سلام ...
آقای economist؛شما جوان هستید و در ابتدای زندگی مشترکتون قرار دارید و اطلاعی از آگاهی و شناخت قبل از ازدواج که از همسرتون داشتین هم ندارم ،ولی متأسفانه تو این دوره و زمونه با هم بودن کمرنگ شده .
بدونید تک تک لحظات زندگی چه خوبش و چه اون لحظاتی که حس خوبی رو برامون به دنبال نداره رو باید ازش درس بگیریم و همین تجربه باعث میشه که لحظات خوبمون تو زندگی بیشتر باشه.زوج هایی وجود دارند که با وجود بیش از 20 سال زندگی مشترک هم هنوز با روحیات و اخلاق هم آشنا نیستن و همین باعث میشه که کمتر اون همدلی و تفاهم رو تو زندگیشون داشته باشن.
امروز به عنوان عضوی از این تالار یه مطلبی رو به شما میگم که سعی کنید همیشه تو زندگیتون بخاطر داشته باشید چون زندگی ادامه داره و نباید با هر اتفاق ناخوشایندی از کوره در بریم... ما خودمون تعیین میکنیم که باهامون چه رفتاری بشه... اگه به خودمون احترام بذاریم اطرافیان هم متوجه این عزت نفس ما میشن و رفتار مناسبی با ما خواهند داشت ... سعی کنید تو هر موقعیتی مطابق با خودش رفتار کنید ... صمیمیت های بیش از اندازه هم گاهی موجب این میشه که رفتار ها با هم از اون چارچوبش خارج بشه ...
به خودتون احترام بذارید... بودن در خانه ی ، چه فامیل... چه دوست و آشنا ... و حتی خانواده ی همسرتون حتی هفته ای یکبار باعث کوچک شدن شما میشه و این جلوه ی خوبی نداره و گفتم که این بخاطر اینه که مثل قدیم که همه با هم زندگی میکردند و از حال و احوال هم خبر داشتن خبری نیست و این صمیمیت و با هم بودن کم شده ...
ممنونم از اینکه این موضوع رو در تالار مطرح نمودید و امیدوارم حرف هام بتونه مؤثر واقع بشه...
موفق و مؤید باشید.








علاقه مندی ها (Bookmarks)