باسلام خدمت اهالی تالار
خانمی ۳۴ساله هستم متاهل دارای یه فرزند پنج ساله
ده سال ازدواج کردم، وبارها احساس پشیمانی کردم از ازدواجم وهمش دنبال راه فرار بودم،ازدواجم به اصرار خانواده ام بوده،ولی همین خانواده بعداز ازدواج پشتم خالی کردن و شدن بزرگترین ایراد گیر از همسر و زندگیم.
اوج اختلافات باردار شدم و بارداری به نوعی شادی به جمع من وپدرش به همراه آورد،بچه بدنیا اومد وکم کم شد همه زندگیمون....ولی یکدفعه ورق برگشت و بدشانسی آوردیم،شوهرم بیکار شد،وما پسرفت کردیم ،چندسال گذشت ولی هنوز شوهرم نه تنها خودش رو جمع وجور نکرد،بلکه یه اعتیاد دچار شد،بارها من و دخترم از خونه بیرون میکرد،حرفهایی میزد از قبیل ولمکنید برید دنبال زندگیتون....بارها بهم بی مسیولیت بودنش رو ثابت کرد...خانواده اش از خودش بدتر...بارها باخودم گفتم حیف که بچه دارم اگه نداشتم حتما طلاق میگرفتم....و همیشه خودم پاسور بچم میبینم و میگم باید بخاطرش بجنگم و تحمل میکنم،تا وقتی بزرگ بشه....خانواده ام در حدکمی کمکم میکنن ولی این کمک درمیان اینهمه گرونی چیزی رو پر نمیکنه....وما یه زندگی بخور نمیری داریم....نه وسیله شخصی داریم و نه مسکن شخصی...سال به سال اجاره ها بیشتر میشه....و شوهرم تا پنج عصر میخوابه ....روزهای کمی بدنبال کار میره....توی این همه ناامیدی فهمیدم حاملم...کلی گریه کردم ...هرشب کابوس میدیدم ...میل به غذا از دست دادم...و حس مرگ داشتم....شوهرم گفت بندازش....یک هفته نشستیم فکرکردیم وباهم صحبت کردیم و تصمیم گرفتیم اون رو سقط کنیم...بقدری من بچه رو نمیخواستم که فقط میگفتم کی سقطش کنم...و دست به هیچی نمیزدم تا سقط بشه....وقتی سقط شد...دوروز اول نفهمیدم چیشد ولی بعداز دوروز غم عالم نشست روی دلم....به مظلومیتش گریه میکنم،یاد ویارم افتادم که چقدر چیزهای کوچولو وساده هوس کردم ...وحس میکردم بچه کم توقعی بود...عذاب وجدان شدید پیدا کردم....هزار ویک دلیل داشتم برای سقطش....ولی حالا فقط به مظلومیت اون جنین یک ماهه فکرمیکنم که چرا از بین بردم وگریه میکنم....چیکار کنم که حالم خوب بشه....من همچی رو میدونستم...میدونم گناه کبیره است...میدونم اومدن این بچه ممکن بود در رحمتی بهمون باز میشد ولی بقدری حالم بد بود که فقط به ازبین بردنش فکر میکردم...من یه درصد به شوهرم اعتماد نداشتم...ومیگفتم با دوتا بچه من چه کنم؟بگید چیکار کنم ...بغض داره خفم میکنه
علاقه مندی ها (Bookmarks)