وحشت از تنها موندن

[شمیم بهار]

سلام دوستان
من قبلا هم اینجا تاپیک داشتم. مشکلم این بود که 30 سالمه و خواستگاری ندارم :( کلا دور و برم کسی اهمیتی نمیده که من تنها موندم. خانواده ام اهل معرفی کردن و اینا نیستن . دوستام هم اوناییکه ازدواج کردن رفتن دنبال زنگیشون و اوناییکه مجرد هستند هم که خودشون مشکل منو دارن. از نظر خانمهای اطرافم دختر جذابی هستم ولی خودم فکر میکنم احتمالن نظر آقایون اینطوری نیست. چون توی محل کارم که پسرهای زیادی هم وجود دارند کسی بهم ابراز علاقه نکرده ( بجز 2مورد که البته مناسب نبودند) فکر میکنم حتمن یه دافعه ای توی رفتارم وجود داره. بعضیا بهم میگن مغرور به نظر میرسم ولی من فکر نکنم این از نظر مردها ویژگی بدی باشه چون کلن دختر آرومی هستم.
اما به جاش توی بحث ها شرکت میکنم و سعی میکنم به دیگران بفهمونم که مغرور نیستم. خلاصه که هیچکس که کاری واسه من نکرده و من در استانه 31 سالگی وحشت دارم که برای همیشه تنها بمونم. واسه همین میخوام خودم یه کاری واسه خودم انجام بدم. اینجا توی محل کارم پسری هست که مدت کوتاهی باهاش کار میکردم. البته میدونم مشکلاتی داره که باعث میشه به ازدواج فکر نکنه ولی از طرفی میفهمم که کمی توجهش به من هست. ولی متاسفانه الان توی دو تا گروه مجزا کار میکنیم و من به ندرت در حد سلام و اینا میبینمش. با توجه به شناختی که توی مدت یکماهه همکاریمون ازش پیدا کردم و تعاریف بقیه همکارا به نظرم مورد خوبی هست همش فکر میکنم اگه همکاریمون ادامه پیدا میکرد شاید اونم علاقه اش بیشتر میشد و قدم جلو میذاشت ولی الان احتمال بیخیال شدن خیلی زیاده. من دلم میخواد یه کاری کنم که اونو جذب کنم ولی نمیدونم چه کار میشه کرد ؟ گفتم شاید دوستان تجربه ای داشته باشن
اینم بگم که مقالات سایت رو مطالعه کردم ولی خوب چون من زیاد نمیبینم این اقا رو کاربردی نداره.
نمبتونم هم کسی رو واسطه کنم چون به هیچکس اطمینان ندارم وممکنه ابروم رو هم ببرن
البته میدونم که انتظار احمقانه ای دارم ولی گفتم شاید یک درصد امیدی باشه
دوستان لطفن برام دعا کنید که راه زنگیمو پیدت کنم