سلام
من چندسال پیش همسرم رو از دست دادم و ۱سال بعد وارد رابطه شدم (اشتباه محض)
خیلیا گفتن ولی گوش نکردم بچه هم داشتم
چون سوگوار بودم و یه ادم دیگه ای بودم شخصیتم فرق داشت.
اصولا در حالت عادی من مرد مغرور شدیدا بهم احترام گذاشته میشه و سنگین هستم ولی اون تایم خورد شده بودم
نیاز به حامی داشتم پشتم خالی بود. یه دختر قوی میخواستم کارامو هندل کنه کمکم کنه منو مدیریت کنه
یه خانم قوی پیدا کردم، میتونست منو مدیریت کنه کارامو مدیریت میکرد قوی بود منم جذبش شدم و ازدواج کردیم یه پسر هم اون داشت.
حالا من به حالت عادی برگشتم.
توی این ۳ سال شخصیتی که نشون داده حس میکنم یه خصوصیتهایی از اجتنابی و خودشیفته داره. تا پارسال سر هر بحثی یک هفته قهر میکرد. همه جور توهینی میکرد. چون من به رفتارای بچه انه اش عکس العمل نشون میدادم. شهریور ماه ۲بار زد سر منو شکست. تقریبا با همه فامیل و اطرافیانم قطع رابطه کردم (اونا هم بی تقصیر نبودن )،
قبل ازدواج توی خونم یه ته سیگار دید انگار یه تن هرویین دیده با جیغ و داد رفت و یه هفته قهر کرد. منم میخواستم کات کنم.
هیچ صحبت دونفره ای باهاش نکردم مگر اینکه به دعوا ختم شده و اخرش داد و بیداد نکرده، چون هیچ انتقادی رو قبول نداره ولی بهش بگی عزیزم من دوست دارم این کارو انجام بدی قبول میکنه، الان فقط توی صحبتها تاییدش میکنم و مثل بز میگم اها عههه اوووو اررهههه
دوست داره ۳ ساعت در مورد مزخرف ترین اتفاق زندگیش داستان تعریف کنه ، تو هم باید با اشتیاق گوش کنی.
هر چی هم بگی، راه حلی بدی، نظر منطقی بدی ناراحت میشه، باید فقط عه عوو کنی من حوصله داشته باشم خوشم میاد گوش بدم خوش صدا و خوشگل و خوش صحبته ولی تو دلم دوست دارم تیر بارونش کنم
چند ماه پیش فهمیدم خیلی صمیمی با یه نفر صحبت میکنه و جلوش رو گرفتم، خودش رو خواستنی جلوه میده تا من فکر کنم از بقال محل تا فرمانده پاسگاه و فلان سفیر دنبال این هستن، مثلا با باجناقم شوخی با بوی جنسی میکرد تا منو حساس کنه
تقریبا ۲،۳ هفته هست استراتزیم رو عوض کردم. یه تحولی در دیدگاه با ادمها پیدا کردم
الان تا میاد پروژه پیاده کنه و الکی داستان کنه میگم جانم دخترم چی شده دوباره
جدیدا من عصبانی نمیشم. قبلا انقدر عصبانیم میکرد که حمله ور میشدم سمتش.
الان هرچی میگه هیچ اهمیتی نمیدم
قبلا فقط میچسبیدم بهش، محبت گدایی میکردم اغوش و رابطه ای که دریغ میکرد گدایی میکردم ازش. کلا خودشو خیلی دوست داره و اکثر اوقات که خونه هستیم به برقه ولی پیش خانواده خودش پر انرژی و بشاش
اینجوریه که خیلی اوقات ارتباط بدنی برقرار نمیکنه مگر اینکه من یه مدت ناددیده بگیرمش. میاد میچسبه به من.
شروع کردم باشگاه دارم میرم. حالم با خودم بهتره.
تیپ میزنم موقع سر کار رفتن. سعی میکنم جوری نشون بدم خودم رو که من کیس خواستنی برای دیگران هستم، همین باعث شده خیلی بیشتر جذب من بشه. کسی که ۳ سال از من فراری بوده الان میشینه کنارم. تماس میگیره باهام،
شبا پیش هم نمیخوابیم میگه خروپف میکنی. من وقتی میرم بخوابم و بچه ها رو میخوابونه بعدش سیگنال میکنه که من بیدارم پاشو بیا از من خواهش تمنا کن
گاهی میبینم که منو نگاه میکنه و به فکر فرو میره. نمیدونم توی ذهن زنونش چی میگذره، تغییر رفتار منو فهمیده، خیلی بیشتر چک میکنه منو. الان نمیدونم چند چندم باهاش.
اون ارتباط و چسبیدن بهش رو که ول کردم احساس میکنم واقعا لیاقت زندگی با من رو نداره، هیچی نداره برای من، جز پرستاری کردن نیم بند از من و بچه ها یه ویژگی خوب به زندگی من اضافه نکرده. باهاهش خیلی خوب حرف میزنم ولی میرم دلم فحش میبندم بهش. نمیدونم این سبک برخورد من چه نتیجه ای میده ایا عادی میشه این زندگی یا نه
اصلا مشاوره نمیاد،
تا صبح میتونم بنویسم
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)