سلام. من دختری هستم كه اگر مبالغه نباشه رشد فكريم بيشتر از رشد سنی و ظاهريمه. اينو بارها از اطرافيانم شنيدم. من بيست سالمه و مطمئنم كه ميتونم تا دو سال ديگه ازدواج كنم و همسرمو خوشبخت كنم. اما تو خانواده ما سن بيست و دو سال واسه ازدواج خيلی زوده. از طرفی از لحاظ عاطفی در رنجم و فكر ميكنم اگر دير شه ديگه ميلی به ازدواج ندارم. همين الانم كه دوستام با ديدن يه پسر دستوپاشونو گم ميكنن من بي ذوقم و بر خلاف دوستام يه پسر فهميده و منطقی رو به هزاران پسر خوشكل و خوشتيپ ترجيح ميدم. حالا موندم تو اين دو سه سال چيكار كنم؟ به پيشنهاد ها فكر كنم يا سرم به درس و مشقم باشه؟ بردم دنبالش يا منتظر باشم يه روز اون منو پيدا كنه؟ من دختر زرنگيم ولی اين شرايط به درسم هم لطمه زده، از طرفی اگر ازدواج نكردم واسه ادامه تحصيل از ايران ميرم و فكر نكنم ديگه موقعيت خوب ازدواج واسم پيش بياد...چيكار كنم؟
علاقه مندی ها (Bookmarks)