سلام خدمت شما. خیلی ممنونم که توجه فرمودید. حتما تاپیک هایی که لطف کردید رو می خونم.
بعضیشون رو قبلا خونده بودم و اتفاقا خیلی هم خوب بودند.
حس میکنم همیشه نقشم در زندگی مراعات دیگران و تحمل رفتارهای خودخواهانه اونهاست.
همیشه با رعایت و مهربانی با افراد برخورد میکنم اما میبینم از سکوت و روی خوش نشون دادن و رعایت کردنشون از طرف من، سوئ استفاده میشه و دیگه این منم که بایست با پررویی های اونها دست و پنجه نرم کنم.
من تا حد امکان به خودم اجازه نمیدم تقاضای اضافه ایی از سایرین داشته باشم یا کارم رو به گردنشون بندازم و زرنگی کنم.
ولی گاهی حس میکنم آدم ها چقدر بی ظرفیت و حقیر هستند که متاسفانه یک طرفه فقط انتظار سرویس گرفتن دارند و ...
میدونم که من باید جرأت ورزی رو در خودم بیشتر کنم اما من یاد گرفتم که ارتباطم رو با ملاحظه و محبت شروع کنم. هرچند گاهی از سادگی و نیت خوب خودم پشیمون میشم.
همونطور که فرمودید در مواجه با همین چالش ها قوی میشیم و رشد میکنیم. ولی اگر با این قبیل افراد هم بخوایم جرأتمندی رو تمرین کنیم چندان نتیجه ایی نداره چون فرهنگ غالب کشور ما بر اساس سکوت و تعارف و ... است و وقتی بخوای حتی مودبانه نه بگی، متاسفانه کسی تحمل نمی کنه و کلا دلخوری و ... پیش میاد.
ولی امیدوارم خدا یه تحمل و توانی بهمون عنایت کنه تا بتونیم حریم و حرفمون رو به همدیگه منتقل کنیم و هزار و یک حرف و ماجرا پشت بندش نباشه.
میدونید در مورد مشکلات دیگه هم که در زندگی پیش میاد. درسته که خوبی و بدی با همه و در کنار هم معنی پیدا میکنه اما کاش راهی بود تا در مواقع دشوار و پر از فشار، بشه راحتتر و سریع تر اون حالات رو رد کرد.
موضوع اینه که هر کدوم از این چالش ها گاهی حسابی همه امید و توان آدم رو ازش میگیره و اذیتش میکنه.
بازم از لطفتون ممنونم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)