سلام ارم عزیز، خیلی خوشحالم که شما و مصباح نازنین ازدواج کردید. ان شاالله که خوشبخت بشی.موضوعی که در تاپیکت عنوان کردی، یه زمانی خیلی برای من هم مهم بود که حتما از سکوت پرهیز کنم. البته من کلا آدم پر حرفی نیستم ولی یادمه از اینکه با کسی تنها بمونم و سکوت باشه اذیت میشدم و تلاش میکردم حتما یه چیزی بگم که البته در اینجور مواقع چیز بدرد بخوری هم به ذهنم نمی رسید و الکی یه حرفی میزدم. اما بعدش پشیمون میشدم. به مرور فهمیدم که حرف زدن مهم نیست، بلکه مهم اینه که هر موقع لازم بود و دوست داشتم صحبت کنم نه اینکه به زور و برای جلب تایید و تحسین دیگری.این باعث شد خیلی سنجیده تر صحبت کنم.از طرف دیگه حرف زدن زیاد، به نظر من آدم رو درونا سطحی میکنه. راستش من فکر میکنم زیاد حرف زدن، انرژی آدم رو برای عمل کردن به حرفاش کم میکنه و یه جورایی کم کم فرق بین حرف باارزش و بی ارزش رو نمیفهمه و بی مایه میشه.ارم جون این هم واقعیاتی بود در مورد پرگویی. شاید آگاهی بهشون، انگیزه ایی در شما ایجاد کنه.راستش در مورد شرایطی که با توجه به ازدواجتون بهش اشاره کردی ، بنظر میاد یه جورایی عجله انداختی دنبال خودت و انگار با حجم زیادی از اطلاعات و تجربیات جدیدی مواجه شدی که نمیدونی چی کارشون کنی.بنظر من احتیاج به یه ایست داری. اینکه گاهی توقف کنی و کم کم موضوعات رو هضم و جذب کنی. به خودت فرصت بده، زندگی متعلق به شماست و میتونی خودت زمان هایی رو برای بستن پرونده های درون ذهنت اختصاص بدی تا بار کمتری رو داشته باشی. و تبعا احساس آرامش و نظم بیشتری خواهی داشت.امید که خوشبخت باشی.








علاقه مندی ها (Bookmarks)