

اما درک این نکته ضروریست که دیگران نیز چنین حقوقی دارند. یعنی آنها هم حق دارند الگوی شخصیتیشون رو خودشون انتخاب کنند، حق دارند بگن "نه"، حق دارند بگن "نمی توانم"، حق دارند غیر منطقی باشند و ...

هر انسانی حق داره صرف نظر از درست یا غلط بودن، انتخاب های خودش رو داشته باشه. اختلاف نظر همیشه وجود داره. در زندگی مسائلی وجود داره که باید به خاطرش مبارزه کرد و بعضی مسائل هم ارزش بحث کردن و انرژی گذاشتن نداره. اگر همیشه کوتاه بیایم تا بهتر به نظر برسیم، عزت نفس و آزادی بیانمون رو نادیده گرفتیم، و اگر بخواهیم همیشه حرف خودمون رو به کرسی بنشانیم و نظرمون رو تحمیل کنیم، توهین بزرگی به حرمت و عزت نفس دیگران کردیم. این که تشخیص بدیم چه زمانی بحث کنیم و چه زمانی کوتاه بیایم یک امتیاز بزرگ برای داشتن یک رابطه موفقه که پاسخ اون رو باید در احترام به حقوق خود و دیگران جستجو کنیم.

یه نکته هست که طرح آن در مباحث ما خالی از لطف نیست:
گاهی به خاطر حس نزدیکی زیاد که به دیگران داریم، مدام در حال نصیحت کردن آنها هستیم و نمی دونیم با خیرخواهی بیش از حد به آنها آسیب می رسونیم.
جایی خوندم:
"انسانها معمولا توفیق های خود را به زحمت و تلاش فردیشان نسبت می دهند و شکست های خود را بد شانسی جلوه می دهند، از طرفی موفقیت دیگران را معمولا شانسی می دانند و شکستهای آنها را به بی عرضگی یا ضعف آنها نسبت می دهند. اما واقعیت چیز دیگری است! همه این رخدادها نتیجه انتخاب انسان است."
همین دلیلی هست که باعث میشه ما به انتخاب های خودمان اعتماد کامل داشته باشیم، اما نسبت به انتخاب دیگران بی اعتماد و بدبین باشیم.
اما بهتره بدونیم دلسوزی زیاد باعث آزار دیگرانه. گاهی کافیه خوب و بد رو گوشزد کنیم و تصمیم رو به عهده شخص بگذاریم، حتی اگر اشتباه کنند. با خودمان صادق باشیم. ما چقدر اشتباه کردیم؟ و مجددا بپرسیم از خودمان: "ما چقدر اشتباه کردیم؟"
به هرحال برخی تجربه ها رو باید خود فرد کسب کنه، هرچند دردناک باشه.


تمرین 1 : / جای خالی را پر کنید و متشابه آن جمله سازی کنید:
من مایل نیستم ........ (انجام کاری که باب میلتون نیست)، چون ........ (دلیل واقعی)، می دونم ......... (درک و همدلی)، ........... (سپاسگزاری یا عذرخواهی)

مثال: نمی‌خواهید با همسرتون به مهمانی برید:
من مایل نیستم بیایم چون روز سختی داشتم. می‌دونم دوست داشتی باهات بیام، متاسفم و معذرت می‌خوام.

تمرین 2: / جای خالی را پر کنید و متشابه آن جمله سازی کنید:

درک می کنم.......... (مورد انتخاب) ، حق میدم ....... (مورد درک) پیشنهاد می کنم............. (پیشنهاد)، چرا که ............ (مزایا و معایب انتخاب)، با این وجود هر تصمیمی بگیری ....... (اطمینان بابت احترام و حمایت)، ........ (آرزوی موفقیت)

مثال: دوست شما عاشق شده، در حال ورود به یک رابطه پنهانیه و ممکنه در این رابطه آسیب ببینه:
درک می کنم عشق و دوست داشتن احساس بی نظیریه و حق میدم نتونی به راحتی ازش دست بکشی. پیشنهاد می کنم خانواده رو در جریان قرار بدی و رابطه رو از این طریق پیش ببری، چرا که رابطه پنهانی می تونه تو رو در معرض آسیب بزرگی قرار بده. با این وجود هر تصمیمی بگیری به تصمیمت احترام میذارم و کنارت هستم و برات آرزوی موفقیت می کنم.

* حداقل یک مثال از هر کدام گزارش بشود لددددفا.
* تغییر ، حذف و اضافه در جمله بندی ها اشکالی نداره.
ممنونم.