دیگران بهم احترام نمیگذارند و آدم حساب ام نمی کنند

[زندگی خوب]

سلام

طرح واره درمان داره. همه ی آدمها به نوعی درگیر طرح واره هستن. اگه بتونید خودشناسی کنید حالا با هر روشی قابلیت تغییر وجود داره. قطعا حالتون خوب میشه.

من یک دروغگوی متوهم هستم و این تاپیکها همه تخیلات و توهمات منه..

خودتون خواستید که دیگران باورتون نداشته باشن مگه تلاشتون این نبود؟ حالا چه دلتون میخواست یا نمیخواست نتیجه ی عمل آدم هست که باعث قضاوت آدمای اطرافشون میشه. من نظر

بقیه رونمی دونم ولی نظر من اینه که شما فقط مشکل دارید و مشکلتون باید حل بشه مشکلتون هم توهم نیست!!!! قطع به یقین هر چه هستید هر جا هستید و هر که هستید شما یک

دروغ گویید نه یک متوهم. دروغ به من یا تالار همدردی یا دوستانتون نه. این مسئله اصلا مهم نیست فقط و فقط به خودتون دروغ می گید. همین و بس.

عموما آدما برای منافع خاصی دروغ میگن اینکه منفعت شما چیه دلیلش مالی نیست فقط روحیه.شما دارید از دروغ منفعت روانی میبرید. بهتره پیدا کنید که چه منفعتی!!! راه دیگه ای برای

ارضا نیازتون پیدا کنید. به همین راحتی شما یک آدم متمدن خواهید شد. نیازتون رو بشناسید و درست بهش پاسخ بدید. همین!!!!

ببینید من معتقدم اگه یک آدم بفهمه تو دنیای واقعی چه خبره و دنیای واقعی با ذهن و فکرش متفاوته بسیار سریع تر شروع به تغییر میکنه .تو دنیای واقعی اگه می شناختم شما رو سعی

می کردم ازتون فاصله بگیرم. حتی منی که بسیار برای آدمای اطرافم ارزش قائم. خیلی زیاد... شک نکنید.

بگذریم...

دوست عزیز شما یک سری کمبود دارید که عرض کردم ممکنه من نوعی هم داشته باشم. عین همونی که شما ندارید رو من هم ندارم!!! مثلا اما من در عمل به نحوی دیگه برخورد میکنم.

نمیخوام مثلا شما رو بچه فرض کنم و بگم پسر همسایه معدلش 20 تو چرا 16!!!! پسر همسایه با شما قطعا فرق داره. شرایط روحی و سنی و مالی و ظاهری و و و و ....

شما خیلی رک و راست مشخص کنید چه نفعی میبرید از دروغ؟ من نمیخوام بهتون آزار برسونم یا مچتون رو بگیرم یا فکر کنید من رو سر کار گذاشتید یا هر چه که فکر میکنید. بگید چی فکر

می کنید.

مثلا من لذت می برم چون احساس میکنم دیگران زورگو رو سر کار گذاشتم. تونستم دیگران رو گول بزنم....

مثلا من احساس میکنم این طوری آدم ها به من توجه میکنن و لذت میبرم.

مثلا من از اینکه کمبود هام مشخص بشه می ترسم و سعی میکنم اونها رو مخفی کنم.

یا من دوست ندارم که باور کنم سن واقعی مو و فکر میکنم بزرگتر یا کوچکتر باشم بهتره. از خودم خوشم نمیاد. من فکر میکنم که بزرگ تر از سنم میفهمم. من فکر میکنم کمتر از سنم

میفهمم.

یا من دوست ندارم خودمو. دوست دارم کس دیگه ای باشم.

یا من دوست ندارم شرایطمو و من میخوام شرایط دیگه ای داشتم.

یا هر چیزی که به ذهنتون میرسه.

ممنون. اگه دوست داشتید و صلاح دونستید جواب بدید وگرنه لازم نیست چیزی بگید.