نظر پدرم و من در مهریه یکی نیست

[دختر مهربون]

میخوام بدونم آیا اختلاف نظر شما درباره این خواستگار فقط منحصر به مهریه بوده؟

پدرم اولاش موافق بود. دقیقا همون وقتایی که من میگفتم باید بیشتر برن و بیان. به مرور نظرش برگشت.

اینایی که مینویسم نظر پدرم در همین روزای آخره:
مشکل عصبی داره (این چیزیه که در مورد همه خواستگارام میگه. بهش میگم برام دیلیل بیار که منم بدونم. میگه مگه من مثل تو (ببخشید) نفهمم که از رو رفتارش متوجه نشم)

تعادل روحی روانی نداره (انقدر از این جور چیزا گفته که انگار یکی از تیمارستان پاشده اومده اینجا خواستگاریم

من باید مهریه رو انقدر بگم تا ببینم آیا به ما اعتماد دارن یا نه (یعنی اگه پسره قبول نکرد، معنیش این میشه که از ترس اینکه تو مهریتو بذاری اجرا قبول نکرده و این یعنی بهت اعتماد نداره پس مشکل داشته پسره)

- - - Updated - - -

یعنی پدر شما هم این خواستگار رو مورد مناسبی برای شما دیدن ولی با این وجود سنگ اندازی کردن؟

قبل از جلسه دیروز میگفت باید عکس العملشون رو ببینم. اگه ببینم مثل آدم برخورد میکنن شاید راضی بشم.

در مورد مسائل روحی و اینا ما مشاوره رفتیم تست شخصیت هم دادیم. و هیچ چیزی از اینایی که پدرم میگه توش درنیومده.
مشاور و دکتر و اینا رو هم که شست گذاشت کنار، بخاطر همین نمیتونستم به حرفای مشاور اتکا کنم و منطقی قانعش کنم.

[deljoo_deltang]

دختر مهربون، منم یک سوال دارم. به نظرت پدرت ادم مضطربی میاد؟ و همچنین ادمی با اینرسی زیاد هستش؟ یعنی وقتی قراره هر تغییری (بزرگ یا کوچک ) در زندگیتون صورت بگیره عکس العمل های غیر عادی از خودش نشون میده؟

[دختر مهربون]

به نظرت پدرت ادم مضطربی میاد؟ و همچنین ادمی با اینرسی زیاد هستش؟ یعنی وقتی قراره هر تغییری (بزرگ یا کوچک ) در زندگیتون صورت بگیره عکس العمل های غیر عادی از خودش نشون میده؟

بله. البته مضطرب بودن رو نمیدونم بشه گفت مضطرب. چون خیلی زندگی شخصیش یکنواخته. توی زندگی یکنواخت مضطرب ترین آدم ها هم بدون اضطراب دیده میشن.

ولی این اینرسی که گفتی دقیقا همینه. هیچ ریسکی (مخصوصا از نظر اقتصادی) در زندگیش نکرده تا به حال.

- - - Updated - - -

دوستان، این پستم رو کسی جواب نمیده؟!

بچه ها، من الان باید چه رفتاری با پدرم داشته باشم؟

باهاش حرف بزنم؟ (که نمیتونم)
جلو چشمش باشم؟ (که چون حال حرف زدن ندارممثل یه مرده متحرک خواهم بودالبته دوست ندارم جلو چشمم باشه پس نمیشه)
عادی رفتار کنم؟ (که از این به بعد براش توهین به من و ندیده گرفتن من براش راحت باشه؟ )

هر چند، هر کاری کنم هیچ اثر مثبتی نخواهد داشت

متنفرم از اینکه بعد از یه مدت به خودش اجازه میده خیلی عادی با آدم برخورد کنه انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و هیچ کار منفی ای انجام نداده
دلم میخواد تا آخر عمرم تو اتاق بمونم.

بعد هی بگید چرا دادگاه ذهنی میسازی! وقتی تو دنیای واقعی زورم بهش نمیرسه، وقتی حرف حق من 2 زارم نمی ارزه ولی حرف ناحق اون همیشه به کرسی میشینه، دادگاه ذهنیم برام لذت بخش نباشه؟

از دیشب اومدم تو اتاقم
نه شام خوردم نه ناهار نه صبحونه. ولی این کارا تاثیری روی پدرم نمیذاره اگه اینجوری هستم بخاطر متنبه شدن پدرم نیست.
برای اینکه حالت تهوع دارم نمیتونم چیزی بخورم.

[taraneh89]

عجله نداشته باش
زمان بگذره همه چی برات عادی میشه و به تدریج یادت میره
دیگه یاد گرفتی صبر کنی و بگذری.این هم مثله بقیه موردهاست!شاید زمان بیشتری بگیره ولی بالاخره کم کم تو ذهنت کم رنگ میشه
رو برخورد الانت هم فکری نکن چون خیلی فرقی نداره حالا چه جوری رفتار کنی!!
اگه فکر میکنی آروم میشی یه مدت سنگین رفتار کن و حرف نزن و کل کل نکن
اینجور موقع ها اونا دوست دارن در موردش حرف بزنن و متقاعدت کنن و کل کل کنن و... خودت این موقعیتو ایجاد نکن
به هر حال واکنش داشتن و سنگین بودن و سکوت بهتر از بی واکنشیه و ممکنه یه کم به فکر بیفته
اگه تونستی و موقعیتش جور شد از خونه برو بیرون و برو استخر شنا کن و برو یه امام زاده خودتو آروم کن
و به تدریج آروم میشی و ذهنت سبک میشه و پدرت هم میتونی ببخشی!!
نیاز به زمان داری
خدا صبرتو میبینه و اجرشو میده.نگران نباش

[saraamini]

ینی واقعا پدرت بدون هیچ دلیلی انگ مشکل عصبی رو به پسر مردم می زنه؟
من شناخت کاملی از شما یا پدرتون یا خواستگارتون ندارم ولی این عین واقعیتیه که واسه یکی از دوستام اتفاق افتاد
یه پسر خوش قیافه و خوش تیپ و مومن دانشجوی دکترای رشته مهندسی در یکی از بهترین دانشگاه های تهران که اتفاقا وضع مالیش هم خوب بود و پدرش یه خونه بهش داده بود اومد خواستگاری دوستم(خودشم دوستمو دیده بود و پا پیش گذاشته بود) اتفاقا خیلی هم متواضع و خوش اخلاق و چشم پاک بود و تو صحبتاشون با دوستم به تفاهم کامل رسیده بود ینی به نظر دوستم عالی بود به معنای واقعی همه چیش اکی بود اما وقتی رفت با پدر دوستم صحبت کرد پدر دوستم مخالفت کرد و گفت ایشون بی انگیزه ست چون با اساتید دکتراش مشکل داره
دوستم همه ش می گفت هیچ منطقی پشت حرفای پدرم نیست و من هم هر چی فکر میکردم نمیتونستم هیچ جوره به پدرش حق بدم همچین پسر خوبی رو الکی روش عیب بذاره فقط میگفتم آخه استدلال پدرت چیه؟ می گفت هیچی فقط گیر داده این پسره بی انگیزه ست منم میگفتم آخه اینم شد دلیل واسه رد کردن خواستگار؟ با پدرت منطقی صحبت کن بگو اساتیدش مشکل دارن که حق پسره رو پامال میکنن نه خودش!
خلاصه با اصرار دوستم پدرش دست از مخالفت کشید و ازدواج کردن الان 3 سال میگذره چند وقت پیش بعد مدتها شروع کرد با من درددل کردن
که همسرم اعتماد به نفس خیلی پایینی داره و خیلی شبا با اضطراب زندگی از خواب می پره
به جای اینکه تو زندگی اون به من دلگرمی بده من همه ش باید به اون روحیه بدم چون اون همه ش داره می ناله و میگه هیچی در حد توانایی های من نیست(واقعا پسر بااستعدادیه ها اما روحیه ش ضعیفه و فکر میکنه قدرشو نمیدونن) دوستم میگفت خسته شدم از این که صبح و شب باید بهش انرژی و انگیزه بدم پس کی به من امید زندگی بده؟
پشت تلفن بغض کرد و گریه
خیلی ناراحت شدم
ته دلم گفتم ولی عجب بابای نکته سنج و دقیقی داشته که با یه ملاقات با این آقا پسر پی به مسئله ای برد که من و دوستم و صد تا مثل ما و البته مشاوری که دوستم با همسرش پیشش رفت _که از معروفترین مشاورای تهران بود_ متوجه این موضوع نشدیم البته پدر دوستم کلا آدم منطقی هست و من نمیدونم پدر شما چه جور شخصیتی داره
اما فکر نمیکنی با وجود تنش هایی که تو خونه با پدرت داری اون هم دوست داشته باشه شما زودتر سر و سامون بگیری بری سر زندگی خودت؟
یک درصد هم احتمال نمیدی چیزی توی اون پسر دیده که میگه مشکل عصبی داره و این سنگ اندازی ها رو میکنه؟

[نازنین آریایی]

سلام دختر مهربون من خیلی وقته نام این تاپیک رو دیدم ولی تازه دو رو زه فهمیدم زنندش تو بودی..
امیدوارم الان حالت بهتر شده باشه و اروم تر باشی.
ببین دختر مهربون پدر منم سر مهریه من یک کلام بود حرفش و اصلا کوتاه نیومد با اینکه می دونست که من اصلا برام مهم نیست ولی همین رفتار رو کرد البته من می دونستم از روی نگرانیشه ولی بازم اعصابم خرد می شد و باهاشون بحث می کردم شرایطت رو تا حدی درک می کنم. ولی بارها هم پیش اومده که احساس کردم تاثیرات مثبتی هم تو زندگیم داشته.

عزیزم نمی تونی برای پدرت نامه بنویسی و حرفات رو بهش بگی ؟

کس دیگه ای نیست که پدرت اون رو قبول داشتته مثل عمویی یا پدربزرگی؟

دختر مهربون با پدرت قهر نکن لج بازی نکن مثل قبل هم نباش زیاد جلوی چشمش نباش و نشون بده ناراحتی ولی سعی کن فقط ناراحتیت رو نشون بدی نه عصبانیتت رو .یعنی بزار حس کنه غمگینی.

[deljoo_deltang]

دختر مهربون آیا پدرت در برابر هر تغییر در زندگیش مقاومت نشون میده ؟ لطفا اگر ممکنه نوع مقاومتش رو برامون توضیح بده (از نوع پرخاشگری، انزوا، قهر و انفعال ). راستش فکر میکنم اگر متوجه بشی مشکل پدرت چیه راحتتر راه حلی براش پیدا کنی. از اونجا که از 1 یا 2 سال پیش که تاپیکهایی در مورد پدرت زدی به نظرم تغییرات خیلی زیادی در رفتار پدرت و شما صورت گرفته (اگر چه خیلی تدریجی بوده ولی به نظر می رسه هر بار بهتر ار قبل شده یعنی پدرت اجازه پیشرفت بیشتری رو در روند تغییر نسبت به قبل میده). حالا شاید بتونیم این پیشرفت رو کمی سریعترش کنیم.

[دختر مهربون]

دختر مهربون آیا پدرت در برابر هر تغییر در زندگیش مقاومت نشون میده ؟ لطفا اگر ممکنه نوع مقاومتش رو برامون توضیح بده (از نوع پرخاشگری، انزوا، قهر و انفعال )

نمیدونم اینا کمکی به من و شما در پیدا کردن راه حل میکنه یا نه.
کلاً وسایل خونه جدید، روند زندگی جدید، مراسم خاص که مثلا قراره یک روزی برگزار بشه، ماشین جدید، مسافرت یهویی و... رو به سختی قبول میکنه
مثلا اگه بیخبر از پدرم بریم یه وسیله خونه ای که لازم بوده رو بخریم، بسیار بسیار بسیار جبهه میگیره که چرا اینو خریدید ، ما که به این احتیاج نداشتیم، رفتید جنس بیخود بهتون انداختن، من صد دفعه نگفتم یه کاری میخواید بکنید به من قبلش بگید و...
در صورتیکه ممکنه اون وسیله اصلا مورد استفاده پدرم نباشه. مثلا ممکنه یه وسیله زنونه باشه!

یه چیز جالبی که هست، همه ی کفش های من، از وقتی که خودم میخردم تا به امروز مورد تمسخر و ایراد گیری پدرم واقع میشه. یعنی دوس داره من با پدرم برم خرید (یا حتی منم نرم مهم نیست!) و کفشمو ایشون انتخاب کنه (دقیقا همین دید رو در انتخاب همسر من داره!!!!!!!) بعد جالبیش اینجاست که هیچ وقتم حوصله خرید اومدن رو نداره! (البته اون یکی دوبار که با هم رفتیم کم مونده بود دعوامون بشه!)

دیگه لازم به ذکر هم نیست که تمام نظرات پدرم با پرخاشگری به ما تحمیل میشه. به ندرت یادم میاد پدرم با ما آروم صحبت کرده باشه. (تو پادگان که با ملایمت حرف نمیزنن آخه!)

یه مواردی هم بود که پدرم منزوی شده بود. بعد از یک عالمه داد و بیداد زیاد، دید که دیگه کاری از دستش بر نمیاد، رفته بود تو خودش شاید یه نصفه روز.

از اونجا که از 1 یا 2 سال پیش که تاپیکهایی در مورد پدرت زدی به نظرم تغییرات خیلی زیادی در رفتار پدرت و شما صورت گرفته (اگر چه خیلی تدریجی بوده ولی به نظر می رسه هر بار بهتر ار قبل شده یعنی پدرت اجازه پیشرفت بیشتری رو در روند تغییر نسبت به قبل میده). حالا شاید بتونیم این پیشرفت رو کمی سریعترش کنیم.

آره درست میگی. من اولین خواستگاریمو با امروز که مقایسه میکنم میبینم اووووووو!!! خیلی فرق کرده. خیلی دستم بیشتر بازه. (دیگه شما خودتون کشف کنید اولین خواستگاری من در چه شرایطی انجام شده بوده!)

ولی نمیدونم چه جوری باید تسریعش کنم این روند رو!

[deljoo_deltang]

دختر مهربون سلام. ببخش که دیر جواب دادم. ببین اول باید بگم این عادی رفتار کردن پدرت کاملا طبیعیه. پدرت الان احساس می کنه یک خطر جدی رو از خانوادش و زندگیش دفع کرده و خیالش راحت شده. به همون دلیلی که گفتم . یعنی این خصوصیت عدم پذیرش تغییر باعث میشه که پدرت تغییر ها در زندگی رو تهدید در زندگیش ببینه و هر چه تغییر بزرگتر باشه اون تهدید و در برابرش عکس العمل پدرت هم بزرگتر خواهد بود. حالا پادزهر این خصوصیت چیه؟ همین کاری که تا حالا شما نا خود آگاه انجام میدادید. یعنی بالا بردن استانه تغییر پذیری پدر با عادی سازی تغییر. یعنی باید کاری کنید که تغییر ها در زندگی پدر یک جزئ از روال عادی زندگیش بشه و این باعث میشه کم کم استانه پذیرشش بالا بره (یعنی سنسورهای تهدیدش دیرتر و در آستانه بالاتری عمل می کنند). برای اینکار شما باید شروع کنید به معرفی و تزریق تدریجی تغییرات. اول باید از تغییرات کوچک شروع کنید. مثل تغییر ساعت شام یا ناهار چند دقیقه. تغییر ساعات دور هم جمع شدن خانواده، تغییر دکوراسیون نقطه ای در خانه و کم کم این تغییرات رو بزرگ تر کنید. ولی در هر مرحله باید صبر کنید که تغییر قبلی برای پدر عادی شده باشه . این مساله رو مد نظر داشته باشید که مطمئنا پدر در ابتدای هر تغییر مقاومت نشون میده اما چون پله های تغییر کوتاه برداشته میشه عکس العمل هم کوتاه تر خوهد بود و کم کم آستانه پذیرش بالا میره. بنابراین در این مدت کمی استانه تحمل شما هم باید بالا بره. برای اینکه با امید جلو بری یک نکته رو در نظر داشته باش که عکس العمل هایی که از پدرت در آینده قراره ببینی به هر حال همیشه هست چه تغییر برنامه ریزی شده باشه چه نا خود آگاه اما اگر شما اونو مدیریت کنید نتیجه هدفمندتری رو می گیرید.

[بی نهایت]

سلام عزیزم
چه چیزی را تسریع کنی؟
چرا برای همسو کردن پدرت اینقدر انرژی مصرف می کنی؟

به او و روش هایش هر چند غلط احترام بگذار وسعی درجلب رضایت وی داشته باش.
درضمن در جلسات خصوصی ات با خواستگارانت عقاید درست خودت را مطرح کن وبه خواستگاران یاد آور شو با این حال نظرات پدرت هرچند که مخالف نظرم باشند برایم قابل احترامند.
در کنار اینکه درحال شناخت از خواستگارها هستی سعی کن شناخت درستی از خودت به خواستگارانت بدهی.
در ضمن اگر کسی خواستار تو باشد حاضر می شود با شروط به ظاهر غلط پدرت موافقت کند پس کمی صبور باش.