عدم رضایت از همسر

[به دنبال خوشبختی]

دوست عزیز متاسفم که در سال اول زندگی که باید پر شور ترین و عشقولانه ترین روزهای زندگیت باشه رو در این حال و روز هستی،
اما یه اشتباهی که در نحوه برخورد تو هست اینه که ترس از دست دادن داری و یه جورایی انگار باید بسوزی و بسازی تا مبادا خانومت قهر نکنه، مبادا حرفی که میزنی بهش بر نخوره، مبادا ...
ببین دوست من، رعایت حال طرف مقابل لازمه اما این رعایت حال یه حد و اندازه ای داره، (من این مثال رو زیاد می زنم چون دقیقاً توی کارگاه انجامش دادم و تصویرش جلوی چشممه) یه فنری رو تحت فشار قرار بدی بعد ول کردنش فنر به حالت اولیه بر می گرده اما اگر فشاری که به فنر وارد می کنید بیش از تحمل اون باشه فنر له میشه و دیگه به حالت اول بر نمی گرده، و تا زمانی که زیر این بار له نشدی یه تصمیمی بگیر و سعی نکن تا جایی پیش بری که دیگه نتونی بر گردی،
من یه شرایطی رو داشتم و یه تاپیک هم بابتش زده بودم و اون این بود که بعد دلخوری هایی که بین من و همسرم پیش میاد همیشه این من هستم که باید پا پیش بزارم و این موضوع منو آزار می داد، نه از باب اینکه چرا من برای آشتی تلاش می کنم، برای این نگران بودم که اگه یه روز من اعصابم اونقدری خورد شد که پا پیش نزاشتم شرایط ما چی می شه، و خب سر این موضوع هم با همسرم صحبت کردم و خب حل و فصلش کردیم،
و منظورم از بیان این موضوع این بود که برای زندگی باید دو طرف تلاش کنن و تلاش یه طرفه علاوه بر این که لذت زندگی کردن رو از اون طرف می گیره باعث میشه که در صورت کم آوردن اون فرد، زندگی از هم نپاشه و طرف مقابلش بار رو بدوش بکشه.
الان هم نیاز نیست شما به رویه غلط خودتون ادامه بدید، چون ادامه دادن به این رویه اوضاع رو بد تر می کنه،
انجام دادن کار خونه واقعاً چیز خاصی نیست که بخواد به بحران این چنینی تبدیل بشه، برای مثال من دیروز یه ساعت زود تر کارم تموم شد و وقتی برگشتم خونه گفتم تا خانومم میاد بزار براش گوشت کباب کنم، باور کنید توی یه ساعت، ظرف های شب قبل رو شستم، چند تا سیخ گوشت و گوجه کباب کردم، برنج هم گذاشتم (اونم دمی نه آب کش)، سفره رو هم پهن کردم، تازه بعدش هم رفتم دنبال خانومم، یعنی همه اینا توی 45 دقیقه انجام شد. می خوام بگم که تا زمانی که مجبور به انجام دادن نباشه همین 45 دقیقه هم براشون سخته اما اگه برید به سمتی که خودشون مسئولیت رو به دوش بکشه همه مشکلات حل میشه، و باز متاسفانه شما در برابر رفتار همسرتون منفعل رفتار می کنید که این به هیچ وجه برای یه مرد درست نیست. درسته که میگن مرد باید مهربون باشه، محبت کنه و ... اما همه این کارا نباید جذبه مرد رو از بین ببره.

اگه بخوام نتیجه گیری کنم همون حرف چند ماه پیش رو میزنم ، و به نظر من چون اون طور که شما از خانواده همسرتون تعریف کردید (مادری خانه دار و مهربان و ...)و همون طور که رفتارشون با شما بر پایه احترام هست پس میشه کاملاً منطقی با این خانواده کنار امد. یعنی تمام خواسستون رو ازشون بخواید. و به نظر من شرایط شما به سمتی رفته که مثل بچه، که تا گریه نکنه کسی بهش غذا نمی ده و فکر می کنه که همه چیز در آرامشه ، شده. پس باید بخواید.

و یه توصیه، لطفاً تمام صبر خودتون رو خرج نکنید.