سلام
نیکی هستم ۲۸ ساله ۵ ساله که ازدواج کردم.مشکل من اینه که بعد از دیپلم ٬ادامه تحصیل ندادم و
وقتم رو بیهوده تلف کردم الان که به این سن رسیدم به همسالان خودم که نگاه می کنم غبطه
میخورم همه دارن فوق لیسانس و دکترا میگیرن ویا میرن سر کار و کارمندن .بسیار برای خودم
متاسف میشوم که ای کاش ادامه تحصیل داده بودم و یا حداقل هنری داشتم خیلی ناراحتم.اینقدر
حسرت وقتی میخورم که از دست دادم .شدیدا پشیمانم و اصلا نمیتونم خودم رو قانع کنم .درامد
شوهرم هم خیلی کمه(کارگر کارخانه) خیلی ناراحتم که تلاش نکردم که زندگیمو بسازم.شوهرم با
ادامه تحصیل من موافقه.ولی من با این عذاب وجدان چه کارکنم؟خیلی خودمو با همسن و سال هام
مقایسه میکنم و احساس میکنم نسبت به بقیه پایین تر هستم.
مشکل دیگر من سرکوفت اطرافیانم اعم از پدر ٬مادر ٬همسر و حتی خانواده ی شوهرم.









درضمن عزیزم هیچوقت بخاطرشاغل نبودنت عذاب وجدان نگیرچون قانوناتامین مخارج تووخونه به عهده ی شوهره وخیلی مواقع ماخانمای دلسوز باکارکردن وپول آوردن به خونه شوهرامون قدرنمیدونن هیچ تازه بدجوربدعادت وپرتوقع بارشون میاریم
اگه توهمین تالاراگه سرچ کنی مطالب وراهکارهای زیادی هست درسته خانمی که دستش توجیب خودش میره اعتمادبه نفسش بالامیره ولی راهکارای اصلی یه چیزای دیگن بخونشون اگه تونستی مستند(راز)وببین


علاقه مندی ها (Bookmarks)